Στις 9:30 του Σαββάτου 30 Ιουλίου στο λιμανάκι του Αγίου Χαραλάμπους Μαρώνειας θα εμφανιστούν οι Χειμερινοί Κολυμβητές. Η συναυλία τους θα δοθεί στον ιστορικό αυτό χώρο στο πλαίσιο του φεστιβάλ Μαρώνειας Σαπών που πραγματοποιείται και φέτος στην περιοχή μας Συνέντευξη Δήμος Μπακιρτζάκης
Στις 9:30 το βράδυ του Σαββάτου 30 Ιουλίου στο λιμανάκι του Αγίου Χαραλάμπους Μαρώνειας θα εμφανιστούν οι Χειμερινοί Κολυμβητές. Η συναυλία τους θα δοθεί στον όμορφο αυτόν χώρο στο πλαίσιο του φεστιβάλ Μαρώνειας Σαπών που πραγματοποιείται και φέτος στην περιοχή μας.
Οι Χειμερινοί Κολυμβητές είναι μουσικό συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1979. Αν και βασικά εξαμελές συγκρότημα, έχει πολλούς συνεργάτες κύριους και περιφερειακούς: το μπάρμπα Σταύρο Καραμανιώλα, δημιουργό τραγουδιών και ποιημάτων από το Καζαβίτι της Θάσου, τον Διονύσιο Ρούσσο, πολυτεχνίτη και συντηρητή αρχαιοτήτων εκ Περιστερίου, τον Άκη Αμπαστάδο, τους ΡΟΞ, χορωδία υπερηλίκων εκ Θεσσαλονίκης, μπάντα της Φλώρινας και πολλούς άλλους. Το Δεκέμβριο του 2005, μετά από 8 χρόνια, κυκλοφόρησαν με τίτλο «Η Μαστοράντζα του Ερντεμπίλ» μια συλλογή με 14 ιστορικά τραγούδια του Ε. Ζάχου Παπαζαχαρίου. Το ερχόμενο Σάββατο όσοι βρεθούν στο λιμανάκι του Αγίου Χαραλάμπους θα απολαύσουν την ιδιαίτερη φωνή του Αργύρη Μπακιρτζή, θα ακούσουν τον Κώστα Βόμβολο στο ακορντεόν και το κανονάκι, τον Μιχάλη Σιαγανίδη στο μαντολίνο και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος να ερμηνεύουν αγαπημένα ελληνικά τραγούδια.
Για την εμφάνιση αυτή στην περιοχή της Μαρώνειας μίλησε στο ράδιο Χρόνος 87,5 FM o Αργύρης Μπακιρτζής, η φωνή του συγκροτήματος. Είναι αρχιτέκτονας στην Αρχαιολογική Υπηρεσία της Καβάλας με ιδιαίτερο έργο στις βυζαντινές αρχαιότητες της Βορείου Ελλάδος και κατάφερε να "παντρέψει" το επάγγελμα με την μεγάλη του αγάπη, την μουσική.
Η δραστηριότητά σας αυτή με την αρχαιολογία και η αγάπη σας για την Καβάλα πως δένουν με το τραγούδι;
-Στο συγκρότημα είμαστε εφτά άτομα και ένας που ζει στη Βιέννη στο εξωτερικό ο Δημήτρης Πολυζωίδης που κάνει μια σπουδαία καριέρα εκεί. Είναι όλοι εκλεκτοί μουσικοί, οι μόνοι ερασιτέχνες είμαστε εγώ και ο Κώστας Σιδέρης ο οποίος είναι μάλιστα νομικός. Οι υπόλοιποι είναι μουσικοί εξαιρετικοί ο Κώστας Βόμβολος, ο Χάρης Παπαδόπουλος, ο Μιχάλης Σιγανίδης, ο Θοδωρής Ρέλλος οι οποίοι έχουν τις δικές τους μουσικές ασχολίες. Ο καθένας έχει μια πολυσχιδή δραστηριότητα, αλλά συγκεντρωνόμαστε και δενόμαστε αυτόματα. Ξεκινήσαμε πολύ παλιά, ο αρχικός πυρήνας ξεκίνησε το 1965 όταν ήμουν στο δεύτερο έτος του Πολυτεχνείου. Ενώ γράφαμε τραγούδια και τα παίζαμε μεταξύ μας, το 1979 αποφασίσαμε να κάνουμε δίσκο.
Ο Νίκος Παπάζογλου τον οποίο γνώριζα από τη γειτονιά, πιτσιρικάδες όταν ήμασταν κάναμε παρέα, είχε το στούντιο, με πίεσε να κάνουμε ένα δίσκο αφού είχαμε τραγούδια. Σιγά - σιγά συγκεντρώθηκε η παρέα μόνη της η οποία για κάποιο παράξενο λόγο συνεχίζει και φτάνει ως σήμερα, από το 1980, έχουμε 36 χρόνια. Είναι μια ευτυχής συγκυρία έχουμε γίνει κουμπάροι, υπάρχει δέσιμο και σε προσωπικό επίπεδο και πλέον οι μουσικοί αντιδρούν αυτόματα, δηλαδή, πολλές φορές εμφανίζω κομμάτια καινούργια, ενώ έχουμε συναυλία και αυτόματα γίνεται η ενορχήστρωση. Πολλοί από αυτούς ασχολούνται με τον αυτοσχεδιασμό, με την τζαζ, είναι από τους εξέχοντες μουσικούς στην Ελλάδα.
Την μουσική σας αγαπούν νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία. Πως καταφέρνετε να ακουμπάτε όλες τις γενιές;
-Στην Αθήνα το κοινό μας είναι σχεδόν πιτσιρικάδες, 18-20 ετών, ενώ πολλές φορές έρχονται παιδιά και εγγόνια παλιών ακροατών μας να μας ακούσουν, κάτι τρομερό. Είναι πολύ συγκινητικό. Η καλή μουσική το κάνει αυτό και ίσως επειδή τα τραγούδια είναι βιωματικά, δηλαδή δεν έχουμε τραγούδια να πάρεις στίχους και να βάλεις μια πολύ ωραία μουσική, είναι βιωματικά και μπορεί κάποιος ίσως να ταυτιστεί.
Στη Μαρώνεια τι θα μας παρουσιάσετε;
-Στη Μαρώνεια θα έρθουμε και θα δούμε τι θα γίνει, δεν έχουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, έχουμε ένα πολύ μεγάλο ρεπερτόριο. Οι άνθρωποι μας ξέρουν στην Κομοτηνή έχουμε δώσει και συναυλία, η οποία ήταν καταπληκτική. Δηλαδή παίζαμε πέντε μέρες στην Αθήνα και γινόταν χαμός, είχαμε πεντακόσια άτομα το βράδυ και την επόμενη μέρα πήγαμε στην Κομοτηνή και είχαμε δεκαπέντε άτομα. Αυτό έγινε πριν από 25 χρόνια, θυμάμαι ότι πάθαμε πλάκα. Πάντως έχουμε δώσει και πολύ ωραίες συναυλίες και στην Κομοτηνή και στην Αλεξανδρούπολη και στην Ξάνθη.
Στην Καβάλα όπου ζείτε δίνετε συναυλίες;
-Μας καλούν στην Αθήνα, στην Κρήτη και στην Κύπρο και εδώ στην Καβάλα όπου ζω σπάνια να μας καλέσουν. Έρχονται οι πιο απίθανοι από την Αθήνα και άλλα μέρη και εμάς δεν μας καλούν, ενώ στην Αθήνα είμαστε συνέχεια. Μας κάλεσαν πρόσφατα, παίξαμε με ένα σχήμα που έχουμε με πιάνο βιολί και φλάουτο στο μουσείο της Ακρόπολης, ήταν μια πολύ τιμητική και πάρα πολύ ωραία συναυλία με πάρα πολύ κόσμο και μετά από λίγο καιρό ανοίξαμε το φεστιβάλ Αθηνών.
Σκεφτήκατε κάποια στιγμή να κάνετε καριέρα στο τραγούδι, να παρατήσετε τη δουλειά σας;
-Η αλήθεια είναι ότι η δουλειά μου άρεσε πάρα πολύ, είμαι αρχιτέκτονας, έχω σπουδάσει το αντικείμενο που έχει να κάνει με αναστηλώσεις. Η ενασχόλησή μου στη Θράκη ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, έχω ασχοληθεί με τα χωριά των Πομάκων αρχιτεκτονικά, με εκκλησίες όπως την Παναγία Κοσμοσώτειρα στις Φέρες, την Παλιά Ξάνθη. Το πιο σπουδαίο πράγμα για το οποίο είμαι πάρα πολύ περήφανος είναι που με τον παλιό αρχαιολόγο της Εφορείας Αρχαιοτήτων, το 1975, όταν επανήλθε μετά την απομάκρυνσή του από τη χούντα το 1974, του είπα πρέπει να κηρύξουμε την Ξάνθη διατηρητέα την οποία τότε ετοίμαζαν να την ισοπεδώσουν.
Δεν θα είχαμε με τίποτα την παλιά πόλη, την κηρύξαμε διατηρητέα ξεσηκώθηκαν ορισμένοι εργολάβοι στο δήμο, έγινε μια μάχη μπορώ να σας πω και βοήθησε πολύ το υπουργείο Εξωτερικών και καταφέραμε και κηρύξαμε την παλιά πόλη της Ξάνθης όχι στο σημείο που θέλαμε. Εμείς θέλαμε να φτάνει μέχρι την κεντρική πλατεία, αλλά κόψανε ένα κομμάτι. Το γεγονός είναι ότι προστατεύτηκε η Ξάνθη και τώρα είναι ένα υπόδειγμα και παίρνει και πολλές χρηματοδοτήσεις και όλοι μιλάνε για το πόσο ωραία είναι.
Στην πολιτική και οικονομική κρίση που ζούμε πως τα βλέπετε τα πράγματα;
-Ασχολήθηκα με τη μουσική γιατί είχα διαβάσει ότι γίνεσαι σκλάβος αυτού που υπολογίζεις, αυτό έχει αποτυπωθεί πολύ στην τέχνη. Αν έπρεπε να ζήσω την οικογένειά μου από την μουσική θα έκανα πράγματα που τώρα μπορεί να μην τα κάνω. Είναι δύσκολα τα πράγματα όλοι ζοριζόμαστε, έρχεται είκοσι του μηνός και λες άντε να βγάλουμε το μήνα. Οι περισσότεροι έχουμε αυτό το πρόβλημα και απορώ καμιά φορά οι άνθρωποι που ζουν με τόσο λίγα λεφτά, μικρές συντάξεις, τέσσερα και πέντε κατοστάρικα πως τα βγάζουν πέρα.
Πως αυτοί οι ηλικιωμένοι πολλές φορές ζουν και τους νεότερους που δεν έχουν δουλειά; Κρίση είχαμε και πριν αλλά αυτή η οικονομική κρίση είναι πάρα πολύ δύσκολη, βέβαια από την άλλη έχουμε θεοποιήσει το χρήμα. Παλιότερα υπήρχαν και άλλες αξίες, τώρα η μόνη αξία είναι το χρήμα. Αυτό που είναι τρομερό στην Ελλάδα είναι ο εθνικός σπόρος της γκρίνιας, ό,τι και να κάνει ένα κόμμα για παράδειγμα όλοι οι άλλοι επιτίθενται δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στο πιο απλό πράγμα. Αυτό είναι τρομερό, δεν υπάρχει ομοψυχία πουθενά. Αυτό βέβαια γίνεται και από τα αρχαία χρόνια, οι Σπαρτιάτες κέρδισαν τον Πελοποννησιακό Πόλεμο με τα λεφτά των Περσών και μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο οι Πέρσες ρύθμιζαν τα πράγματα στην Ελλάδα για τα επόμενα εκατό χρόνια. Η κατάρα της γκρίνιας συνεχίζεται.
Οι Χειμερινοί Κολυμβητές είναι μουσικό συγκρότημα που ιδρύθηκε το 1979. Αν και βασικά εξαμελές συγκρότημα, έχει πολλούς συνεργάτες κύριους και περιφερειακούς: το μπάρμπα Σταύρο Καραμανιώλα, δημιουργό τραγουδιών και ποιημάτων από το Καζαβίτι της Θάσου, τον Διονύσιο Ρούσσο, πολυτεχνίτη και συντηρητή αρχαιοτήτων εκ Περιστερίου, τον Άκη Αμπαστάδο, τους ΡΟΞ, χορωδία υπερηλίκων εκ Θεσσαλονίκης, μπάντα της Φλώρινας και πολλούς άλλους. Το Δεκέμβριο του 2005, μετά από 8 χρόνια, κυκλοφόρησαν με τίτλο «Η Μαστοράντζα του Ερντεμπίλ» μια συλλογή με 14 ιστορικά τραγούδια του Ε. Ζάχου Παπαζαχαρίου. Το ερχόμενο Σάββατο όσοι βρεθούν στο λιμανάκι του Αγίου Χαραλάμπους θα απολαύσουν την ιδιαίτερη φωνή του Αργύρη Μπακιρτζή, θα ακούσουν τον Κώστα Βόμβολο στο ακορντεόν και το κανονάκι, τον Μιχάλη Σιαγανίδη στο μαντολίνο και τα υπόλοιπα μέλη του συγκροτήματος να ερμηνεύουν αγαπημένα ελληνικά τραγούδια.
Για την εμφάνιση αυτή στην περιοχή της Μαρώνειας μίλησε στο ράδιο Χρόνος 87,5 FM o Αργύρης Μπακιρτζής, η φωνή του συγκροτήματος. Είναι αρχιτέκτονας στην Αρχαιολογική Υπηρεσία της Καβάλας με ιδιαίτερο έργο στις βυζαντινές αρχαιότητες της Βορείου Ελλάδος και κατάφερε να "παντρέψει" το επάγγελμα με την μεγάλη του αγάπη, την μουσική.
Η δραστηριότητά σας αυτή με την αρχαιολογία και η αγάπη σας για την Καβάλα πως δένουν με το τραγούδι;
-Στο συγκρότημα είμαστε εφτά άτομα και ένας που ζει στη Βιέννη στο εξωτερικό ο Δημήτρης Πολυζωίδης που κάνει μια σπουδαία καριέρα εκεί. Είναι όλοι εκλεκτοί μουσικοί, οι μόνοι ερασιτέχνες είμαστε εγώ και ο Κώστας Σιδέρης ο οποίος είναι μάλιστα νομικός. Οι υπόλοιποι είναι μουσικοί εξαιρετικοί ο Κώστας Βόμβολος, ο Χάρης Παπαδόπουλος, ο Μιχάλης Σιγανίδης, ο Θοδωρής Ρέλλος οι οποίοι έχουν τις δικές τους μουσικές ασχολίες. Ο καθένας έχει μια πολυσχιδή δραστηριότητα, αλλά συγκεντρωνόμαστε και δενόμαστε αυτόματα. Ξεκινήσαμε πολύ παλιά, ο αρχικός πυρήνας ξεκίνησε το 1965 όταν ήμουν στο δεύτερο έτος του Πολυτεχνείου. Ενώ γράφαμε τραγούδια και τα παίζαμε μεταξύ μας, το 1979 αποφασίσαμε να κάνουμε δίσκο.
Ο Νίκος Παπάζογλου τον οποίο γνώριζα από τη γειτονιά, πιτσιρικάδες όταν ήμασταν κάναμε παρέα, είχε το στούντιο, με πίεσε να κάνουμε ένα δίσκο αφού είχαμε τραγούδια. Σιγά - σιγά συγκεντρώθηκε η παρέα μόνη της η οποία για κάποιο παράξενο λόγο συνεχίζει και φτάνει ως σήμερα, από το 1980, έχουμε 36 χρόνια. Είναι μια ευτυχής συγκυρία έχουμε γίνει κουμπάροι, υπάρχει δέσιμο και σε προσωπικό επίπεδο και πλέον οι μουσικοί αντιδρούν αυτόματα, δηλαδή, πολλές φορές εμφανίζω κομμάτια καινούργια, ενώ έχουμε συναυλία και αυτόματα γίνεται η ενορχήστρωση. Πολλοί από αυτούς ασχολούνται με τον αυτοσχεδιασμό, με την τζαζ, είναι από τους εξέχοντες μουσικούς στην Ελλάδα.
Την μουσική σας αγαπούν νέοι και μεγαλύτεροι σε ηλικία. Πως καταφέρνετε να ακουμπάτε όλες τις γενιές;
-Στην Αθήνα το κοινό μας είναι σχεδόν πιτσιρικάδες, 18-20 ετών, ενώ πολλές φορές έρχονται παιδιά και εγγόνια παλιών ακροατών μας να μας ακούσουν, κάτι τρομερό. Είναι πολύ συγκινητικό. Η καλή μουσική το κάνει αυτό και ίσως επειδή τα τραγούδια είναι βιωματικά, δηλαδή δεν έχουμε τραγούδια να πάρεις στίχους και να βάλεις μια πολύ ωραία μουσική, είναι βιωματικά και μπορεί κάποιος ίσως να ταυτιστεί.
Στη Μαρώνεια τι θα μας παρουσιάσετε;
-Στη Μαρώνεια θα έρθουμε και θα δούμε τι θα γίνει, δεν έχουμε ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα, έχουμε ένα πολύ μεγάλο ρεπερτόριο. Οι άνθρωποι μας ξέρουν στην Κομοτηνή έχουμε δώσει και συναυλία, η οποία ήταν καταπληκτική. Δηλαδή παίζαμε πέντε μέρες στην Αθήνα και γινόταν χαμός, είχαμε πεντακόσια άτομα το βράδυ και την επόμενη μέρα πήγαμε στην Κομοτηνή και είχαμε δεκαπέντε άτομα. Αυτό έγινε πριν από 25 χρόνια, θυμάμαι ότι πάθαμε πλάκα. Πάντως έχουμε δώσει και πολύ ωραίες συναυλίες και στην Κομοτηνή και στην Αλεξανδρούπολη και στην Ξάνθη.
Στην Καβάλα όπου ζείτε δίνετε συναυλίες;
-Μας καλούν στην Αθήνα, στην Κρήτη και στην Κύπρο και εδώ στην Καβάλα όπου ζω σπάνια να μας καλέσουν. Έρχονται οι πιο απίθανοι από την Αθήνα και άλλα μέρη και εμάς δεν μας καλούν, ενώ στην Αθήνα είμαστε συνέχεια. Μας κάλεσαν πρόσφατα, παίξαμε με ένα σχήμα που έχουμε με πιάνο βιολί και φλάουτο στο μουσείο της Ακρόπολης, ήταν μια πολύ τιμητική και πάρα πολύ ωραία συναυλία με πάρα πολύ κόσμο και μετά από λίγο καιρό ανοίξαμε το φεστιβάλ Αθηνών.
Σκεφτήκατε κάποια στιγμή να κάνετε καριέρα στο τραγούδι, να παρατήσετε τη δουλειά σας;
-Η αλήθεια είναι ότι η δουλειά μου άρεσε πάρα πολύ, είμαι αρχιτέκτονας, έχω σπουδάσει το αντικείμενο που έχει να κάνει με αναστηλώσεις. Η ενασχόλησή μου στη Θράκη ήταν πάρα πολύ ενδιαφέρουσα, έχω ασχοληθεί με τα χωριά των Πομάκων αρχιτεκτονικά, με εκκλησίες όπως την Παναγία Κοσμοσώτειρα στις Φέρες, την Παλιά Ξάνθη. Το πιο σπουδαίο πράγμα για το οποίο είμαι πάρα πολύ περήφανος είναι που με τον παλιό αρχαιολόγο της Εφορείας Αρχαιοτήτων, το 1975, όταν επανήλθε μετά την απομάκρυνσή του από τη χούντα το 1974, του είπα πρέπει να κηρύξουμε την Ξάνθη διατηρητέα την οποία τότε ετοίμαζαν να την ισοπεδώσουν.
Δεν θα είχαμε με τίποτα την παλιά πόλη, την κηρύξαμε διατηρητέα ξεσηκώθηκαν ορισμένοι εργολάβοι στο δήμο, έγινε μια μάχη μπορώ να σας πω και βοήθησε πολύ το υπουργείο Εξωτερικών και καταφέραμε και κηρύξαμε την παλιά πόλη της Ξάνθης όχι στο σημείο που θέλαμε. Εμείς θέλαμε να φτάνει μέχρι την κεντρική πλατεία, αλλά κόψανε ένα κομμάτι. Το γεγονός είναι ότι προστατεύτηκε η Ξάνθη και τώρα είναι ένα υπόδειγμα και παίρνει και πολλές χρηματοδοτήσεις και όλοι μιλάνε για το πόσο ωραία είναι.
Στην πολιτική και οικονομική κρίση που ζούμε πως τα βλέπετε τα πράγματα;
-Ασχολήθηκα με τη μουσική γιατί είχα διαβάσει ότι γίνεσαι σκλάβος αυτού που υπολογίζεις, αυτό έχει αποτυπωθεί πολύ στην τέχνη. Αν έπρεπε να ζήσω την οικογένειά μου από την μουσική θα έκανα πράγματα που τώρα μπορεί να μην τα κάνω. Είναι δύσκολα τα πράγματα όλοι ζοριζόμαστε, έρχεται είκοσι του μηνός και λες άντε να βγάλουμε το μήνα. Οι περισσότεροι έχουμε αυτό το πρόβλημα και απορώ καμιά φορά οι άνθρωποι που ζουν με τόσο λίγα λεφτά, μικρές συντάξεις, τέσσερα και πέντε κατοστάρικα πως τα βγάζουν πέρα.
Πως αυτοί οι ηλικιωμένοι πολλές φορές ζουν και τους νεότερους που δεν έχουν δουλειά; Κρίση είχαμε και πριν αλλά αυτή η οικονομική κρίση είναι πάρα πολύ δύσκολη, βέβαια από την άλλη έχουμε θεοποιήσει το χρήμα. Παλιότερα υπήρχαν και άλλες αξίες, τώρα η μόνη αξία είναι το χρήμα. Αυτό που είναι τρομερό στην Ελλάδα είναι ο εθνικός σπόρος της γκρίνιας, ό,τι και να κάνει ένα κόμμα για παράδειγμα όλοι οι άλλοι επιτίθενται δεν μπορούν να συνεννοηθούν ούτε στο πιο απλό πράγμα. Αυτό είναι τρομερό, δεν υπάρχει ομοψυχία πουθενά. Αυτό βέβαια γίνεται και από τα αρχαία χρόνια, οι Σπαρτιάτες κέρδισαν τον Πελοποννησιακό Πόλεμο με τα λεφτά των Περσών και μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο οι Πέρσες ρύθμιζαν τα πράγματα στην Ελλάδα για τα επόμενα εκατό χρόνια. Η κατάρα της γκρίνιας συνεχίζεται.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
