Έγκλημα μνήμης με θύτη τον υπουργό Παιδείας

Με την συγκέντρωση διαμαρτυρίας της Παμποντιακής Ομοσπονδίας Ελλάδος σήμερα το μεσημέρι στην πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, κορυφώνονται οι αντιδράσεις για τις δηλώσεις του υπουργού Παιδείας σχετικά με την ποντιακή γενοκτονία. Έγκλημα μνήμης χαρακτήρισε τις δηλώσεις του Νίκου Φίλη, ο Δρ Αντώνης Παυλίδης πρόεδρος Πανελληνίου Συνδέσμου Ποντίων Εκπαιδευτικών και πρόεδρος Δικτύου Αναγνώρισης Γενοκτονιών, μιλώντας στο ράδιο Χρόνος 87,5. Στο σχόλιό του για το θέμα έθιξε τα εξής σημεία: «πρώτον, ένας πολίτης απλός, πολύ περισσότερο υπουργός Παιδείας, δε δικαιούται να μιλάει για θέματα στα οποία έχει πλήρη άγνοια, τόσο ως προς την έννοια της γενοκτονίας, όσο και ως προς το περιεχόμενο. Δεύτερον όφειλε να γνωρίζει ως πολίτης ότι το έγκλημα που υπέστησαν οι Έλληνες του Πόντου και της Μ. Ασίας έχει ήδη αναγνωριστεί από μία σειρά πολιτικών και πολιτειακών κοινοβουλίων και από το ευρωκοινοβούλιο. 

Το ελάχιστο που μπορούμε να απαιτήσουμε από έναν υπουργό Παιδείας είναι τουλάχιστον να είναι σοβαρός. Δεν το έκανε αυτό, έχει τεράστιες ευθύνες και το λόγο έχει ο πρωθυπουργός. Όταν ταυτίζεις την άποψή σου με αυτή που υπάρχει στην απέναντι μεριά του Αιγαίου, ουσιαστικά δίνεις σήμα σε αυτούς ότι οι απόψεις τους δεν απέχουν πολύ από τις δικές σου, κι αυτό είναι εθνικά επικίνδυνο. Τελικά, ποιο είναι το ζήτημα; Με ποια Τουρκία ταυτίζεσαι; Εμείς είμαστε οι τελευταίοι που θα θέλαμε να υπάρχουν εντάσεις στις σχέσεις των δύο χωρών, ακριβώς γιατί έχουμε βιώσει τον θάνατο και τον πόνο. Αλλά να μην ξεχνάμε ότι έχουμε μία χώρα η οποία διώκει ό,τι το διαφορετικό και ό,τι δεν συμφωνεί με την κυρίαρχη κεμαλική ιδεολογία. Ήταν έγκλημα μνήμης αυτό που έκανε ο υπουργός. Αν ο ίδιος νομίζει ότι η απέναντι πλευρά είναι αφελής και δεν θα αξιοποιήσει τη δυνατότητα που της παρέχει, τότε θα είναι αφελής. Θα το δούμε αυτό μπροστά μας». 

Την Γενοκτονία των Ποντίων η Ελλάδα την έχει αναγνωρίσει επίσημα από το 1994. Αυτό σημαίνει ότι ο υπουργός είτε δεν είναι ενημερωμένος για όλες τις αναγνωρίσεις που έγιναν από ξένες χώρες, είτε εσκεμμένα είναι αρνητής της Γενοκτονίας και τότε λόγω του Νόμου για την ποινικοποίηση, μπορεί να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί. Όταν ο μέγας ανθρωπιστής Rafael Lemkin επινόησε τον όρο «Γενοκτονία», ο οποίος έγινε αποδεκτός από τα Ηνωμένα Έθνη με το σχετικό ψήφισμα του 1948, χρησιμοποίησε ως παράδειγμα τις περιπτώσεις των Ποντίων και των Αρμενίων. Δηλαδή η έννοια της Γενοκτονίας με την πιο επιστημονική της προσέγγιση βασίστηκε στο παράδειγμα της Γενοκτονίας των Ποντίων. Το 2006 το Ευρωκοινοβούλιο την αναγνώρισε ως έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας μαζί με το παράδειγμα των Ασσυρίων και των Αρμενίων. Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου έχει αναγνωριστεί από τα κοινοβούλια της  Κύπρου, της Σουηδίας και της Αρμενίας αλλά και από πολιτειακά κοινοβούλια της Αμερικής και της Αυστραλίας. 

Ο Αντώνης Παυλίδης ως εκπαιδευτικός που υπηρέτησε για τριάντα επτά χρόνια τη δημόσια εκπαίδευση, τα περισσότερα μάλιστα ως στέλεχός της,  «αρνούμαι να αποδεχθώ την  επιπόλαια και επιδερμική λογική ενός υπουργού της Παιδείας για ένα ζήτημα που αφορά όλη την ανθρωπότητα,  ευτελίζοντάς το σε ζήτημα σχέσεων δύο χωρών, όπως πάντα επιδίωκαν οι εκπρόσωποι της ηττημένης ελληνικής ελίτ - κονδυλοφόροι, «επιστήμονες» και κρατικοί αξιωματούχοι - χαμένοι σε χαώδεις μεταμοντέρνες αναζητήσεις. Το ζήτημα της Γενοκτονίας δεν είναι ζήτημα δύο ή περισσότερων χωρών, αλλά αφορά όλη την ανθρωπότητα, στην οποία οφείλουν να λογοδοτούν εκείνοι που διαπράττουν τέτοιου τύπου εγκλήματα».

Οι Πόντιοι είναι ακράδαντα πεπεισμένοι, ότι όσο περισσότερο αναγνωρίζεται απ’ τη διεθνή κοινότητα το έγκλημα, τόσο περισσότερο θα διογκώνεται για τον θύτη το κόστος και η πίεση να γίνεται πιο δημοκρατικός, πιο ειρηνικός. Για να ζητήσει συγνώμη απ? την ανθρωπότητα για το έγκλημά του, πράγμα που συνιστά εγγύηση ότι το μέλλον της δεν θα έχει άλλες Γενοκτονίες. Γι? αυτό άλλωστε όπως δηλώνει ο κ. Παυλίδης «εμείς δεν κάνουμε πίσω, θα συνεχίσουμε τον αγώνα, γιατί ξέρουμε πως όσο πιο πολύ διευρύνεται το πλαίσιο των αναγνωρίσεων στο διεθνές πεδίο, τόσο μεγαλύτερη θα είναι η άσκηση - πίεση προς την πλευρά που έκανε το έγκλημα, ώστε να αποδειχθεί την πραγματικότητα, να γίνει πιο ανθρώπινη, δημοκρατική και ανεκτική. Ο αγώνας για την αναγνώριση της γενοκτονίας είναι αγώνας πρωτίστως για τον άνθρωπο και την ειρήνη.  Τίποτα δε γίνεται χωρίς αγώνες και μάλιστα αυτοί οι αγώνες είναι απίστευτης έντασης και επιμονής. Άνθρωποι έδωσαν την ψυχή τους, για να φτάσουμε σε αυτό το σημείο». 

Οι αρνητές της Γενοκτονίας, προσκρούουν σ? ένα τεράστιο πρόβλημα: Την αναγνώριση της Γενοκτονίας από ένα αρμόδιο διεθνή επιστημονικό φορέα, τη Διεθνή Ένωση Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών («Internatıonal Assocıatıon  of Genocıde Scholars») στο συνέδριό της, το 2007 στο Σαράγιεβο. Το γεγονός αυτό κονιορτοποιεί οποιαδήποτε αμφισβήτηση. Γι? αυτό το λόγο εξαφανίστηκαν τα τελευταία χρόνια απ? το προσκήνιο οι αρνητές της Γενοκτονίας. 

Δήμος Μπακιρτζάκης