Δ.Π.Θ.: Δυστυχώς Πάω Θράκη?

Με τον πρώτο στο βαθμό Ανδρέα Παπαστάθη να διαβάζει τον όρκο και 159 νέους και νέες να επαναλαμβάνουν, πραγματοποιήθηκε το μεσημέρι της Τετάρτης η ορκωμοσία στο τμήμα Νομικής Σχολής Κομοτηνής. «Ορκίζομαι και βεβαιώνω τους καθηγητές μου και την ελληνική πολιτεία ότι τώρα που γίνομαι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του ΔΠΘ θα υπηρετώ ευσυνείδητα την επιστήμη με όση αφοσίωση μου επιτρέπουν οι σωματικές και πνευματικές μου δυνάμεις, θα έχω πάντα ως κανόνα ζωής την επικράτηση του δικαίου και της αλήθειας, θα δίνω τη βοήθειά μου σε όσους συνανθρώπους την έχουν ανάγκη και θα καταβάλλω κάθε δυνατή προσπάθεια για την εδραίωση της ειρήνης και της δικαιοσύνης στην ανθρώπινη κοινωνία». Τα χειροκροτήματα διαδέχτηκαν την ανάγνωση του όρκου στο γεμάτο από κόσμο αμφιθέατρο της Νομικής Σχολής στην πανεπιστημιούπολη και τον πρύτανη του ΔΠΘ Αθανάσιο Καραμπίνη να καλεί τους απόφοιτους να ζήσουν τα όνειρά τους σε πείσμα της οικονομικής κρίσης. 

Η χθεσινή ορκωμοσία συνέπεσε με τον εορτασμό των 40 χρόνων λειτουργίας της σχολής και ο κ. Καραμπίνης έκανε μία ειδική αναφορά σε αυτό το γεγονός «ήταν τέτοια εποχή πριν από περίπου 40 χρόνια όταν στη Θράκη το Δημοκρίτειο πανεπιστήμιο ιδρυόταν με πρώτα τα τμήματα τη Νομικής και των Πολιτικών Μηχανικών. Πολλοί από τους πρώτους φοιτητές, ανάμεσά τους και ο ομιλών, είχαν μία διαδρομή μέσα από το πανεπιστήμιο, πήραν τα εφόδια και πέτυχαν στη ζωή τους». 

Ο πρύτανης ευχαρίστησε τους γονείς που εμπιστεύτηκαν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο της Θράκης και κάλεσε τους νέους να ζήσουν τα όνειρά τους. Ευχές στους νέους επιστήμονες έδωσε και η κοσμήτορας της Σχολής Μαρία Γιούνη επισημαίνοντας πως «η μετάβαση στην εργασία θα περάσει μέσα από την περίοδο της άσκησης, όπου θα χρειαστεί να εφαρμόσετε στην πράξη όλα όσα διδαχτήκατε». Τόνισε δε ότι «δε ζούμε σε εύκολους καιρούς, αλλά αυτό δε θα πρέπει να λειτουργήσει ανασταλτικά για τα όνειρά σας. Θα πρέπει να λειτουργήσει ως στοίχημα και ως κίνητρο που θα σας προτρέψει να προωθήσετε τα πιστεύω σας και να προσπαθήσετε με όλες σας τις δυνάμεις». 

Εκτός πρωτοκόλλου πήρε το λόγο ο καθηγητής Κωνσταντίνος Παναγόπουλος και κατάφερε να κάνει το ακροατήριο του να δακρύσει, όταν θυμήθηκε τα δικά του φοιτητικά χρόνια, όταν αναφέρθηκε στις προσπάθειες που έκανε ο αείμνηστος πατέρας του για να τον σπουδάσει, όταν μίλησε για τους φοιτητές που εργάζονταν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους και όταν βούρκωσε μνημονεύοντας όσους δε βρίσκονταν στη χθεσινή τελετή για να καμαρώσουν τα δικά τους παιδιά, γιατί έφυγαν τόσο νωρίς από τη ζωή. 

Με ένα ευφυολόγημα αναφερόμενο στα αρχικά του Δ.Π.Θ. ξεκίνησε την ομιλία του λέγοντας «ΔΠΘ δε σημαίνει «Δεν Πέρασα Θεσσαλονίκη», σημαίνει «Δυστυχώς Πέρασα Θράκη»», προκαλώντας το γέλιο και τα χειροκροτήματα. «Αυτό λένε αυτοί που μπαίνουν κλαίγοντας, αλλά εδώ θα είστε και θα δείτε ότι η Θράκη έχει το κακό να μας κάνει να κλαίμε δύο φορές, μία φορά που μπαίνουμε και μία φορά όταν φεύγουμε και δε θέλουμε να φύγουμε». Εξήρε τη φοιτητική κοινότητα της Θράκης, τους ανθρώπινους δεσμούς που αναπτύσσονται μεταξύ καθηγητών και φοιτητών, επισημαίνοντας ότι ο ίδιος δε έζησε κάτι τέτοιο όταν ήταν φοιτητής στη Νομική Σχολή Αθηνών. 

Αναφέρθηκε στους γονείς που στερήθηκαν για να στηρίξουν τις σπουδές των παιδιών τους, σημειώνοντας χαρακτηριστικά «έτσι κάνω μνημόσυνο και στο δικό μου πατέρα». Συνεχάρη επιπλέον τους φοιτητές που εργάζονταν κατά τη διάρκεια των σπουδών τους. Τέλος αναφέρθηκε σε αυτούς τους φοιτητές που «δεν έχουν παρόντες, δυστυχώς, όλους όσους θα ήθελαν να τους συγχαρούν, γιατί πρόλαβαν κάποιοι και έφυγαν πρόωρα από τη ζωή. Σε αυτή την κατηγορία υπάρχουν πολλοί ανάμεσά μας και τους διαβεβαιώνω ότι είναι εδώ αυτοί οι άνθρωποι και σας καμαρώνουν» και αποχώρησε από το βήμα βουρκωμένος. Ήταν λόγια καρδιάς από έναν καθηγητή που έκανε πολλούς ανάμεσα στο κοινό της ορκωμοσίας, φοιτητές, γονείς και συγγενείς, να δακρύσουν, από τις στιγμές που σπάνια καταγράφουμε σε τελετές. 

Η πανεπιστημιούπολη της Κομοτηνής κατακλύστηκε από αυτοκίνητα και επισκέπτες από κάθε γωνιά της χώρας, που καμάρωσαν τα δικά τους παιδιά σε μία σημαντική στιγμή της ζωής τους. 

Δ.Π.Θ. δε σημαίνει «Δυστυχώς Πάω Θράκη…», αλλά το αντίθετο, όπως επιβεβαίωσαν τα δάκρυα στα μάτια των πτυχιούχων της Νομικής Σχολής.