Εκεί που πίστευα πως ο espresso και ο cappuccino παραγκώνισαν τον εθνικό μας καφέ, τώρα βλέπω πως στην Κομοτηνή όσοι άρχισαν να σερβίρουν σωστά βρασμένο σε μπρίκι ελληνικό, σε σιγανή φωτιά ή σε χόβολη με άμμο, όπως στα παραδοσιακά καφενεία, δημιουργούν νέο κοινό Το Σάββατο 1η Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Μέρα του Καφέ, και ο ελληνικός το γιορτάζει με το δικό του τρόπο, με λουκούμι, μπισκοτάκι, κέικ, φρυγανιά, γλυκό του κουταλιού ή βανίλια, καφές, γεμάτος γεύση και άρωμα Ρεπορτάζ Δήμητρα Συμεωνίδου
"Έναν ελληνικό, παρακαλώ!". Εκεί που πίστευα πως ο espresso και ο cappuccino παραγκώνισαν τον εθνικό μας καφέ, τώρα βλέπω πως στην πόλη μας όσοι άρχισαν να σερβίρουν σωστά βρασμένο σε μπρίκι ελληνικό, σε σιγανή φωτιά ή σε χόβολη με άμμο, όπως στα παραδοσιακά καφενεία, δημιουργούν νέο κοινό. Ένας φανατικός του ελληνικού καφέ, όπως εγώ, δε θα μπορούσε παρά να παρατηρήσει την εξέλιξη του ελληνικού καφέ σερβιρισμένου στα τοπικά καταστήματα. Εξέλιξη που βρήκε τον ελληνικό καφέ το προηγούμενα χρόνια να σερβίρεται στα παραδοσιακά καφενεία, αλλά να παραγκωνίζεται από τα πιο σύγχρονα καφέ, όπου κέρδιζε τις προτιμήσεις ο espresso, ο cappuccino και όλες οι παραλλαγές τους φερμένες κυρίως από χώρες του εξωτερικού. Οι εποχές όμως αλλάζουν και ελέω κρίσης ο ελληνικός καφές μπήκε ξανά στο φλιτζάνι μας, έγινε ο πρώτος καφές της ημέρας και σερβιρίστηκε ξανά και μάλιστα με τρόπο ελκυστικό, ώστε να μπορεί να προσελκύσει και τη νεότερη πελατεία.
Για τον Γιάννη Κιλτσίκη ιδιοκτήτη του καφενείου Άστρα "ο καφές είναι ελιξίριο, δεν μπορώ να ξυπνήσω χωρίς καφέ". Παρατηρεί και ο ίδιος πως μετά την κρίση, "ο κόσμος αρχίζει και ξαναγυρίζει στον ελληνικό καφέ. Το βλέπω τα τελευταία δύο χρόνια και το βλέπω και από την δουλειά μου, συζητώντας, βλέπω ότι υπάρχει μια μεταστροφή. Αρχίζει ο κόσμος και ξαναγυρίζει στον ελληνικό καφέ, λόγω ποιότητας και λόγω γεύσης, αλλά και για οικονομικούς λόγους". Η νεολαία πίνει ελληνικό καφέ, κατά τον κ. Κιλτσίδη, αλλά τον πίνει κουπάτο, δηλαδή, όπως εξηγεί, "έχουν βρει μια εναλλακτική, εκεί που τον έπιναν τον ελληνικό οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι, τώρα και η νεολαία το έχει γυρίσει στον κουπάτο ελληνικό. Το βάζει σε μεγαλύτερο φλιτζάνι και έτσι τον απολαμβάνει και περισσότερη ώρα".
Ο ΚΑΦΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
Οι καφεπώλες της Κομοτηνής κρατάνε καλά φυλαγμένα τα μυστικά του ελληνικού καφέ, μίας πόλης που έχει τη φήμη, και δικαίως, ότι φτιάχνει τον καλύτερο καφέ. Άλλωστε ο καφές από τα καφεκοπτεία της περιοχής μας ταξιδεύει συσκευασμένος σε όλη την Ελλάδα. Βάζουν όμως οι ντόπιοι επαγγελματίες - ιδιοκτήτες καφέ τον τοπικό καφέ στα καταστήματά τους, ρωτήσαμε τον Γιάννη Κιλτσίκη, "προτιμούν τον ντόπιο ελληνικό καφέ, δε νομίζω να υπάρχει ιδιοκτήτης καφενείου ή καφέ στο νομό Ροδόπης και να φεύγει έξω από αυτόν".
ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΦΕ
Ο ελληνικός καφές είναι είδος καφέ που παρασκευάζεται με ψήσιμο, σε μπρίκι, αλεσμένων σε λεπτή σκόνη καβουρντισμένων κόκκων καφέ και ο οποίος πίνεται περισσότερο από κάθε άλλο είδος καφέ σε πολλές περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής. Ο καφές αυτός ονομάζεται με διάφορους τρόπους, ανάλογα με την χώρα. Συναντιέται ακόμα με τις ονομασίες «αρμένικος καφές» (στην Αρμενία), «αραβικός καφές», ή «μεσανατολικός καφές». Στις χώρες των Βαλκανίων ονομάζεται συνήθως «τούρκικος» ενώ στην Κύπρο καλείται «κυπριακός». Στην Ελλάδα ήταν δεκτός και δεδομένος ως «τούρκικος» μέχρι την δίωξη των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη κατά τις αρχές του '60, οπότε ο κόσμος, ως διαμαρτυρία, άρχισε να τον αποκαλεί «ελληνικό». Στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι διαδεδομένη η ανάμιξη του καφέ με κάρδαμο και άλλα αρωματικά φυτά.
Βασικό εργαλείο της παρασκευής του καφέ είναι το λεγόμενο μπρίκι, μέσα στο οποίο πρέπει να βράσει (σχεδόν) το μίγμα του νερού με τον καφέ και τη ζάχαρη που ανακατεύουμε στην αρχή με το αναδευτήρι ή το κουταλάκι.
Επίσης χαρακτηριστικό είναι και το καϊμάκι, ένας πηχτός αφρός που δημιουργείται κατά το βρασμό του καφέ. Η παρασκευή του ελληνικού καφέ θεωρείται επιτυχημένη, όταν το καϊμάκι διατηρείται κατά το σερβίρισμά του. Σερβίρεται σε φλιτζάνι μικρό ή μεγάλο, αργά, κατά τις ακόλουθες ονομασίες παρασκευής:
? Σκέτος (60 ml νερό + 1 κουταλάκι καφέ)
? Με ολίγη (60 ml νερό + 1 κουταλ. καφέ + ολίγη ζάχαρη στην μύτη του κουταλιού)
? Μέτριος (60 ml νερό + 1 κουταλ. καφέ + 1/2 κουταλ. ζάχαρη)
? Γλυκός (60 ml νερό + 1 κουτ. καφέ και 1 κουτ. ζάχαρη).
? Σε μισό (30 ml νερό + 1 κουτ. καφέ και ανάλογη ζάχαρη για σκέτο, με ολίγη, μέτριο, γλυκό. Σερβίρεται σε μισό φλιτζάνι νερό και είναι πηχτός. Συνήθως σερβίρεται "βαρύς" [6].)
? Ελαφρύς (60 ml νερό + 1/2 κουτ. καφέ + ανάλογη ζάχαρη για σκέτο, με ολίγη, μέτριο, γλυκό.)
Στο διπλό καφέ οι δοσολογίες απλά διπλασιάζονται.
Άλλες ονομασίες όπως «βαρύ γλυκός», ή «πολλά βαρύς» ή «βαρύ γλυκός και όχι», αφορούν το καϊμάκι όταν σερβίρεται στο φλιτζάνι με το μπρίκι χαμηλά, όπου "βαρύς" σημαίνει καϊμάκι λείο χωρίς φυσαλίδες. Όταν ο καφές αρχίζει και φουσκώνει είναι έτοιμος για σερβίρισμα. Συγκεκριμένα, αυτός ο τρόπος εφαρμόζεται στους ανωτέρω καφέδες, ενώ οι λεγόμενοι βραστοί όπως πχ ο «γλυκύς βραστός» σημαίνει ότι το μπρίκι στο τέλος προτού αδειάσει όλο τον καφέ στο φλιτζάνι σηκώνεται ψηλά, ώστε να δημιουργηθούν φυσαλίδες στο καϊμάκι. Έτσι το καϊμάκι δεν είναι πηχτό και βαρύ. Υπάρχουν επίσης δύο είδη φλιτζανιού. Το κανονικό και το χοντρό που είχε διπλάσια σε πάχος τοιχώματα και διατηρεί περισσότερο χρόνο τον καφέ ζεστό. Για να παρασκευαστεί σωστά ο καφές χρειάζεται υπομονή...
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΑΦΕ
Σήμερα Σάββατο 1η Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Μέρα του Καφέ, και ο ελληνικός το γιορτάζει με το δικό του τρόπο. Πάντα σε φλιτζάνι, κατά προτίμηση μικρό, με λουκούμι, μπισκοτάκι, κέικ, φρυγανιά, γλυκό του κουταλιού ή βανίλια, καφές, γεμάτος γεύση και άρωμα. Αυτός είναι ο ελληνικός καφές, συνώνυμο μίας ελληνικής συνήθειας, αυτή που θέλει τον καφέ να συνδυάζεται με το ξεκίνημα της ημέρας, τη συνάντηση στο καφενείο, τη συζήτηση για όλα τα θέματα της ημέρας, την ανάγνωση της εφημερίδας, την παρέα.
Για τον Γιάννη Κιλτσίκη ιδιοκτήτη του καφενείου Άστρα "ο καφές είναι ελιξίριο, δεν μπορώ να ξυπνήσω χωρίς καφέ". Παρατηρεί και ο ίδιος πως μετά την κρίση, "ο κόσμος αρχίζει και ξαναγυρίζει στον ελληνικό καφέ. Το βλέπω τα τελευταία δύο χρόνια και το βλέπω και από την δουλειά μου, συζητώντας, βλέπω ότι υπάρχει μια μεταστροφή. Αρχίζει ο κόσμος και ξαναγυρίζει στον ελληνικό καφέ, λόγω ποιότητας και λόγω γεύσης, αλλά και για οικονομικούς λόγους". Η νεολαία πίνει ελληνικό καφέ, κατά τον κ. Κιλτσίδη, αλλά τον πίνει κουπάτο, δηλαδή, όπως εξηγεί, "έχουν βρει μια εναλλακτική, εκεί που τον έπιναν τον ελληνικό οι μεγαλύτεροι σε ηλικία άνθρωποι, τώρα και η νεολαία το έχει γυρίσει στον κουπάτο ελληνικό. Το βάζει σε μεγαλύτερο φλιτζάνι και έτσι τον απολαμβάνει και περισσότερη ώρα".
Ο ΚΑΦΕΣ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ
Οι καφεπώλες της Κομοτηνής κρατάνε καλά φυλαγμένα τα μυστικά του ελληνικού καφέ, μίας πόλης που έχει τη φήμη, και δικαίως, ότι φτιάχνει τον καλύτερο καφέ. Άλλωστε ο καφές από τα καφεκοπτεία της περιοχής μας ταξιδεύει συσκευασμένος σε όλη την Ελλάδα. Βάζουν όμως οι ντόπιοι επαγγελματίες - ιδιοκτήτες καφέ τον τοπικό καφέ στα καταστήματά τους, ρωτήσαμε τον Γιάννη Κιλτσίκη, "προτιμούν τον ντόπιο ελληνικό καφέ, δε νομίζω να υπάρχει ιδιοκτήτης καφενείου ή καφέ στο νομό Ροδόπης και να φεύγει έξω από αυτόν".
ΤΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΚΑΦΕ
Ο ελληνικός καφές είναι είδος καφέ που παρασκευάζεται με ψήσιμο, σε μπρίκι, αλεσμένων σε λεπτή σκόνη καβουρντισμένων κόκκων καφέ και ο οποίος πίνεται περισσότερο από κάθε άλλο είδος καφέ σε πολλές περιοχές της ανατολικής Μεσογείου, της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων και της Βόρειας Αφρικής. Ο καφές αυτός ονομάζεται με διάφορους τρόπους, ανάλογα με την χώρα. Συναντιέται ακόμα με τις ονομασίες «αρμένικος καφές» (στην Αρμενία), «αραβικός καφές», ή «μεσανατολικός καφές». Στις χώρες των Βαλκανίων ονομάζεται συνήθως «τούρκικος» ενώ στην Κύπρο καλείται «κυπριακός». Στην Ελλάδα ήταν δεκτός και δεδομένος ως «τούρκικος» μέχρι την δίωξη των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη κατά τις αρχές του '60, οπότε ο κόσμος, ως διαμαρτυρία, άρχισε να τον αποκαλεί «ελληνικό». Στις χώρες της Μέσης Ανατολής είναι διαδεδομένη η ανάμιξη του καφέ με κάρδαμο και άλλα αρωματικά φυτά.
Βασικό εργαλείο της παρασκευής του καφέ είναι το λεγόμενο μπρίκι, μέσα στο οποίο πρέπει να βράσει (σχεδόν) το μίγμα του νερού με τον καφέ και τη ζάχαρη που ανακατεύουμε στην αρχή με το αναδευτήρι ή το κουταλάκι.
Επίσης χαρακτηριστικό είναι και το καϊμάκι, ένας πηχτός αφρός που δημιουργείται κατά το βρασμό του καφέ. Η παρασκευή του ελληνικού καφέ θεωρείται επιτυχημένη, όταν το καϊμάκι διατηρείται κατά το σερβίρισμά του. Σερβίρεται σε φλιτζάνι μικρό ή μεγάλο, αργά, κατά τις ακόλουθες ονομασίες παρασκευής:
? Σκέτος (60 ml νερό + 1 κουταλάκι καφέ)
? Με ολίγη (60 ml νερό + 1 κουταλ. καφέ + ολίγη ζάχαρη στην μύτη του κουταλιού)
? Μέτριος (60 ml νερό + 1 κουταλ. καφέ + 1/2 κουταλ. ζάχαρη)
? Γλυκός (60 ml νερό + 1 κουτ. καφέ και 1 κουτ. ζάχαρη).
? Σε μισό (30 ml νερό + 1 κουτ. καφέ και ανάλογη ζάχαρη για σκέτο, με ολίγη, μέτριο, γλυκό. Σερβίρεται σε μισό φλιτζάνι νερό και είναι πηχτός. Συνήθως σερβίρεται "βαρύς" [6].)
? Ελαφρύς (60 ml νερό + 1/2 κουτ. καφέ + ανάλογη ζάχαρη για σκέτο, με ολίγη, μέτριο, γλυκό.)
Στο διπλό καφέ οι δοσολογίες απλά διπλασιάζονται.
Άλλες ονομασίες όπως «βαρύ γλυκός», ή «πολλά βαρύς» ή «βαρύ γλυκός και όχι», αφορούν το καϊμάκι όταν σερβίρεται στο φλιτζάνι με το μπρίκι χαμηλά, όπου "βαρύς" σημαίνει καϊμάκι λείο χωρίς φυσαλίδες. Όταν ο καφές αρχίζει και φουσκώνει είναι έτοιμος για σερβίρισμα. Συγκεκριμένα, αυτός ο τρόπος εφαρμόζεται στους ανωτέρω καφέδες, ενώ οι λεγόμενοι βραστοί όπως πχ ο «γλυκύς βραστός» σημαίνει ότι το μπρίκι στο τέλος προτού αδειάσει όλο τον καφέ στο φλιτζάνι σηκώνεται ψηλά, ώστε να δημιουργηθούν φυσαλίδες στο καϊμάκι. Έτσι το καϊμάκι δεν είναι πηχτό και βαρύ. Υπάρχουν επίσης δύο είδη φλιτζανιού. Το κανονικό και το χοντρό που είχε διπλάσια σε πάχος τοιχώματα και διατηρεί περισσότερο χρόνο τον καφέ ζεστό. Για να παρασκευαστεί σωστά ο καφές χρειάζεται υπομονή...
ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΟΥ ΚΑΦΕ
Σήμερα Σάββατο 1η Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Μέρα του Καφέ, και ο ελληνικός το γιορτάζει με το δικό του τρόπο. Πάντα σε φλιτζάνι, κατά προτίμηση μικρό, με λουκούμι, μπισκοτάκι, κέικ, φρυγανιά, γλυκό του κουταλιού ή βανίλια, καφές, γεμάτος γεύση και άρωμα. Αυτός είναι ο ελληνικός καφές, συνώνυμο μίας ελληνικής συνήθειας, αυτή που θέλει τον καφέ να συνδυάζεται με το ξεκίνημα της ημέρας, τη συνάντηση στο καφενείο, τη συζήτηση για όλα τα θέματα της ημέρας, την ανάγνωση της εφημερίδας, την παρέα.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
