Είναι το νερό ένα ακόμα προϊόν και μπορεί να έχει τιμή;

Είναι το νερό ένα ακόμα προϊόν και μπορεί να έχει τιμή, ακόμα και τέτοια που να καθιστά την αγορά του απαγορευτική για πολλά εκατομμύρια ανθρώπων στον κόσμο; Έτσι είναι σύμφωνα με τον πρόεδρο της Nestle που έκανε μία σχετική δήλωση, σε αντίθεση με την κοινή λογική που λέει ότι το νερό είναι βασικό είδος για την επιβίωση του ανθρώπου. Αυτός είναι ο πόλεμος του νερού, ο οποίος αποτυπώνεται στο ντοκιμαντέρ «ΣτΑγώνες» της Νέλλης Ψαρρού, το οποίο προβλήθηκε από την Οικολογική Ομάδα Ροδόπης, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε το βράδυ της Τρίτης 30 Σεπτεμβρίου στην αίθουσα του Πολυλειτουργικού Κέντρου του Δήμου Κομοτηνής. 

«Ο πόλεμος του αύριο, σήμερα», θα μπορούσε να είναι ο τίτλος αυτού του ντοκιμαντέρ. Ταξιδεύοντας σε πέντε περιοχές της Ελλάδας (Θεσσαλονίκη, Αποπηγάδι Χανίων, ανατολική Χαλκιδική, Ασωπό και Βόλο) είδαμε ότι ο πόλεμος του νερού δεν είναι ένα πιθανό σενάριο από το μακρινό μέλλον, αλλά μια πραγματικότητα που βιώνουν συμπολίτες μας εδώ και χρόνια και σήμερα χτυπά τις πόρτες όλων μας. Ο ίδιος ο τίτλος του ντοκιμαντέρ (ΣτΑγώνες) αναφέρεται ακριβώς στους αγώνες που γίνονται για τις σταγόνες της ζωής. «Θέλαμε να δείξουμε ότι ο πόλεμος του νερού δεν είναι ένα σενάριο του μέλλοντος, αλλά είναι ένα σενάριο από το παρόν κι αν θέλετε και από το παρελθόν», είπε η δημιουργός του ντοκιμαντέρ Νέλλη Ψαρρού, που βρέθηκε στην Κομοτηνή για την προβολή του. Η ιδιωτικοποίηση του νερού είναι ο πιο ορατός και άμεσος κίνδυνος που διατρέχει τη ζωή και την ευημερία μας, ειδικά σε μια συγκυρία όπου όλα τα βασικά αγαθά μπαίνουν στο στόχαστρο της ιδιωτικής κερδοσκοπίας. Η άμεση πώληση των πηγών και των δικτύων διαχείρισης νερού είναι η εμφανής ιδιωτικοποίηση, με συνέπειες που μπορεί κανείς ίσως να φανταστεί. Αυτό που είναι λιγότερο προφανές και λείπει από τη σχετική συζήτηση είναι η έμμεση ιδιωτικοποίηση των υδάτων. 

Πρόκειται για μια διαδικασία που περνά αθέατη σχεδόν από δίπλα μας εδώ και δεκαετίες, με συνέπειες τόσο ολέθριες για την υγεία που θίγουν και την ίδια την επιβίωσή μας. Αυτές, οι ορατές και μη πλευρές της ιδιωτικοποίησης του νερού, αναδεικνύονται μέσα από το νέο αυτό ντοκιμαντέρ.

Γι’ αυτούς και άλλους πολλούς λόγους, η Νέλλη Ψαρρού μαζί με νέους αλλά και παλιούς συνεργάτες από το πρώτο της ντοκιμαντέρ (Golfland?) επανήλθε με σκοπό τη δημιουργία μιας ολοκληρωμένης έρευνας γύρω από αυτό που θεωρούν το σημαντικότερο όλων, το νερό. Στην προσπάθεια της η δημιουργός του ντοκιμαντέρ βρήκε και πόρτες κλειστές, κυρίως «από τις πολυεθνικές, εταιρείες που απέφυγαν να μας μιλήσουν, γιατί έχουν καταλάβει πλέον ότι όταν βγαίνουν και μιλάνε δεν τους συμφέρει και αποκαλύπτονται και πλέον η γραμμή τους είναι και να μην μιλάνε. Κάποιες δηλώσεις που είχαμε από επιχειρηματίες στην Ελλάδα είναι ακριβώς επειδή στην Ελλάδα δεν έχει γίνει αυτό ακόμα κατανοητό από κάποιους επιχειρηματίες κι έτσι βγαίνουν ακόμη και μιλάνε». Η Νέλλη Ψαρού δεν τρέφει αυταπάτες ότι ο κόσμος θα εκτιμήσει ένα βασικό αγαθό για τη ζωή μέσα από ένα ντοκιμαντέρ, αλλά εκφράζει την πεποίθηση ότι αναδεικνύεται μέσω αυτού ένα προβληματισμός, «ο προβληματισμός που βάζουμε εμείς είναι τα επιστημονικά δεδομένα σχετικά με την ιδιωτικοποίηση, τι έχει γίνει σε άλλες χώρες και τι γίνεται πλέον και στη δικιά μας. 

Παραθέτουμε δηλαδή τα επιστημονικά δεδομένα. Στη συνέχεια δείχνουμε τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι έχουν αντιδράσει και συνεχίζουν να αντιδρούν και ποια είναι η απάντηση του κράτους και των εταιρειών, που είναι πάντα ίδια. 

Είναι μια συγκεκριμένη μεθοδολογία, που ξεκινάει από τη συκοφάντηση, όταν είναι λίγοι αυτοί που αντιδρούν, από τις δικαστικές διώξεις, και φτάνει μέχρι την άμεση καταστολή, δηλαδή ξύλο, φυλακίσεις κ.λπ. Αυτή είναι η μέθοδος και ανάλογα με την περιοχή βλέπουν ποια θα εφαρμόσουν πρώτη». 

Η είσοδος στην προβολή του ντοκιμαντέρ, την οποία παρακολούθησαν μερικές δεκάδες πολίτες ήταν ελεύθερη, ενώ ακολούθησε συζήτηση με τη δημιουργό του.

Δήμητρα Συμεωνίδου