Το δημοψήφισμα διχάζει ένα λαό που δεν αντέχει στα δύσκολα

Πόσα ρήματα αλήθεια δεν μπήκαν στην ζωή μας… Πόσες αναρτήσεις, πόσα σχόλια, πόση πίκρα, πόση αβεβαιότητα, πόση λαχτάρα για να πάει η χώρα μπροστά, να βρει τον βηματισμό της, να μην κλυδωνιστεί σε δύσκολες περιπέτειες, να μην γκρεμοτσακιστεί στα βράχια. Πτώχευση, χρεοκοπία, έξοδος από το ευρώ, αλλά κι ελπίδα για μια πορεία με μη επαχθείς όρους, που δεν θα τραυματίζει την εθνική μας περηφάνια, που θα βάλει την χώρα σε σταθερές ανάπτυξης και παραγωγικότητας, αφήνοντας το κακό της παρελθόν. Μπορεί να συμβεί αυτό; Και τι εγγυάται ότι θα υπάρξει μια επόμενη μέρα που δεν θα μας στέλνει σε συνθήκες Αργεντινής, Αφγανιστάν, Αλβανίας επί Χότζα; Τι σημαίνει να βγεις από την ευρωπαϊκή οικογένεια, πώς να τα καταλάβει κάποιος όταν 40 χρόνια είμαστε στην Ευρώπη, όταν τα τσουγκρίζουμε με τους Αμερικάνους, όταν προσπαθούμε να τα βρούμε με τους Ρώσους, όταν αγνοούμε τους Κινέζους και όταν οι άλλες σχέσεις μας στο διεθνή χώρο είναι ευκαιριακές κι όχι συστηματικά ουσιαστικές στα πλαίσια των ελληνικών συμφερόντων; Κι έρχεται το δημοψήφισμα σε ελάχιστες μέρες να αποδείξει τι αλήθεια; Ότι στηρίζουμε τον πρωθυπουργό και τις επιλογές του στην σκληρή διαπραγμάτευση εντός της Ευρώπης των εταίρων ή ότι ενδόμυχα κλείνουμε το μάτι στην επάνοδο της δραχμής; Ένα σενάριο που οι περισσότεροι απεύχονται. 

«Βοήθα Παναγιά μου και μη χειρότερα», λένε οι θρησκευόμενοι και μη, που βλέπουν να ηχούν τα τύμπανα της αδιαλλαξίας, που εισπράττουν την αγανάκτηση των εταίρων που έχουν χάσει την υπομονή τους και θέλουν μάλλον να τελειώνουν με την Ελλάδα. Η αγορά ήδη πνίγεται, αφού δεν κινείται τίποτα. Το κλείσιμο των Τραπεζών ήταν η αφορμή να παραλύσει το σύστημα για την τρέχουσα εβδομάδα. Ήταν κι ένα τεστ στα νεύρα των πολιτών που έδειξαν πόσο εξαρτώμενοι είναι στα κεκτημένα του μικρόκοσμού τους. Κανείς δε θέλει κούρεμα των καταθέσεων και όταν προέρχονται από αιματηρές οικονομίες, κανείς δεν θέλει ένα ανάλγητο σύστημα να μην μπορεί να ανταποκριθεί σε ζωτικά θέματα παιδείας, υγείας, υποδομών, να μην απαντά στην ανεργία, να μη δίνει ώθηση σε νέες επιχειρήσεις, να μην στηρίζει τον πρωτογενή τομέα, να μην προωθεί τον τουρισμό ή τα άλλα δυνατά χαρτιά μας.

Η Ελλάδα λοιπόν σε κρίση και οι Έλληνες σε πανικό. Αυτές τις ώρες που κάποιοι τρίβουν τα χέρια τους βλέποντας ένα νέο διχασμό με το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ του δημοψηφίσματος θα θέλαμε μέσα από αυτές τις γραμμές να συστήσουμε ψυχραιμία και ενότητα. Να επικρατήσει η κοινή λογική ότι σεβόμαστε πάντα την άποψη της πλειοψηφίας. Ότι πρέπει να ενεργούμε όχι ως πρόβατα επί σφαγή, αλλά σαν κυρίαρχοι πολίτες με επίγνωση των αποφάσεών μας κι όχι να δίνουμε και πάλι βήμα και τροφή στα λαμόγια να μας διαφεντεύουν. 

Πολύ σύντομα θα στηθούν εκλογικές κάλπες το δημοψήφισμα ουσιαστικά είναι ένα τεστ drive για όσα έρχονται. Ακούγονται πολλά ηχηρά «θα πάρουμε την χώρα στα χέρια μας», «η αξιοπρέπεια δεν είναι δόλωμα είναι αξία», «η εθνική ομοψυχία σε κίνδυνο, ετοιμάζονται καζάνια που θα σκάσουν», «ή είσαι ιδεαλιστής ή είσαι παρτάκιας»? 

Όσοι διαβάζουν την ιστορία ξέρουν ποιοι είναι αυτοί που τρέχουν στα ΑΤΜ, στα μάρκετ ή τα βενζινάδικα. Είναι αυτοί που σε άλλες κρίσιμες περιόδους έσπευδαν να φύγουν από την χώρα, να γλυτώσουν ή που τα έβρισκαν με τον κατακτητή για να καλοπεράσουν, ήταν οι μαυραγορίτες, οι βουλγαρογραμμένοι, όσοι λιγοψυχούσαν στις πρώτες δυσκολίες. Οι περισσότεροι όμως παρέμεναν αγέρωχοι στις αρχές τους και στην χάραξη της πορείας τους, διασώζοντας την χώρα από τις αυτοκτονικές της τάσεις ή τις δύσκολες στιγμές. Απλοί καθημερινοί κι ανώνυμοι. Σ΄ αυτούς θα στηριχθούμε και πάλι αξιοποιώντας το μέσο κοινό νου. 

Πάντως θα πρέπει να πάρουν θέση όλοι, οι δημόσιοι φορείς, η Εκκλησία, οι πολιτικοί μας, ανοικτά και ξάστερα, οι αυτοδιοικητικοί ταγοί. Τι τους έχουμε όλους αυτούς μόνο για τα πανηγύρια;