Αθώοι πρώην δήμαρχος και αντιδήμαρχος για θανατηφόρο δυστύχημα στον ποδηλατόδρομο

Ήταν 14 Ιουλίου του 2010 όταν μία βόλτα με μηχανάκι στον ξύλινο ποδηλατόδρομο της παραλίας Μέσης Ροδόπης έμελε να είναι η τελευταία για τον Χασάν Βεντάν. Ο νεαρός, μόλις λίγους μήνες μετά την απόλυσή του από το στρατό, αναζήτησε μερικές στιγμές ξεγνοιασιάς με τους φίλους του στην παραλιακή ζώνη του νομού μας και βρέθηκε μαζί με παρέα στη Μέση. Επιβαίνοντας στο παπάκι του έκανε βόλτες από την Αρωγή προς τη Μέση και αντίστροφα. Στην πορεία του αυτή επέλεξε να κινηθεί πάνω από τον ξύλινο ποδηλατόδρομο που βρίσκεται νότια της λίμνης και της προστατευόμενης ζώνης στην παραλία της Μέσης και όχι από τον αγροτικό χωματόδρομο. Αυτή η επιλογή του όμως σε συνδυασμό με το ότι το τσιμεντένιο οδόστρωμα του ποδηλατόδρομου παρουσίαζε ανωμαλίες, είχε σαν αποτέλεσμα το μικρό παπάκι να ανατραπεί και ο νεαρός αναβάτης του να καταλήξει πάνω στα ξύλινα κιγκλιδώματα, που οριοθετούν δεξιά και αριστερά τον ποδηλατόδρομο. Το χτύπημα στο κεφάλι ήταν μοιραίο και ο Χασάν Βεντάν κατέληξε νεκρός βυθίζοντας στο πένθος την οικογένειά του, συγγενείς και φίλους. 

Η οικογένεια αναζήτησε ποινικές ευθύνες για το θάνατο του παιδιού τους και έτσι κατηγορούμενοι βρέθηκαν ο πρώην δήμαρχος Αιγείρου Βαγγέλης Λίτσος και ο πρώην αντιδήμαρχος Δήμου Αιγείρου, καθώς θεωρήθηκαν υπεύθυνοι για τη μη σωστή συντήρηση και σήμανση του ποδηλατόδρομου στη Μέση, που γεωγραφικά ανήκε μέχρι 31 Δεκεμβρίου 2010 στον πρώην Δήμο Αιγείρου. Ανθρωποκτονία από αμέλεια με παράλειψη ήταν το αδίκημα που έφερε στο εδώλιο του Τριμελούς Πλημμελειοδικείου Ροδόπης το μεσημέρι της Πέμπτης 6 Μαρτίου τους δύο πρώην αιρετούς. Μάλιστα ο πρώην δήμαρχος, όντας δημόσιος υπάλληλος αφού υπηρετεί ως καθηγητής σε σχολείο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Ροδόπης, σε μία πιθανή καταδίκη θα κινδύνευε ακόμα και με αργία από τη δουλειά του. Στην αίθουσα του δικαστηρίου βρέθηκαν επίσης οι γονείς του αδικοχαμένου νέου και οι μάρτυρες της υπόθεσης. Πρώτος κλήθηκε για να καταθέσει ο πατέρας του νεαρού αγοριού Χασάν Χουσεΐν, ο οποίος δεν άντεξε και ξέσπασε σε δάκρυα ενώπιων δικαστών και εισαγγελέως. Ο χαμός του παιδιού του τον έχει σημαδέψει και φυσικά η επαναφορά στη μνήμη του όλων εκείνων των μοιραίων γεγονότων ήταν μία διαδικασία ιδιαίτερα ψυχοφθόρα για τον ίδιο. Ο πατέρας δεν είχε πολλά να πει για τις συνθήκες του ατυχήματος, αφού ο ίδιος δεν ήταν παρών, όμως μίλησε για τη στιγμή που ειδοποιήθηκε για το ατύχημα του γιου του. Ανάλογες πληροφορίες έδωσε στο δικαστήριο και η μητέρα του θανόντος Αμέτ Φατμά. 

Η μαρτυρία που προσέφερε σημαντικά στοιχεία στη διαδικασία ήταν αυτή της Σεφκέτ Αλιάν, η οποία βρισκόταν στην παραλία της Μέσης τη στιγμή του μοιραίου δυστυχήματος. Γνώριζε τον νεαρό από την Κομοτηνή, όπου διέμενε με την οικογένειά του, κατέθεσε στη μαρτυρία της και έκανε γνωστά τα εξής «ήμασταν στη θάλασσα και μία φορά είδαμε το παιδί στον αέρα και μία πεσμένο κάτω». Είχε μεγάλη ταχύτητα, πρόσθεσε η μάρτυρας και έκανε γνωστό ότι ο νεαρός είχε ήδη κάνει μία βόλτα στον ποδηλατόδρομο από τη Μέση προς την Αρωγή και όταν συνέβη το δυστύχημα βρισκόταν με κατεύθυνση από την Αρωγή προς τη Μέση. Κληθείς από την πλευρά της οικογένειας κατέθεσε ο εμπειρογνώμονας από τη Θεσσαλονίκη κ. Τσομπανίδης κάνοντας λόγο για «έναν ποδηλατόδρομο στο πουθενά». Μίλησε για μία πρόχειρη κατασκευή με κακοτεχνίες, όπου οποιοσδήποτε κινούνταν με ποδήλατο ή μηχανάκι θα έχανε την ισορροπία του. Ακόμα αναφέρθηκε στις μπάρες που υπάρχουν δεξιά και αριστερά του ποδηλατόδρομου και δεν έχουν καμία χρησιμότητα, όπως είπε, αντίθετα εμποδίζουν οποιονδήποτε ελιγμό για την αποφυγή κάποιου εμποδίου. Περαιτέρω σημείωσε ότι η σήμανση ήταν ελλιπής και πουθενά δεν αναγράφονταν ότι απαγορεύεται πάνω στον ποδηλατόδρομο η κυκλοφορία μηχανών. Στη δίκη κλήθηκε και ως μάρτυρας ο Λεωνίδας Τατσίδης υπάλληλος στις Τεχνικές Υπηρεσίες Δήμων Κοινοτήτων και σημερινός υπάλληλος στις τεχνικές υπηρεσίες του Δήμου Κομοτηνής. Η παρουσία του όμως δεν προσέφερε κάποιο στοιχείο καθώς ακόμα και στις πλέον επίμονες ερωτήσεις της εισαγγελέως αποκρινόταν ότι δεν γνωρίζει. 

Η παρουσία του συγκεκριμένου μάρτυρα κρίθηκε απαραίτητη από την εισαγγελέα, καθώς είχε βεβαιώσει με έγγραφο που του ζητήθηκε, όταν υπηρετούσε στις Τεχνικές Υπηρεσίες Δήμων Κοινοτήτων, ότι ο Δήμος Αιγείρου δε διέθετε δική του Τεχνική Υπηρεσία και συνεπώς από μόνος του δε μπορούσε να προχωρήσει στη συντήρηση οποιοδήποτε έργου, πόσο δε μάλλον του ποδηλατόδρομου. Όπως έγινε γνωστό κατά τη διάρκεια της ακροαματικής διαδικασίας, οι μικροί «Καποδιστριακοί» δήμοι, όπως ο Δήμος Αιγείρου, που δεν είχαν τεχνική υπηρεσία, εξυπηρετούνταν μέχρι 31.12.10 από τις ΤΥΔΚ (Τεχνικές Υπηρεσίες Δήμων Κοινοτήτων) του κάθε νομού. Οι ΤΥΔΚ ανήκαν διοικητικά στην Περιφέρεια, ήταν στελεχωμένες από μηχανικούς και λειτουργούσαν σαν τεχνική υπηρεσία των εξυπηρετούμενων δήμων, καλύπτοντας πλήρως ότι απαιτείτο για την εκτέλεση και παρακολούθηση έργων. Στην «Καλλικρατική» πλέον τοπική αυτοδιοίκηση οι ΤΥΔΚ καταργήθηκαν. Βασική φιλοσοφία του Καλλικράτη είναι ότι οι νέοι δήμοι θα είναι πλήρεις από υπηρεσίες, πράγμα που σε συντριπτικό βαθμό συμβαίνει. Οι υπάλληλοι των ΤΥΔΚ μετατάχθηκαν στις Τεχνικές Υπηρεσίες των δήμων που ήταν οι έδρες των νομών. Στην περίπτωση του ποδηλατόδρομου στην παραλία Μέσης ο Δήμος Αιγείρου δε μπορούσε να προχωρήσει σε καμία συντήρηση, εφόσον προηγουμένως δεν πάρει την έγκριση από τις Τεχνικές Υπηρεσίες Δήμων Κοινοτήτων. Το μπάχαλο της δημόσιας διοίκησης και η απουσία υπευθύνων αποκαλύφθηκε σε όλο του το μεγαλείο στη συγκεκριμένη υπόθεση, όπου έγινε λόγος για «μία καυτή πατάτα που πάει από χέρι σε χέρι». 

Την απουσία Τεχνικής Υπηρεσίας από το Δήμο Αιγείρου κατέδειξε στην απολογία του ο πρώην δήμαρχος Αιγείρου Βαγγέλης Λίτσος. Ο ίδιος έκανε γνωστό στο δικαστήριο ότι ο ποδηλατόδρομος άρχισε να κατασκευάζεται το 1998 από την τότε Νομαρχία Ροδόπης. Η περιοχή όπου κατασκευάστηκε είναι προστατευόμενη ζώνη βάσει της συνθήκης Ramsar και γι’ αυτό δεν υπήρχε η δυνατότητα ασφαλτόστρωσης. Υπήρχε όμως η δυνατότητας κατασκευής ποδηλατόδρομου και αυτό έκρινε σωστό να πράξει τότε η Νομαρχία Ροδόπης. Το έργο παραδόθηκε για χρήση στον Δήμο Αιγείρου. Από το 2001 μέχρι το τέλος του 2010, οπότε διαλύθηκε ο Δήμος Αιγείρου και συγχωνεύτηκε στο Δήμο Κομοτηνής, κανένα παράπονο όσον αφορά τον ποδηλατόδρομο της Μέσης δεν είχε διατυπωθεί από πολίτη ή πρόεδρο τοπικής κοινότητας, υποστήριξε στην απολογία του ο κ. Λίτσος, θέλοντας έτσι να δικαιολογήσει το γιατί δεν είχε γίνει καμία συντήρηση του ποδηλατόδρομου. Περαιτέρω ανέφερε ότι ο Δήμος Αιγείρου απαγορευόταν να εκτελεί έργα αυτεπιστασίας, ακόμα δηλαδή και μία τρύπα να έπρεπε να κλείσει, όπως είπε χαρακτηριστικά, θα έπρεπε να πάρει άδεια από τις Τεχνικής Υπηρεσίες Δήμων και Κοινοτήτων και ο αρμόδιος μηχανικός αυτής να γνωμοδοτήσει για το τι και πως πρέπει να γίνει. 

«Ο Δήμος Αιγείρου μπορεί να ήταν ο πιο μικρός σε πληθυσμό αλλά είναι ο μεγαλύτερος σε έκταση με 160.000 στρέμματα, διαθέτει 900 χλμ αγροτική, αστική και επαρχιακή οδοποιία. Επομένως δε θα μπορούσε να ελέγχει ο καθένας μόνος του κάθε εκατοστό. Πάντως όσο ήμασταν στο Δήμο Αιγείρου κάθε φορά που υπήρχε κάποιο αίτημα ή παράπονο ανταποκρινόμασταν. Αν ήμασταν αδιάφοροι θα το διαπιστώναμε από τον κόσμο και εμείς επανεκλεγήκαμε δύο φορές», είπε μεταξύ άλλων απολογούμενος ο πρώην δήμαρχος. Ολιγόλογος ήταν ο πρώην αντιδήμαρχος Αιγείρου Απόστολος Παπάκης και αρκέστηκε να συμφωνήσει με όσα είπε ο συγκατηγορούμενός του. 

Επειδή δεν προέκυψε απευθείας ευθύνη για το Δήμο Αιγείρου όσον αφορά τη συντήρηση του ποδηλατόδρομου και επειδή ο Δήμος στερούνταν Τεχνικής Υπηρεσίας, το δικαστήριο αθώωσε τους δύο πρώην αυτοδιοικητικούς. Ο δικηγόρος Γιώργος Κυμπαρίδης υπερασπίστηκε τους δύο πρώην αιρετούς, ενώ την πλευρά της οικογένειας του θανόντος εκπροσώπησε ο δικηγόρος Ανδρέας Μπότσαρης. 

Βέβαια το ότι ένα νεαρό αγόρι σκοτώθηκε σε έναν κακοσυντηρημένο ποδηλατόδρομο - «φάντασμα» παραμένει γεγονός. Γεγονός είναι επίσης ότι ο ποδηλατόδρομος από της παράδοσής του το 2001 μέχρι σήμερα δε συντηρήθηκε, με αποτέλεσμα να εγκυμονεί κινδύνους για οποιονδήποτε χρήση. Ενδεχομένως στο μέλλον να αναζητηθούν ευθύνες από άλλους, ακόμα και υπηρεσιακούς, για τη μη συντήρησή του έργου. Πάντως ο ποδηλατόδρομος συνεχίζει να καταρρέει όπως αποδεικνύει και το πρόσφατο φωτογραφικό υλικό του «Χ» και καλό θα ήταν επιτέλους κάποιος υπεύθυνος να προχωρήσει είτε στη συντήρηση είτε στην κατεδάφισή του πριν μία ακόμα οικογένεια θρηνήσει για το χαμό του παιδιού της.