Έχω αυτοκίνητο, βάζεις τη βενζίνη;

Συνεπιβατισμός (Αγγλικά: carpooling) ονομάζεται η πρακτική κατά την οποία κάποιος που ταξιδεύει μόνος με το αυτοκίνητό του, δέχεται και άλλους επιβάτες γνωστούς ή άγνωστους προς αυτόν, με σκοπό να μοιραστεί τα έξοδα του ταξιδιού που προκύπτουν, όπως βενζίνη και διόδια. Το συνολικό κόστος το μοιράζονται όλοι μαζί με τον οδηγό. Νομικά είναι όλοι ασφαλισμένοι σε περίπτωση ατυχήματος, εκτός αν το αυτοκίνητο κινείται ανασφάλιστο. Επίσης δεν επιτρέπεται ο οδηγός να αποκομίσει περισσότερα λεφτά, δηλαδή κέρδος από τους συνεπιβάτες. Αυτό είναι νομικό παράπτωμα. Ανάλογα με τις τοπικές συνήθειες, ο συνεπιβατισμός μπορεί να μην συνηθίζεται, είτε να θεωρείται φυσιολογική πρακτική, όπως για παράδειγμα στις ΗΠΑ, και στη Γερμανία. Σε κάποιες περιπτώσεις, είναι θεσμοθετημένη πρακτική, όπως σε εταιρείες που παρέχουν αυτοκίνητο στους υπαλλήλους τους, οι οποίοι είναι υποχρεωμένοι να το χρησιμοποιούν μαζί με συναδέλφους τους για να πηγαίνουν στην εργασία τους και να επιστρέφουν από αυτήν. Προφανώς, εναλλάσσοντας το αυτοκίνητό τους, το χρησιμοποιούν κάθε τέταρτη ημέρα.

Η μόδα κέρδισε και τους Έλληνες, κυρίως για ταξίδια αναψυχής, αλλά τελικά έγινε ανάγκη, που στις μέρες επεκτείνεται και στους φοιτητές, πέραν των εργαζόμενων. Ο «Χ» είχε καταγράψει στο παρελθόν περιπτώσεις εργαζομένων που αναζητούσαν συνεπιβάτες, ώστε να μοιραστούν τα έξοδα μετακίνησης. Η ανάγκη αυτή προέκυψε εντονότερα από την εποχή που άρχισαν να λειτουργούν διόδια στην Εγνατία Οδό και ειδικότερα στην περιοχή μας τα διόδια των Αμαξάδων. Άνθρωποι που κινούνται μεταξύ Κομοτηνής και Ξάνθης για εργασία κυρίως σε στρατιωτικές μονάδες, στις βιομηχανικές ζώνες, αλλά και σε δημόσιες υπηρεσίες, έβλεπαν το κόστος μετακίνησης να αυξάνεται σημαντικά μετά τη λειτουργία των διοδίων. Πόσο 4,80 ευρώ για τη μετακίνηση από Κομοτηνή προς Ξάνθη και το αντίστροφο έπρεπε να καταβάλλουν καθημερινά, ένα ποσό δυσβάσταχτο, μηνιαίως. Η κατάσταση δυσκόλεψε ακόμα περισσότερο όταν η τιμή της βενζίνης εκτινάχτηκε στα ύψη και συνάμα οι μισθοί μειώθηκαν δραματικά. Οι οδηγοί αναζήτησαν λύσεις επιλέγοντας το φθηνότερο φυσικό αέριο για τα οχήματά τους, αλλά και πάλι τα έξοδα μετακίνησης ήταν αυξημένα. Ο συνεπιβατισμός έτσι από μόδα έγινε ανάγκη και βρίσκει όλο και περισσότερους συμπολίτες μας να τον επιλέγουν στην καθημερινότητά τους, ακόμα και για μικρότερες διαδρομές, για όσους μετακινούνται ημερησίως από την Κομοτηνή μέχρι τη ΒΙΠΕ ή ακόμα για όσους εργάζονται στην πόλη αλλά ζουν στα χωριά. 

Προσφάτως η μόδα που έγινε ανάγκη άγγιξε ακόμα μία ομάδα της Κομοτηνής και συγκεκριμένα τους φοιτητές και ειδικότερα όσους έχουν την πολυτέλεια να διαθέτουν δικό τους αυτοκίνητο. Ήταν σύνηθες τουλάχιστον προ κρίσης φοιτητές από οικογένειες με οικονομική άνεση να έρχονται στην πόλη μας για σπουδές, όχι με τρένα ή λεωφορεία, όπως συνηθίζει η πλειοψηφία, αλλά με ιδιωτικά αυτοκίνητα. Και μπορεί τα «καλά» χρόνια οι γονείς να μπορούσαν να ανταποκριθούν στο κόστος συντήρησης και τα έξοδα μετακίνησης, όμως αυτά παρήλθαν και η κυκλοφορία με όχημα προϋποθέτει και γερή τσέπη, που πλέον δεν υπάρχει. Έτσι προέκυψε ο συνεπιβατισμός και βρίσκει πρόσφορο έδαφος στους φοιτητές. Αλιεύσαμε ένα χαρακτηριστικό μήνυμα φοιτητή που θέλει να μετακινηθεί στη Θεσσαλονίκη ενόψει των διακοπών των Χριστουγέννων: «Συνάδελφοι, για όσους φεύγουν Τρίτη 23 του μηνός ήθελα να σας πω ότι φεύγω με το αμάξι μου για Θεσσαλονίκη και ψάχνω συνεπιβάτες να μοιραστούμε τα έξοδα της βενζίνης, 10 ευρώ το άτομο. Έχω 3 θέσεις κενές. Όποιος ενδιαφέρετε ας στείλει μήνυμα». Φυσικά τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης ευνοούν την άμεση συνεννόηση μέσω των ομάδων που έχει δημιουργηθεί σχεδόν για κάθε τμήμα του ΔΠΘ, για τους φοιτητικές συλλόγους αλλά και τις παρατάξεις. Εκεί μπορεί εύκολα να βρει ο φοιτητής κάποιον συνάδελφό του που αναχωρεί την ίδια ημερομηνία και για τον ίδιο προορισμό και έτσι να μειώσει τα έξοδα μετακίνησης.

Είναι και αυτά σημεία των καιρών μας…

Δήμητρα Συμεωνίδου