Ε. Στυλιανίδης: Θεωρώ λάθος εξαρχής την ποινική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής

Σε ημερίδα που συνδιοργάνωσαν την Τρίτη, 17 Ιουνίου, το Ινστιτούτο Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Καραμανλής και το γραφείο του Ιδρύματος Hanns Seidel στην Αθήνα με θέμα: "Η Ευρώπη μετά τις εκλογές - Μια νέα προοπτική για την Ελλάδα", συμμετείχε ως βασικός ομιλητής ο βουλευτής Ροδόπης, Ευριπίδης Στυλιανίδης. Η τοποθέτησή του, είχε ως επίκεντρο την αποτίμηση των αποτελεσμάτων των Ευρωεκλογών και τα μηνύματα που θέλησαν να στείλουν μέσω αυτών οι πολίτες χωρών μελών της ΕΕ.

Σημεία της τοποθέτησης του Ευριπίδη Στυλιανίδη:

Όσον αφορά τις Ευρωεκλογές στην Ευρώπη: Πρώτος εχθρός της Ευρωπαϊκής Ενοποίησης καθίσταται η αδιαφορία των πολιτών όπως αυτή εκφράστηκε μέσα από τη μειωμένη συμμετοχή τους στις εκλογές. Κατά μέσο όρο η συμμετοχή κυμάνθηκε στο 43,1 % , ενώ η αποχή στο 56.9% . Το υψηλότερο ποσοστό συμμετοχής εμφάνισαν το Βέλγιο και το Λουξεμβούργο με 90% κα το χαμηλότερο η Τσεχία με 19,5% και η Σλοβακία με 13%. Η Ελλάδα πέρα ή ίσως εξαιτίας της κρίσης ήταν στην πρώτη πεντάδα υψηλότερης συμμετοχής με ποσοστό 57,4%. Όσο οι Ευρωπαίοι πολίτες νιώθουν αποξενωμένοι από τη διαμόρφωση των αποφάσεων σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, όσο αισθάνονται ότι η Ευρώπη ταυτίζεται με μια απρόσωπη και απόμακρη γραφειοκρατία των Βρυξελλών, όσο δεν συμμετέχουν από κοινού στην εκλογή ενός αποφασιστικού κεντρικού οργάνου οι λαοί της Ευρώπης, π.χ. του Πρόεδρου της ΕΕ όπως πρότεινε ο κ. Σόϊμπλε, θα απομακρύνονται και θα αποξενώνονται από την θεμελιώδη Ευρωπαϊκή Ιδέα, αφήνοντας χώρο στους απομονωτιστές, τους ευρωσκεπτικιστές και εν τέλει στους ευρωαρνητές.

Ειδικότερα όσον αφορά τις Ευρωεκλογές στην Ελλάδα:

1. Έχουμε για πρώτη φορά ιστορικά την εκλογική κυριαρχία με 4 μονάδες υπεροχής του ΣΥΡΙΖΑ, ενός αριστερού κόμματος που είναι μεν Ευρωσκεπτικιστικό όχι όμως, κατά την άποψή μου, Ευρωαρνητικό. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης χρησιμοποίησε κυρίως ως όπλο της ελληνική κρίση. Ζήτησε το κούρεμα του χρέους και την αλλαγή της εφαρμοζόμενης μεταρρυθμιστικής πολιτικής, χωρίς όμως να απαντά πειστικά στο πώς θα εφαρμόσει μια πιο λαϊκή πολιτική. Μίλησε λαϊκίστικα και δεν μπόρεσε να απομακρυνθεί από τις κρατικίστικες πολιτικές ενός χρεοκοπημένου αριστερού παρελθόντος.

2. Η άνοδος της ακροδεξιάς στην τρίτη θέση με 9% οφείλεται σε δυο λόγους:

α) Επένδυσε πολιτικά στον ανθρώπινο πόνο που έφερε η κρίση, στην ανέχεια, στην ανεργία των νέων, στην εγκληματικότητα, στην ξενοφοβία και

β) Επιχείρησε να θυματοποιηθεί στα μάτια της κοινής γνώμης εμφανίζοντας ως πολιτική δίωξη τη φυλάκιση των ηγετικών στελεχών της. Κατά την γνώμη μου η Χ.Α. έχτισε πάνω στα λάθη και τις παραλείψεις του πολιτικού συστήματος και εκμεταλλεύτηκε την συστηματική και ισοπεδωτική απαξίωση των πολιτικών από τα ΜΜΕ (διαπλεκόμενα και μη) τα τελευταία χρόνια εναντίον όλων των κομμάτων και όλων των πολιτικών προσώπων χωρίς να ξεχωρίζουν τα θετικά παραδείγματα.

Τέλος-αυτό είναι προσωπική εκτίμηση- θεωρώ λάθος εξαρχής την ποινική αντιμετώπιση της Χρυσής Αυγής από τα πολιτικά κόμματα και τα ΜΜΕ. Η ποινική ευθύνη των φυσικών προσώπων ήταν αρμοδιότητα αποκλειστικά της Δικαιοσύνης. Η Χρυσή Αυγή έπρεπε από κόμματα και ΜΜΕ να αποδομηθεί πολιτικά και ιδεολογικά γιατί διαφορετικά ήταν αυτονόητη η «θυματοποίηση» και ίσως και η «ηρωποίηση» του ριζοσπαστικού της λόγου.

Θυμίζω την αποχουντοποίηση κατά την μεταπολίτευση που ολοκληρώθηκε από ανακοινώσεις – αποφάσεις ενωμοταρχών και εισαγγελέων και έκλεισε με μια μόνο πολιτική δήλωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή για τους δικτάτορες: «όταν λέμε ισόβια εννοούμε ισόβια».

3. Η πολυδιάσπαση του ελληνικού πολιτικού συστήματος και η δημιουργία κινημάτων διαμαρτυρίας π.χ. ΑΝΕΛ 3,4%, Ένωση για την Πατρίδα και το Λαό 1%, Σχέδιο Β κλπ καθώς και απολίτικα ή μεταπολιτικά κόμματα όπως το Ποτάμι 6,6% δημιουργούν συνθήκες πολιτικής αστάθειας.

Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στην αδυναμία των παραδοσιακών αρχηγικών κομμάτων να λειτουργήσουν θεσμικά, προκρίνοντας κανόνες εσωτερικής λειτουργίας που θωρακίζουν την ενότητα, τη συλλογικότητα και την εσωκομματική Δημοκρατία. 

Αλλά και στην επιθετική παρέμβαση της Ελληνικής Οικονομικής Ολιγαρχίας στο χώρο της πολιτικής που μέσω της διαπλοκής έχει μάθει να φτιάχνει ή να διαλύει κόμματα, να αναδεικνύει ή να εξαφανίζει πολιτικούς με κριτήριο τα δικά της συμφέροντα και όχι τα συμφέροντα την κοινωνίας, της χώρας ή της Ευρώπης.

Όσες αλλαγές και μεταρρυθμίσεις και να κάνουμε στην Ελλάδα, αν δεν σπάσουμε το κατεστημένο της διαπλεκόμενης οικονομικής ολιγαρχίας, αν δεν απλώσουμε τις ευκαιρίες σε όλους, αν δεν προστατεύσουμε τη μεσαία τάξη, αν δεν οριοθετήσουμε με αυστηρότητα τη σχέση πολιτικής, αγοράς και τεχνοκρατίας δεν θα πετύχουμε τίποτε».