Άνθρωποι μονάχοι, ναυάγια της ζωής?

«Χρήστος Εμίν, τι ασχολείσαι με έναν φυλακόβιο», θα πει κάποιος, κι όμως ανήκει σε αυτούς που ονομάζουμε «ναυάγια της ζωής», άνθρωποι μονάχοι κι εγκαταλελειμμένοι που ζουν δίπλα μας. Άλλοτε είναι ήρεμοι κι ωραίοι κι άλλοτε άγριοι σαν αγρίμια κι επιθετικοί κι επικίνδυνοι. Τον γνωρίζω δεκαετίες με τα συν και τα πλην, ως χρήστη και πότη. Ως πικραμένο άνθρωπο που με τις συγχύσεις που δημιουργούσε, τις προκλητικές απεργίες και δηλώσεις πολλές φορές, δημιούργησε εχθρότητες κι αντιπαλότητες που του στοίχησαν. Πρέπει όμως τέτοιους ανθρώπους να τους αφήνουμε εγκαταλειμμένους στο περιθώριο ή να υπάρχει και γι’ αυτούς η κοινωνική μέριμνα, ώστε να  μην αποτελούν απειλή για την κοινωνία; Το ερώτημα δεν είναι καθόλου ρητορικό. 

Ο περιπτεράς που τον ζει καθημερινά, αφού κοιμάται στα χαρτόκουτα ακριβώς στο πίσω πεζοδρόμιο κοντά στο Μέγαρο Καμέλια μας μιλά με πλήρη επίγνωση. «Δεν ενοχλεί κανέναν, μόνο όταν πίνει». Και όπως φαίνεται το ποτό να είναι η καθημερινή λύση για τον Χρήστο Εμίν, ώστε να ξεχνά τα βάσανα. Εκλιπαρεί για ένα καμαράκι να μένει, αφού πλέον θα έχει κρύο, βροχές και ο χειμώνας είναι δύσκολος… 

Αν καλοσκεφτεί πέρασε περισσότερα χρόνια μέσα στην φυλακή από όσα έξω. Είναι 65 χρονών και δείχνει πολύ μεγαλύτερος... Η ιστορία του θα μπορούσε από μόνη της να είναι αφορμή για ταινία. 

Μια προσωπικότητα σε σύγχυση, άλλες φορές Έλληνας πατριώτης άλλες φορές ?Τούρκος, άλλες φορές μπλε άλλες κόκκινος, αλλά πάντα ?κατατρεγμένος και κυνηγημένος. Κατά την άποψή του πληρώνει τον ατίθασο χαρακτήρα του. 

Καταδικάστηκε για κακουργηματική απόπειρα ανθρωποκτονίας, εξέτισε την ποινή και για άλλα αδικήματα, νοσηλεύθηκε με διάφορα ψυχολογικά προβλήματα, αποφυλακίστηκε και κυκλοφορεί μεταξύ μας με ένα μαχαίρι πάντα πάνω του για προστασία. 

«Το στρώμα που κοιμάμαι μου το έφερε ένας φοιτητής. Ας είναι καλά η κοπέλα από το καφέ, η Μαρία μου φέρνει κάτι και τρώω». Κάπως έτσι συντηρείται κάθε μέρα Σπαρτιάτικα ο Χρήστος Εμίν. Μας ζητάει να δημοσιοποιήσουμε το πρόβλημα, ώστε να κοιμηθεί σαν άνθρωπος. Να μην νοσταλγεί πλέον το κελί της φυλακής όπου είχε σίγουρα κατάλυμα και φαγητό?