Δεν ήμουν δήμαρχος του καφενείου ?δε χτύπησα πλάτες χαμογελώντας

Επιδίωξη του είναι ένα ψηφοδέλτιο όχι μόνο εκλογικά δυνατό αλλά κυρίως κοινωνικά δυνατό, ένα ψηφοδέλτιο που θα επιτρέψει στους ψηφοφόρους να έχουν τη δυνατότητα επιλογής. Ο δήμαρχος Κομοτηνής Γιώργος Πετρίδης, επικεφαλής της παράταξης «Κοινωνία Πολιτών» και υποψήφιος δήμαρχος στην πρώτη του προεκλογική συνέντευξη στο ράδιο Χρόνος 87,5 δηλώνει ξεκάθαρα ότι δεν ακολούθησε καμία πεπατημένη του παρελθόντος στην κατάρτιση του ψηφοδελτίου, δηλαδή δεν υπήρξε καμία διαπραγμάτευση προσωπικού ανταλλάγματος, είτε πολιτικού είτε άλλου. Απορρίπτει τους χαρακτηρισμούς ότι ως δήμαρχος ήταν ανύπαρκτος, άφαντος, φοβικός, γιατί όπως τονίζει «αναφέρονται στο γεγονός ότι εγώ δεν ήμουν ο δήμαρχος του καφενείου, της πλατείας και της βόλτας. Όντως δεν είμαι αυτός ο δήμαρχος, εάν αυτό θεωρείται ανυπαρξία αποδέχομαι τους χαρακτηρισμούς γι’ αυτό τον λόγο, ότι δηλαδή δεν είμαι ο δήμαρχος που γυρνάει στην πλατεία και τα καφενεία για να πιεί καφέ και να χτυπάει τις πλάτες και χαμογελάει στις εκδηλώσεις τις δημόσιες». Θεώρησε πιο χρήσιμο, αντί να πάει ο ίδιος στις γειτονιές, να πάνε τα έργα του. «Τα έργα που έχουν γίνει  αυτή την 3ετία στα χωριά –και το λέω με παρρησία- δεν έχουν πραγματοποιηθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια μαζί», επισημαίνει και απαντάει και στους επικριτές που λεν πως «δεν έχω όραμα και είμαι απλώς διαχειριστής. Η λέξη όραμα είναι μια λέξη πολύ ταλαιπωρημένη και στην τοπική κοινότητα και στην αυτοδιοίκηση. Τη λέξη αυτή ?και το λέω ως πολίτης και όχι ως πολιτικός- την χρησιμοποιούν όλοι εδώ και 20 με 30 χρόνια. Ομολογώ ότι δε βλέπω οράματα, αλλά βάζω στόχους. Και ο πρώτος στόχος μου έβαλα ήταν να λειτουργεί σωστά ο δήμος. Και πολλοί δεν το γνωρίζουν και με κατηγορούν ότι δεν έβγαζα στη δημοσιότητα την προηγούμενη διοίκηση, ούτε τα πεπραγμένα, ούτε τα προβλήματα κ.λπ. Τώρα όμως θα πρέπει αμυνόμενος να πω πως ανέλαβα δήμαρχος την 1η Ιανουαρίου του 2011 όταν σταμάτησε η παροχή πετρελαίου στο δήμο, διότι χρωστούσαμε μισό εκατομμύριο.  Να πω ότι τα πρώτα τα 2 χρόνια προκηρύσσαμε μικρά έργα, για τα σχολεία για παράδειγμα, και δεν ερχόντουσαν για να δώσουν προσφορές οι εργολάβοι. Βγάζαμε δημοπρασία για να αλλάξουμε λάμπες και οι προμηθευτές ήταν καχύποπτοι, τώρα τουλάχιστον αρχίζουν και δίνουν προσφορές. Όταν έχεις όλα αυτά, δε μπορείς να οραματίζεσαι, χωρίς να κάνεις τίποτα άλλο, γιατί έχεις να κάνεις με μια συγκεκριμένη πραγματικότητα. Αν αυτό ήταν διαχείριση, το ότι καταφέραμε μέσα στην χειρότερη κρίση για την αυτοδιοίκηση και την πατρίδα μας και σηκώσαμε στα πόδια του έναν δήμο ο οποίος ήταν γονατισμένος, τότε ναι είναι διαχείριση. Αποδέχομαι και την κατηγορία του διαχειριστή. Πήραμε έναν δήμο γονατισμένο και τον κάναμε να μπορεί να σταθεί στα πόδια του».

-Να είμαστε σοβαροί και να μην κοροϊδεύουμε τον κόσμο. Ο δήμαρχος δεν είναι εδώ ούτε για να ανατρέπει τα μνημόνια, ούτε για να ρίχνει κυβερνήσεις, αλλά είναι εδώ για μια συγκεκριμένη αποστολή. Εγώ ξέρω και «αντιμνημονιακούς» δημάρχους, όμως εντέλει όλοι κάναμε τα ίδια στα θέματα των απολύσεων, των δημοτικών αστυνομικών, των χρηματοδοτήσεων και σε όλα τα υπόλοιπα. Αυτό που ενδεχομένως κάποιοι έκαναν παραπάνω είναι να βγαίνουν στις πλατείες με τις ντουντούκες και να κλείνουν τους δήμους με μαύρες σημαίες. Εγώ το έχω πει πολλές φορές, έχω προτείνει στη Κεντρική Ένωση Δήμων Ελλάδας (ΚΕΔΕ) την παραίτηση όλων των δημάρχων, κάτι που δεν έγινε. Είχα δηλώσει επίσης στην ΚΕΔΕ, εγώ μόνο και ελάχιστοι ακόμη δήμαρχοι, όπως ο δήμαρχος Αθήνας κ. Καμίνης, ότι ο δήμος δεν είναι μαγαζάκι του καθενός ώστε να μπορεί ο καθένας όποτε θέλει να τον κλείσει. Επομένως ο δήμος Κομοτηνής δεν έκλεισε σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις που έγιναν, δείχνοντας σεβασμό προς τους πολίτες και σε όσους είχαν ανάγκη να εξυπηρετηθούν όχι μόνο από τις διοικητικές υπηρεσίες, αλλά και από τους παιδικούς σταθμούς, τη δημοτική καθαριότητα.

-Βεβαίως και πρέπει να είναι αλληλέγγυος σε δύο επίπεδα: στον τομέα της κοινωνικής αλληλεγγύης και στο μέτρο που μπορεί να συμβάλλει στην αντιμετώπιση της ανεργίας. Εκεί μπορείς δύο πράγματα να κάνεις. Το πρώτο είναι να αξιοποιήσεις τα προγράμματα ανακούφισης τα οποία δεν θα τα χαρακτήριζα προγράμματα επαγγελματικής αποκατάστασης, τα γνωστά 5μηνα. Το αποδείξαμε ειδικά στο πρώτο πρόγραμμα 5μηνου, ο δήμος Κομοτηνής ήταν ο δήμος που αναλογικά με τους άλλους της περιφέρειας πήρε σχεδόν τους διπλάσιους πολίτες από όσους πήραν άλλοι δήμοι. Περίπου 800 συμπολίτες μας άνεργοι, κυρίως νέοι, τα τελευταία 2 χρόνια συμμετείχαν και κάποιοι συμμετέχουν ακόμη σε προγράμματα. Το δεύτερο είναι ότι σε σύμπραξη με άλλους φορείς της πόλης λειτουργούμε αυτή της στιγμή τα προγράμματα ΤΟΠΣΑ και ΤΟΠΕΚΟ, άλλα 150 άτομα στον αγροτικό χώρο και 170 άτομα που προετοιμάζονται για την είσοδό τους στην εργασία μέσα από αυτά τα προγράμματα υποβοηθούμενα πάντα και από ευρωπαϊκούς πόρους. Και φυσικά υπάρχει και το αναπτυξιακό κομμάτι, όπου κάναμε δύο πράγματα. Το πρώτο είναι ότι καταφέραμε να είμαστε ο πρώτο δήμος στην περιφέρεια και από τους πρώτους στην Ελλάδα αναλογικά με τον πληθυσμό μας, σε εντάξεις έργων από το ΕΣΠΑ. Αυτά που φέρνουν δηλαδή θέσεις εργασίας, σε τομείς όπως οι οικοδόμοι, οι εργάτες, οι ανειδίκευτοι, οι οποίοι έχουν πληγεί και περισσότερο από την ανεργία. Με αυτά τα έργα έχουμε καταφέρει και έχουμε δημιουργήσει πολλές δεκάδες χιλιάδες ώρες εργασίας, που αντιστοιχούν σε κάποιες εκατοντάδες θέσεις εργασίας. Αυτό δεν ήταν καθόλου αυτονόητο, ας κοιτάξουμε γύρω μας να δούμε τι έχει γίνει αλλού. Προοπτικές ανάπτυξης μέσα σε μια διετία ή τριετία μέσα στην κρίση ούτε με μεταφυσικό τρόπο δεν μπορούν να επιτευχθούν. Αυτό που πρέπει σοβαρά να κάνει μια αυτοδιοίκηση και ένας δήμος είναι μέρα με τη μέρα, μήνα με τον μήνα, να βάζει τις βάσει εκείνες προκειμένου να αναπτυχθούν αναπτυξιακές πολιτικές σε ένα βάθος 5ετιας και 10ετίας. Όποιος υπόσχεται κοσμογονίες μέσα στην κρίση, και ως αυτοδιοικητικός κιόλας, στους πληττόμενους πολίτες, τους κοροϊδεύει.

-Ο απολογισμός είναι αυτό που εισπράττει η κοινωνία. Άρα δεν έχει σημασία το τι λες αλλά το τι έχεις κάνει και, αυτό το βλέπει ή δεν το βλέπει η κοινωνία. Το δεύτερο είναι τι στόχους βάζεις και επομένως τι υπόσχεσαι για την καινούργια θητεία σου εφόσον σου δοθεί η δυνατότητα. Δεν είναι και μόνο το τι λες αλλά και πως το έχεις προετοιμάσει. Η λογική μας είναι ότι θα πρέπει να περπατάς παράλληλα σε δύο άξονες. Ο ένας είναι η ανάπτυξη και ο άλλος είναι η ισότιμη πρόσβαση της κοινωνίας στις καλύτερες δημόσιες παροχές. Και τα δύο παραδείγματα που θα πω αυτό ακριβώς αντανακλούν. Το πρώτο έχει να κάνει με την τηλεθέρμανση, θέμα το οποίο έχουμε κρατήσει χαμηλά στη δημοσιότητα, αλλά την έχουμε προχωρήσει αρκετά και ουσιαστικά μέχρι σήμερα.  Στην περίπτωση που ένα τέτοιο έργο υλοποιηθεί θα είναι ένα έργο το οποίο θα προσδώσει μεγάλη προστιθέμενη κοινωνική αξία,  καθώς θα εξασφαλίσει φθηνή θέρμανση αλλά και προστασία του περιβάλλοντος, αφού θα κλείσουν τζάκια, σόμπες, καυστήρες, και όλα αυτά που δημιουργούν ζητήματα κυρίως μέσα στη πόλη. Αυτό το έργο απαιτεί βάθος χρόνου, αλλά αν δεν το ξεκινήσεις δεν θα το τελειώσεις. Εμείς το ξεκινήσαμε όχι σε επίπεδο εξαγγελίας, αλλά με σοβαρά βήματα. Ήδη έχει παραδοθεί σε μας η πρώτη χρηματοοικονομική μελέτη από την Αναπτυξιακή Κοζάνης, που είναι ό, τι καλύτερο υπάρχει από άποψη τεχνογνωσίας στην Ελλάδα. Έχουν προταθεί εναλλακτικές λύσεις και είναι κάτι που βάσιμα πλέον μπορούμε να πούμε ότι θα προχωρήσει, τόσο ώστε στο τέλος της επόμενης θητείας τα πρώτα σπίτια και οι πρώτες γειτονιές να απολαύσουν αυτές τις πρωτοβουλίες. Πρόκειται για ένα πολύ σημαντικό έργο 100 εκατομμυρίων ευρώ που προφανώς δεν μπορεί να χρηματοδοτήσει ο δήμος και γι? αυτό γίνονται αυτές οι μελέτες για να βρούμε τις πηγές χρηματοδότησης. Υπάρχουν αυτές οι πηγές.

Το δεύτερο μεγάλο έργο, που κάποιοι θα μπορούσαν να πουν οραματικά έχει να κάνει κυρίως με την ανάπτυξη της παράκτιας ζώνης του δήμου. Τρία χρόνια αναλωθήκαμε στην συζήτηση για το αν τα μπαράκια θα είναι 10 ή 5 αν θα ανοίξουν, το αν η παραλία έχει φύκια ή όχι, και όλα αυτά τα καθημερινά στοιχεία που για κάποιους προσδιορίζουν αυτό που λέμε τουριστική ανάπτυξη. Εμείς το πήγαμε λίγο ανάποδα και διαφορετικά το πράγμα, στρατηγικά. Τι χρειαζόταν λοιπόν σε αυτή την περίπτωση; Πρώτος σχεδιασμός-τουριστικός, που δεν υπήρξε ποτέ για τον δήμο Κομοτηνής, τον ολοκληρώσαμε και σε συνεργασία με τους φορείς της πόλης. Δηλαδή υπάρχει ένας «μπούσουλας» τουριστικός που μετά το τέλος του καλοκαιριού θα οριστικοποιηθεί και θα δοθεί και στη δημοσιότητα, ξέρουν όμως και οι πράκτορες και όσοι ασχολούνται με τον τουρισμό διότι συμμετείχαν στη διαδικασία του σχεδιασμού του επιχειρησιακού τουρισμού. Το δεύτερο είναι να υπάρξουν οι δημόσιες υποδομές. Ο τουρίστας που θα έρθει θέλει να πιει νερό, να κάνει ντουζ, να κάνει τα αυτονόητα. Ξέρουμε πολύ καλά ότι επί δεκαετίες η παράκτια ζώνη έχει τέτοια προβλήματα. Αν δεν λύσουμε πρώτα αυτά τα προβλήματα δε μπορούμε να βλέπουμε σοβαρά την τουριστική ανάπτυξη. Το θέμα της υδροδότησης λύθηκε με τα έργα που κάναμε, μέσα στην επόμενη περίοδο ξεκινάμε τα έργα των νέων δικτύων, ενώ λύνουμε και το πολύ μεγάλο περιβαλλοντικό-αναπτυξιακό-κοινωνικό πρόβλημα της αποχέτευσης των λυμάτων της παράκτιας ζώνης. Το μεγάλο έργο του βιολογικού καθαρισμού, έργο 13 εκ. ευρώ και είναι εξασφαλισμένο, όπως επίσης και η ανάδειξη του οικισμού του Φαναρίου με άλλες επεμβάσεις όπως για παράδειγμα ο διαγωνισμός-δημοπρασία για τα νέα φωτιστικά led που είναι σε εξέλιξη και θα φωτίσουν τη σκοτεινή περιοχή, γιατί ανάπτυξη δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί σε σκοτεινά χωριά. 

-Για όποιες αλλαγές δεσμευτήκαμε, αυτές έχουν γίνει και μάλιστα κάναμε και τις αλλαγές εκείνες που μπορούσαν να γίνουν και κάποιες που φαίνονταν αδύνατο να συμβούν στην αρχή της διαδικασίας. Ωστόσο, ο ποδηλατόδρομος δεν είναι μόνο ένα τεχνικό έργο αλλά και ένα έργο που έχει βάθος, δεν είναι για τους ποδηλάτες μόνο αλλά και για τους πεζούς και για τους οδηγούς που πρέπει να αποκτήσουν μια άλλη νοοτροπία. Με αφορμή τον ποδηλατόδρομο κατάφερε να περπατήσει η μητέρα με το καροτσάκι, η οικογένεια, ο μπαμπάς με το παιδί στο χέρι, σε πεζοδρόμια και σε διαδρομές, από όπου μέχρι πριν από δύο χρόνια ήταν αδύνατο να περάσει. Φωτίστηκαν οι δρόμοι, έγιναν ασφαλής. Με χαρά βλέπω στην Ν. Ζωϊδη ότι περιπατάει κόσμος, όλο και περισσότεροι συμπολίτες επιλέγουν το ποδήλατο για την μετακίνησή τους. Επιμένω το ποδήλατο δεν είναι μόνο μέσο αναψυχής αλλά και μέσο μεταφοράς, ειδικά σε πόλεις σαν την Κομοτηνή μπορεί να αποτελέσει και το κύριο μέσο μετακίνησης. Από εκεί και πέρα είναι και παιδευτικό, με την έννοια του εκπαιδεύω, έστω και δια της ταλαιπωρίας, του οδηγού. Όταν δε μπορεί να διπλοπαρκάρει ο οδηγός, πλέον μαθαίνει να μην διπλοπαρκάρει.

-Συγκρούονται δύο πράγματα. Λέμε από τη μία, να δώσουμε θέσεις στο κέντρο, δηλαδή να δώσουμε σε αυτούς που μένουν 200 μέτρα από το κέντρο και είχαν μάθει μέχρι τώρα να παίρνουν το αυτοκίνητο για να έρχονται στο κέντρο, τη δυνατότητα να συνεχίζουν να έρχονται με το αυτοκίνητο στο κέντρο. Αυτή είναι η μια λογική που κάποιοι ενστερνίζονται. Εγώ αναλαμβάνοντας το κόστος της επιλογής μου είπα ότι αυτή δεν είναι λογική, και είπα ότι το κέντρο της πόλης για να είναι βιώσιμο, πρέπει να μπορεί κάποιος να έρχεται να ψωνίζει και να φεύγει. Να σταματάει για 10 λεπτά και όχι να αφήνει το αυτοκίνητο του πίσω από την πλατεία και να πηγαίνει 3 ώρες για καφέ ή να διπλοπαρκάρει μπροστά σε ένα μαγαζί, εκεί όπου έχει παρκάρει ?νομίμως ή παρανόμως- ο ίδιος ο επαγγελματίας το αυτοκίνητό του και ο πελάτης διπλοπαρκάρει για να κάνει τη δουλειά του. Άλλωστε το διπλοπαρκάρισμα δημιουργεί κινδύνους και άλλα ζητήματα. 

Δέχομαι όμως ότι όντως ένα κομμάτι του επαγγελματικού κόσμου του κέντρου έχει υποστεί μια ταλαιπωρία και από το έργο του ποδηλατόδρομου αλλά και από τις συνέπειές του. 

Δέχομαι ότι από κάποιους επαγγελματίες η κριτική που ασκείται έχει να κάνει πραγματικά με τις συνέπειες που έχουν στην επιχείρησή τους τα έργα αυτά. Όταν όμως κάνεις ένα έργο το οποίο κατατείνει στο να αλλάξεις τις συμπεριφορές, την εικόνα, τη ζωή όλων των δημοτών ?διότι δεν είναι μόνο για τους επαγγελματίες το κέντρο,  το κέντρο της πόλης και αυτό που λέω είναι σκληρό, αλλά είναι και για όλο τον κόσμο- και δημιουργείς όμως και παράλληλα προοπτικές βελτίωσης των καταστημάτων. 

Να θυμίσω την πλατεία, την Βενιζέλου, την Ερμού, όταν γίνονται οι ρυθμίσεις, τι αντιδράσεις υπήρχαν - ας περιμένουμε να δούμε στη διαδρομή του ποδηλατόδρομου ποια θα είναι η εξέλιξη.