Αντίθετος ο μητροπολίτης στην καύση των νεκρών

Λειτουργώντας στον εορτάζοντα ναό του Άγιο Δημήτριο της Νέας Καλλίστης Ν. Ροδόπης τίμησε τη μνήμη του αγίου ο μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής κ. Παντελεήμων, πλαισιωμένος από τους πιστούς του οικισμού.  Ο Άγιος Δημήτριος, που γεννήθηκε περί το 280 – 284 μ.Χ. και μαρτύρησε επί των αυτοκρατόρων Διοκλητιανού και Μαξιμιανού το 303 μ.Χ. ή το 305 μ.Χ., γιορτάστηκε στον οικισμό και σε αυτόν ήταν αφιερωμένο το μήνυμα της Κυριακής. Σ’ ένα τροπάριο της ακολουθίας ο υμνογράφος απευθύνεται προς τον Άγιο Δημήτριο, «ως τον συμπαθέστατον Κυρίου μάρτυρα». Είναι από τους πλέον συμπαθείς και λαοφιλείς Αγίους ο Άγιος Δημήτριος.

«Συμπαθής ως στρατιώτης Ιησού Χριστού. Αν για την επίγειο πατρίδα ήταν αξιωματικός, για την ουράνιο πατρίδα ήταν απλός στρατιώτης. Συμπαθής ο Δημήτριος ως ιεραπόστολος του Χριστού. Η διδασκαλία του Ευαγγελίου ήταν ένας πόθος και ένα πάθος. Θεωρούσε τον εαυτό του επιστρατευμένο. Συμπαθής ο Δημήτριος όχι μόνο ως στρατιώτης, αλλά και ως στρατολόγος, όχι μόνο ως μαθητής, αλλά και ως διδάσκαλος, όχι μόνο ως αθλητής, αλλά και ως προπονητής. Τι ήταν ο νεαρός Νέστορας; Ένας αθλητής, που τον προπόνησε ο Άγιος Δημήτριος και του έμαθε τους κανόνες της αθλήσεως. Δεν αρκεί ν΄ αγωνίζεται κανείς, αλλά κατά τον Απόστολο Παύλο να τηρεί τους κανόνες: «Εάν δε και αθλή τις, ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήσῃ». Οι δύο κανόνες της χριστιανικής αθλήσεως είναι: Ν΄ αγωνίζεσαι για τη δόξα του Θεού και με τη δύναμη του Θεού. Εμείς οι Χριστιανοί σήμερα, έχουμε μάθει να καθόμαστε στις κερκίδες της ζωής και να θαυμάζουμε τους αγώνες και τους άθλους των μαρτύρων και των οσίων. Είναι καιρός ν? αφήσουμε τις κερκίδες και να κατέβουμε στον στίβο.  Διότι και σήμερα Λυαίοι προκαλούν σε μάχη με έπαρση και θράσος. Πολλοί Λυαίοι σήμερα. Άνθρωποι και συστήματα με μεγάλη δύναμη, με ασέβεια προκαλούν τους χριστιανούς και ο Χριστός ζητάει στρατιώτες σαν τους τιμωμένους Αγίους μας», ανέφερε στο μήνυμά του ο μητροπολίτης Μαρωνείας και Κομοτηνής.                                     

Ο μητροπολίτης μετά το τέλος της λειτουργίας στο ναό της Νέας Καλλίστης άδραξε της ευκαιρίας να αναφερθεί σε ένα κοινωνικό ζήτημα, για το οποίο έχουν κάνει αντίστοιχες δηλώσεις και άλλοι μητροπολίτες ανά την Ελλάδα, αυτό της καύσης νεκρών και της δημιουργίας αποτεφρωτηρίων στη χώρα μας. Ο κ. Παντελεήμων εξέφρασε την αντίθεσή του στην εξέλιξη αυτή, σημειώνοντας ότι από τους τάφους, μνημεία των νεκρών, αναβλύζει ζωή. Ειδικότερα τόνισε πως «η πολύ πρόοδος των προηγούμενων ετών κοιτάξτε που μας έφερε και που μας κατάντησε και σήμερα εκείνο που πρέπει να φτιάξουμε, λένε κάποιοι, είναι αποτεφρωτήρια στα κοιμητήρια των πόλεων, για να μην αναγκάζονται κάποιοι που θέλουν να καούν να πάνε στη Βουλγαρία. Αν θέλετε τη γνώμη μου, να πάνε όπου θέλουν, αλλά πέστε μου τι θα μείνει; Μία σκόνη, την οποία θα την έχουμε κάπου στο σπίτι μας; Όμως ένα μνημείο του ανθρώπου μας μυρίζει ζωντάνια, όσο κι αν σας φαίνεται παράξενο». Μάλιστα ο μητροπολίτης μνημόνευσε μία στιγμή της θητείας του ως κληρικός στη μητρόπολη Ξάνθης για να υποστηρίξει την άρνησή του στην αποτέφρωση νεκρών «θυμάμαι όταν ήμουν κληρικός στη γειτονική μητρόπολη της Ξάνθης τρία παλικάρια από εκεί πήραν ένα αυτοκίνητο για να έρθουν στην Κομοτηνή και να διασκεδάσουν. Ήρθαν, διασκέδασαν, ήπιαν, όμως ήταν τόσο πολύ το πιοτό, που σε μία στροφή στο Πόρτο Λάγος έπεσαν μέσα στη λίμνη. Τους έψαχναν για μέρες. 

Τότε πήγαμε να δούμε τις οικογένειες κάποιοι κληρικοί, μεταξύ των οποίων κι εγώ μαζί με τον μητροπολίτη και άκουγα τη μάνα του παιδιού να μου λέει «με πονάει που έχασα το παιδί μου, αλλά με πονάει πιο πολύ που δεν το βρήκα, που δε βρήκα το σώμα του να το ενταφιάσω και να γίνει ο τάφος του η παρηγοριά μου. Αυτό γίνεται το μνημείο ενός ανθρώπου και δε μπορεί ποτέ μία στάχτη και μία σκόνη να αποτελεί για τον καθέναν από εμάς που χάνει τον άνθρωπό του παρηγοριά. Έτσι και τα μνημεία των αγίων μας έγιναν η παρηγοριά μας», κατέληξε ο μητροπολίτης. 

Να σημειωθεί ότι στο τέλος της πανηγυρικής θείας λειτουργίας οι γυναίκες του χωριού, όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, προσέφεραν τράπεζα αγάπης στους πιστούς.

Δήμητρα Συμεωνίδου