Ελένη Ράντου: Με την ίδια αυθαιρεσία που λειτουργεί το κράτος, λειτουργούν και τα κανάλια

- Πάντα πίστευα ότι εν αρχή ην ο λόγος. Το γραπτό και το κείμενο είναι το πιο σημαντικό. Αν το κείμενο έχει μια καλή βάση, τις περισσότερες φορές θα φτιάξει και μια καλή παράσταση και συνήθως θα απευθυνθεί μέσα στην καρδιά του κόσμου. Η επαφή με τον κόσμο και η επικοινωνία που δημιουργεί το κείμενο έχει φτιάξει όλη αυτή την εικόνα της παράστασης, που μέσα σε μια καλοκαιρινή περιοδεία και σε ένα καλοκαίρι συγκεκριμένα, που τα πράγματα είναι πολύ τρομαγμένα, κατάφερε να προσεγγίσει τόσους θεατές.

- Φεύγοντας από την παράσταση θα το συζητάει σίγουρα για το υπόλοιπο της βραδιάς αυτό που είδε. Κάποιοι μου είπαν στο Ηράκλειο της Κρήτης ότι ήρθαν και δεύτερη φορά να το δουν, γιατί κρατάνε και σημειώσεις, κρατάνε διάφορες σκέψεις. Ουσιαστικά ανταλλάσσεις σκέψεις σε κάθε έργο. Κάποιες από αυτές τις σκέψεις φαίνεται ότι αφορούν πολύ τον κόσμο.

- Η Ελλάδα είναι ένας τόπος που πάντα δοκιμάζεται, ακόμη και σε χρόνια που δεν τα ζούσα εγώ και δεν έχω την εμπειρία. Είμαστε πολύ ζορισμένοι, αλλά πάντα σαν λαός ήμασταν ζορισμένοι. Η Ελλάδα είναι μια μικρή χώρα που πάντα δοκιμάζεται και γι’ αυτό νομίζω ότι ο Θεός της έδωσε πολύ χιούμορ. Δεν μπορούσε αλλιώς να τα βγάλει πέρα. Το χιούμορ είναι φάρμακο, ένα αντίδοτο σε όλο αυτό που συμβαίνει. Επειδή το έργο περιστρέφεται γύρω από τον φόβο και μιλάει πολύ για τον φόβο, το χιούμορ μπορεί να κάνει τον φόβο πολύ μικρότερο. Το χιούμορ χαλαρώνει τους ανθρώπους και τους κάνει να βλέπουν το πρόβλημα με λίγη απόσταση. Είναι υγεία το χιούμορ. Γι? αυτό άλλωστε έχουμε και αρχαία κωμωδία. Η κωμωδία είναι ένα καταραμένο ύφος. Θεωρείται ένας είδος πολύ αποτρεπτικό και πολιτικά διωκόταν μέχρι και το μεσαίωνα. Το χιούμορ για μένα είναι μια επαναστατική κίνηση του ανθρώπου. Είναι όταν ο άνθρωπος αποφασίζει να είναι πάνω από το πρόβλημα και αυτό είναι υπέρ μας. Ξεπερνάει τον εαυτό του. Βγαίνεις από το πρόβλημα και το κοιτάς, που σημαίνει ότι μπορείς και να το διαχειριστείς. Δεν σε ρουφάει το πρόβλημα. 

-Ναι, νέας και παλιάς γενιάς, αλλά είναι ευρείας δράσεως. Το χιούμορ λειτουργεί και ενωτικά για τον κόσμο. Κόσμος που γελάει, γελάει μαζί, κόσμος που μισεί, μισεί ο καθένας μόνος του.

- Εγώ δεν το έχω δει όλο αυτό. Δεν έχω δει ευκαιρίες. Έχω δει η κρίση να γεννά ευκαιρίες γι? αυτούς που έρχονται απ? έξω και αγοράζουν την Ελλάδα και κάνουν υποτίθεται επενδύσεις και βρίσκουν ένα διαλυμένο τόπο και τον αγοράζουν μισοτιμής. Ευκαιρίες για τους ίδιους τους Έλληνες δεν νομίζω ότι δημιουργεί. Αυτό που βλέπω συνέχεια είναι Έλληνες να μην μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Περνάνε στην άκρη, για να έρχονται μεγάλα κεφάλαια κυρίως απ? έξω, να κάνουν τη δουλειά. Άρα, ευκαιρίες για εμάς δεν δημιουργεί. Ευκαιρίες για οποιονδήποτε απ? έξω ποντάρει στη δυστυχία της Ελλάδας, ναι. Έχει κάνει πολλούς πλούσιους έτσι. Αυτή την καραμέλα «Δες τις ευκαιρίες» και ότι η «Δυσκολία μας θα μας κάνει καλύτερους», δεν την είδα. Μόνο χειρότερους μας είδα, με κλίμα εμφυλίου μας είδα, ο ένας εναντίον του άλλου μας είδα. Δεν είδα πουθενά τον χειρότερο να γίνεται καλύτερο. Τον καλό απλώς τον είδα να συνεχίζει να είναι καλός, αλλά νομίζω πως ο αρπακτικός έγινε αρπακτικότερος. Δεν πήρε κανένα μήνυμα, δεν πήρε κανένα μάθημα. 

- Ο κόσμος λειτουργεί με το ένστικτο. Δεν ξέρω αν λειτουργεί με παιδεία. Η εμπειρία μου από όλη την περιοδεία μου δεν μου έδωσε ένα σήμα υψηλής παιδείας. Μου έδωσε όμως ένα σήμα αναζήτησης και ένα σήμα ενστίκτου, ότι θέλουμε να δούμε και κάτι που θα μας κάνει λίγο καλύτερους. Αλλά ο κόσμος πηγαίνει με ένα ένστικτο, όχι με κάτι οργανωμένο, το οποίο είναι στην καθημερινότητά του σε όλους τους τομείς. Δεν ξέρω αν είναι κάτι που γεννά μια εποχή πιο καλλιεργημένη. Αντιθέτως, βλέπω φαινόμενα σε πόλεις μεγάλες όπου η καλλιέργεια έχει οπισθοχωρήσει λίγο. Ο κόσμος έχει πάει περισσότερο στο εύκολο, αλλά φτιάχνεται και μια Ελλάδα πια που είναι δύο ταχυτήτων. Μια Ελλάδα που θα είναι πάρα πολύ αμόρφωτη, πάρα πολύ πεινασμένη, πάρα πολύ αποδυναμωμένη και μια Ελλάδα που θα είναι των προνομιούχων. Βλέπω, δηλαδή, αυτή τη ψαλίδα να γίνεται πάρα πολύ μεγάλη. 

- Ναι. Θα αρχίσουμε, δηλαδή να θυμόμαστε εποχές στις οποίες άλλη γλώσσα μιλάει η μία κάστα και άλλη γλώσσα η άλλη. Αυτό αρχίζω και το βλέπω και με τρομάζει, γιατί η Ελλάδα ποτέ δεν είχε πολύ μεγάλες διακρίσεις, σ? ένα τραπέζι έτρωγαν όλοι. Τώρα αρχίζει το τραπέζι να μην τους χωράει όλους. Μερικούς τους έχει πετάξει πολύ κάτω στο αμπάρι και πολλούς πολύ στην υπέρ λουξ θέση. Φεύγοντας η μεσαία τάξη από τη μέση που ένωνε και έκανε συμπαγή την κοινωνία, έχουμε πάει στα άκρα και βλέπεις ένα κόσμο εξαιρετικά μυημένο θεατρικά και έναν κόσμο εντελώς αδαή. Σας μιλάω για το θέατρο. Φανταστείτε σε όλους τους τομείς του τόπου. Έναν κόσμο που πεινάει και είναι με 300 ευρώ και έναν κόσμο που είναι με εκατομμύρια.

- Απορώ πως δεν με έχει σιχαθεί ο κόσμος. Όχι, δεν παίρνουμε τίποτα. Αυτό είναι μια απόλυτη αυθαιρεσία των καναλιών, όπως είναι απόλυτα αυθαίρετα τα πάντα στην Ελλάδα. Αυτή τη στιγμή με την κρίση είναι όλα αυθαίρετα και με θράσος. Δηλαδή, κάποια στιγμή υπήρχε ένας φορέας που του έδιναν χιλιάρικο τον χρόνο ενόψει όλων αυτών των επαναλήψεων, τώρα το έχουν κόψει και αυτό εντελώς αυθαίρετα. Με την ίδια μαγκιά: «Δεν πληρώνω. Τώρα είναι η κρίση». Ναι, τώρα ακούγεται και αυτό. Αλλά έτσι κι αλλιώς τα κανάλια είναι το ίδιο το κράτος. Δεν ξέρω αν το κράτος πια είναι τίποτα άλλο εκτός από αυτό. Με την ίδια αυθαιρεσία που λειτουργεί το κράτος, λειτουργούν και τα κανάλια. Δεν είναι καν νομιμοποιημένα και δεν νομιμοποιούνται επίτηδες, για να μην έχουν τις υποχρεώσεις νομιμοποίησής τους.

- Υπάρχουν κάποιες προτάσεις οι οποίες είναι τόσο απελπισμένες, με τέτοια αγωνία για «αρπαχτή», που δεν με δελεάζουν, με ανατριχιάζουν. Αλλά γενικά θα αλλάξει το τοπίο. Αυτή τη στιγμή όμως η μυθοπλασία επειδή κοστίζει, απαιτεί κόσμο, απαιτεί μέρες γυρίσματος, δεν είναι μια και έξω και είναι ένα μεγάλο ρίσκο, δεν την αποτολμούν εύκολα. Είναι σε συζητήσεις τις οποίες τελευταία στιγμή ματαιώνουν. Ξέρω, δηλαδή, ότι αυτό είναι το τοπίο. Θα γίνουν κάποια με ελάχιστα λεφτά, με ελάχιστο μεράκι. Δεν σε χαλάει το να μην υπάρχουν λεφτά, γιατί εμείς στη δική μας δουλειά ποτέ δεν βγάλαμε πολλά λεφτά. Δεν είμαστε συνηθισμένοι σε πολλά λεφτά.

- Συνήθως έτσι καταλήγει και όλα τα άλλα είναι μύθοι, για τα περιοδικά, για τα αμάξια και όλες αυτές οι μπούρδες του lifestyle. Το ζουμί είναι ότι δεν είναι το πρόβλημα στη δική μας δουλειά η έλλειψη χρημάτων, είναι η έλλειψη στο μεράκι. Αυτό είναι κάτι το οποίο μπορεί να κάνει μια δουλειά καλή ή κακή. Δεν χρειάζονται πάντα πολλά λεφτά, χρειάζεται όμως όνειρο, μεράκι, αγάπη. Αν αγαπάς κάτι, μπορεί να προχωρήσει. Αν έχεις πολλά λεφτά και δεν το αγαπάς, δεν θα προχωρήσει.

- Δεν έχω πρόβλημα με τους Τούρκους, σας το ορκίζομαι. Δεν είναι φυλετικό το θέμα μου. Απλώς εκείνοι ανακάλυψαν τώρα τελευταία τον Φώσκολο, που εμείς είχαμε πολλά χρόνια. Όπως δε θα έκανα Φώσκολο, έτσι δεν θα έκανα και τούρκικο, αλλά δεν είναι ούτε ρατσισμός ούτε πρόβλημα άλλου τύπου. Είναι καθαρά ότι τέτοιου είδους σειρές δεν είναι του γούστου μου. Αυτή η εποχή θέλει μια αγκαλιά και να μπορούμε τουλάχιστον να ανοίγουμε τα χέρια μας και να αγκαλιαζόμαστε. Δεν την παλεύουμε αλλιώς.