Απεσταλμένοι στην Κομοτηνή θυμήθηκαν την κρίση στην Βουλγαρία

Η κρίση δεν είναι άγνωστη λέξη για την Βουλγαρία, από εκεί όπου εστάλησαν ως απεσταλμένοι στην Κομοτηνή οι δημοσιογράφοι Krasimir Angelov της «Presa» και Nenko Stanev της «24 Hours», για να καλύψουν το δημοψήφισμα στην πόλη μας. Ζήτησαν την βοήθεια του «Χ» για να έχουν πρόσβαση στα εκλογικά κέντρα της περιοχής μας. Έκαναν ρεπορτάζ για το δημοψήφισμα στην Κομοτηνή το πρωί της Κυριακής 5 Ιουλίου φωτογραφίζοντας τους πολίτες στην κάλπη και εκμαιεύοντας απόψεις για το δημοψήφισμα. Ενδιαφέρθηκαν να μεταφέρουν τις εξελίξεις στην πατρίδα τους, αφού οι Βούλγαροι γείτονές μας θέλουν να μάθουν τι συμβαίνει στην χώρα μας.

Η καταγραφή των εξελίξεων στην Κομοτηνή, τους βρήκαν να μνημονεύουν εποχές κρίσης στη δική τους πατρίδα, η οποία ακόμα προσπαθεί να βρει διέξοδο στην ανάπτυξη, πλέον μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Οι δύο δημοσιογράφοι ανήκουν στην γενιά των σαραντάρηδων και θυμούνται πολύ καλά τα δύσκολα χρόνια στην χώρα τους, επικεντρώνοντας σε δύο περιόδους μεταξύ 1990 – 1991 και 1996 ? 1997. Τα εργοστάσια έκλειναν, η ανεργία αυξήθηκε, μας λένε και φέρνουν στο μυαλό τους εικόνες των άδειων καταστημάτων από εμπορεύματα. «Το μόνο που είχε είναι μαύρο πιπέρι και οδοντογλυφίδες, λέει χαρακτηριστικά ο Nenko Stanev. Όταν επέστρεψαν τα εμπορεύματα στα ράφια των μαγαζιών, οι τιμές τους ήταν ανεβασμένες στα ύψη, αναφέρουν οι δύο δημοσιογράφοι και μας ρωτούν αν υπάρχει έλλειψη αγαθών στην Κομοτηνή ή αν έχουν σημειωθεί ανατιμήσεις. «Με ένα μισθό 220 λέβα, αν παλιά το ψωμί έκανε 0,40, αυτό ανέβηκε στα 3 λέβα. Ο μισθός είχε παραμείνει ο ίδιος και οι τιμές έγιναν αστρονομικές. Τα χρόνια μεταξύ 1996 ? 1997 το δολάριο κόστιζε 10 λέβα και τότε ανέβηκε στα 3.000 λέβα. Μπορείτε να φανταστείτε αυτό τι σήμαινε», μας λέει ο κ. Angelov. 

Με ένα προσωπικό του βίωμα ο Krasimir Angelov προσπάθησε να μας εξηγήσει τι σήμαινε η διαφορά στην ισοτιμία των νομισμάτων. «Η μητέρα μου εκείνη την εποχή είχε μαζέψει χρήματα για να αγοράσει ένα σπίτι, όταν έγιναν οι ανατιμήσεις, τότε η μητέρα του με εκείνα τα χρήματα το μόνο που μπόρεσε να αγοράσει ήταν ένα ταγιέρ και μία ραπτομηχανή». Οι δύο δημοσιογράφοι θυμούνται τράπεζες να κλείνουν στην χώρα τους. «Το 1997 έπαιρνα 3.000 λέβα μισθό. Μπαίνω σε ένα μάρκετ να πάρω τυρί που ζήτησε η έγκυος γυναίκα μου. Το κιλό το τυρί κόστιζε 3.600 λέβα, με τον μισθό μου δε μπορούσε να αγοράσω ούτε ένα κιλό τυρί», θυμάται ο κ. Stanev.

Δε θέλουν να γίνουν μάντεις κακών, αλλά μας λένε «σας περιμένουν δύσκολα χρόνια. Εμάς μας είχαν πάρει τα χρήματα. Εμένα μου είχε αφήσει ο παππούς μου 1.800 λέβα και είχα σκοπό να πάρω με αυτά ένα αυτοκίνητο, αλλά δε μου άφησαν καθόλου λεφτά, μου άφησαν τόσα ώστε να πάρω ένα κιλό πατάτες. Οι καταθέσεις κάτω των 2.000 χιλιάδων λέβα είχαν καταστεί ανενεργές». 

Η συζήτηση με τους δύο Βούλγαρους δημοσιογράφους θα μπορούσε να συνεχιστεί, αλλά διακόπτεται αφού το ρεπορτάζ στην Κομοτηνή είναι σε εξέλιξη. Φτάνουν στο 8ο δημοτικό σχολείο Κομοτηνής, συναντούν και συνομιλούν με τον επιχειρηματία Σταμάτη Κουρούδη, που μόλις έχει ψηφίσει και αποχωρούν από την πόλη μας, έχοντας καταγράψει με τον φακό και την πένα τους μία ιστορική στιγμή για την Ελλάδα, που σίγουρα ενδιαφέρει και τους γείτονές μας.