Από την Κομοτηνή στην Αμερική

Από την Κομοτηνή βρέθηκε στην Αμερική, δεν αναγκάστηκε να ξενιτευτεί, αλλά επέλεξε να μεταβεί στη μακρινή αυτή ήπειρο για σπουδές μεταπτυχιακού. Την εμπειρία του αυτή ο συμπολίτης μας Κώστας Παναγιωτόπουλος τη μοιράστηκε με το «Χ» για να καταδείξει τις συνέπειες μίας μετάβασης στο εξωτερικό, τις δυσκολίες και τις ευκαιρίες της εκεί παραμονής του, τη γνώμη του για τα αμερικανικά πανεπιστήμια, τη ζωή στην Αμερική,  την καθημερινότητα και τη νυχτερινή ζωή, τη φυγή των νέων στο εξωτερικό, αλλά και το μέλλον. Από μία ενδιαφέρουσα συζήτηση ο «Χ» σταχυολόγησε τα κυριότερα σημεία και τα παρουσιάζει, για όσους ενδεχομένως σκέφτονται τη φυγή στο εξωτερικό και ειδικότερα στην Αμερική για σπουδές ή εργασία. 

Για το ταξίδι: Πήγε στην Αμερική, όχι ως οικονομικός μετανάστης, αλλά για σπουδές μεταπτυχιακού και διέμεινε σε συγγενείς. Ήταν για ένα μήνα στην Πενσακόλα της Φλόριντα, στα σύνορα με Αλαμπάμα, με 200.000 κατοίκους, με πανεπιστήμιο και κολέγιο. Είναι οργανωμένο, αν και δεν είναι ένα από τα πιο δημοφιλή πανεπιστήμια. 

Για τη διαμονή: Η διαμονή ήταν δύσκολο να επιμηκυνθεί χρονικά, λόγω υποχρεώσεων και λόγω βίζας. Ο ίδιος είχε τα απαραίτητα δικαιολογητικά από το πανεπιστήμιο, ώστε να εξασφαλίσει τη διαμονή του. Μέσα από τις ιστοσελίδες των πανεπιστημίων υπάρχουν οι αναγκαίες πληροφορίες για τα δικαιολογητικά και τις υπηρεσίες και τη διαδικασία. Όμως χρειάζεται πρόσκληση από πανεπιστήμιο, προκειμένου να εκδοθεί η βίζα.  

Για τα Αμερικανικά πανεπιστήμια: Ο νεαρός Κώστας μας λέει «είμαι πλέον στη Θεσσαλονίκη και βλέπω μια τεράστια διαφορά με τον τρόπο που αντιμετωπίζονται τα πράγματα. Εδώ έχουμε το χρόνιο πρόβλημα, ότι επικεντρωνόμαστε σε μια θεωρία χωρίς να βρισκόμαστε σε άμεση σχέση με το τι γίνεται στην πραγματικότητα, εκτός φυσικά από κάποιες εξαιρέσεις. Καλές είναι και οι γνώσεις, π.χ. πτυχίο, αλλά τα πανεπιστήμιά μας χρειάζεται να επικεντρωθούν περισσότερο στο τι ζητάει η κοινωνία και η οικονομία της χώρας. Ένα καλό που είδα στην Αμερική θα σας το παραθέσω με το εξής παράδειγμα: έχω έναν ξάδελφο που μετακινήθηκε από την Φλόριντα στο Λος Άντζελες για δουλειά. Εκείνος τελείωσε μάρκετινγκ, αν και είχε ξεκινήσει σπουδάζοντας νομική. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι αλλαγές στην κατεύθυνση των σπουδών εκεί μπορούν να γίνουν πολύ πιο εύκολα. Εδώ, αντίθετα «παντρεύονται το επάγγελμα» και αυτό είναι κακό από την άποψη, γιατί στα 18 πολλές φορές δεν ξέρεις πάντα τι θέλεις να σπουδάσεις. Στην Αμερική μπορείς να μεταπηδήσεις. Δεν υπάρχει αυτή η λογική του πατροπαράδοτου επαγγέλματος και της έτοιμης πελατείας. Το κάθε παιδί, συνήθως, κάνει αυτό στο οποίο έχει μια κλήση. 

Για τη ζωή: Στην Αμερική δεν έχουν τη μεμψιμοιρία τη δικιά μας. Εμείς ζούμε σε ένα διαφορετικό «κόσμο» με την έννοια ότι δεν έχουμε κατασταλάξει στο τι σύστημα θέλουμε να ζήσουμε, γιατί τα θέλουμε όλα και τίποτα, για παράδειγμα και τις περιουσίες μας και ελάχιστους φόρους. Σε αυτό το σύστημα που επικρατεί παγκοσμίως τα πράγματα έχουν κάποιους κανόνες.

Για τους Αμερικάνους: Η γυναίκα του θείου του εργάζεται ακόμη (στα 61, αν και μπορούσε να βγει στη σύνταξη, γιατί της αρέσει αυτό που κάνει). Ξεκίνησε ως δασκάλα και τώρα είναι προϊσταμένη στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Επτά το πρωί έφευγε από το σπίτι και γυρνούσε στις 7 το απόγευμα και αυτό ήταν το ωράριο από Δευτέρα μέχρι Παρασκευή. Έτσι λειτουργούν εκεί και, παρόλα αυτά δεν γκρινιάζουν. Δεν υπάρχει αυτή η μισαλλοδοξία και η γκρίνια που παρατηρούμε στην Ελλάδα, δηλαδή δεν κοιτάμε να δούμε τι θα μπορούμε να αλλάξουμε για να κάνουμε τη ζωή μας καλύτερη. Αυτή τη μιζέρια δεν την έζησα εκεί. 

Για τις προοπτικές εργασίας μετά το μεταπτυχιακό: Το μεταπτυχιακό σίγουρα βοηθάει, αν αναλογιστεί κανείς ότι από το κολέγιο που αποφοιτούν εκεί μπορούν να βρουν εργασία. Με το μεταπτυχιακό έχεις και μια μεγαλύτερη εξειδίκευση και αυτό είναι που έχει μεγάλη ζήτηση στην Αμερική. Εδώ οι απαιτήσεις σχετίζονται κυρίως με την εργασιακή εμπειρία, ενώ η πληροφόρηση είναι ελλιπής σε πάρα πολλούς τομείς. Εκεί και το πανεπιστήμιο και οι ιστοσελίδες των υπηρεσιών και των εταιρειών σε κατατοπίζουν πιο εύκολα.

Για τη Φλόριντα: Ιδανικό τουριστικό και όμορφο μέρος, αλλά είναι και πολύ συντηρητικό. Εκεί η εκκλησία έχει πολλά δόγματα χριστιανικά, αν και υπάρχουν και μουσουλμάνοι, γιατί πήγα και στην ελληνική κοινότητα που στηρίζει μόνη της με χρήματα των πιστών την ορθόδοξη εκκλησία. Εκεί οι θρησκείες δεν στηρίζονται, όπως στην Ελλάδα από το κράτος, αλλά κυρίως από τους πιστούς. Παρόλα αυτά έχουν και πολλά χρήματα και πολλές εγκαταστάσεις χάρη στους πιστούς και τις θρησκευτικές κοινότητες.

Για την ανεργία:  Εκεί που έμενα εγώ, δεν υπήρχε υψηλή ανεργία. Βέβαια, ήταν τουριστικό μέρος και ήταν Αύγουστος και τότε μάλιστα ανοίγουν και τα σχολεία στην Αμερική, άρα οι πιο πολλοί άνθρωποι δούλευαν. Αλλά για να πω την αλήθεια, πηγαίνοντας και αυτό μου έκανε εντύπωση, έτυχε να έχω αεροσυνοδούς ηλικίας 60 και 70 ετών. Εκεί εστίαζαν, όχι τόσο στην εμφάνιση αλλά στην ουσία της εξυπηρέτησης. Αυτό είναι το μότο εκεί σε κάθε τομέα.

Για τη νυχτερινή ζωή:  Σημαντικά διαφορετική σε σχέση με την Ελλάδα. Συγκεκριμένα το ΠΣΚ (Παρασκευή, Σάββατο, Κυριακή) - θεωρούνται ημέρες πιο ξεκούραστες για τους πιο πολλούς εργαζομένους (αν και τα μάρκετ δουλεύουν και την Κυριακή). Από Δευτέρα ως Πέμπτη η μόνη διασκέδαση που μπορείς να βρεις εκεί είναι να πηγαίνεις στα μάρκετ- τις άλλες μέρες όμως βγαίνουν σε πιτσαρίες, εστιατόρια για ψάρι, μπριζόλες, φαστ-φουντ, νυχτερινά μαγαζιά για ποτό, τα οποία κλείνουν όμως σε όλες σχεδόν τις περιοχές (ακόμη και Σάββατο βράδυ) το πολύ στις 2 το βράδυ. Αυτό μου έκανε εντύπωση. Φυσικά υπάρχουν και μαγαζιά σε άλλες περιοχές που μπορούν να λειτουργήσουν και μέχρι αργά. Υπάρχει δηλαδή ένα είδος προγράμματος.

Για το μέλλον: Πρέπει να τελειώσω κάποιες εκκρεμότητες στην Ελλάδα, όπως ο στρατός. Στην Ελλάδα υπάρχουν κάποιες εργασίες, αλλά πρέπει να κάνεις κάτι μόνος σου και να το ρισκάρεις και να προσπαθήσεις, γιατί δεν υπάρχουν πλέον τα έτοιμα. Ειδικά τώρα που έχουν ανοίξει και τα σύνορα με τη Βουλγαρία υπάρχουν νέες δυνατότητες και πρέπει να προσαρμοζόμαστε συνεχώς. Αυτό το βίωσα στην Αμερική. Ακόμη κι αυτοί που έχουν κάποια σταθερή δουλειά προσαρμόζονται στις ανάγκες της κοινωνίας και στις διαρκείς αλλαγές. Π.χ. ένας δάσκαλος εκεί, έχει μάθει να χειρίζεται τις νέες τεχνολογίες, χωρίς να περιμένει το σχολείο να του πει να μάθει. Υπάρχει ένα είδους αυτομόρφωσης.

Για την φυγή των νέων στο εξωτερικό: Πρέπει να σκεφτούμε από μόνοι μας τι ζητάει η αγορά και να προσαρμοζόμαστε. Προτείνω και προσωπικά θεωρώ ότι είναι το καλύτερο να ψαχνόμαστε γύρω μας. Γι’ αυτό είπα από την αρχήν ότι πρέπει να ξεκαθαρίσουμε τι σύστημα θέλουμε.