Αμερικανοί αρχαιολόγοι αποχαιρετούν την αρχαία Στρύμη

Την Παρασκευή 24 Ιουλίου ολοκληρώθηκαν, ύστερα από έξι εβδομάδες εργασιών, η ανασκαφή και η επιφανειακή έρευνα που εκτελούνται στη χερσόνησο της Μολυβωτής νομού Ροδόπης με τη συνεργασία της Εφορείας Αρχαιοτήτων Ροδόπης και της Αμερικανικής Σχολής Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα. Εκ μέρους της ελληνικής πλευράς στο πρόγραμμα συμμετέχουν οι αρχαιολόγοι Δόμνα Τερζοπούλου και  Μαρίνα Τασακλάκη. Επικεφαλής της αμερικανικής πλευράς είναι ο Nathan Arrington, επίκουρος καθηγητής του πανεπιστημίου του Princeton. Ο Thomas Tartaron, επίκουρος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Pennsylvania, είναι υπεύθυνος για τη διεξαγωγή της επιφανειακής έρευνας.  Κατά το 2015 στις εργασίες συμμετείχαν προπτυχιακοί, μεταπτυχιακοί φοιτητές και υποψήφιοι διδάκτορες αμερικανικών πανεπιστημίων καθώς και φοιτητές του τμήματος Ιστορίας και Εθνολογίας του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Με τη μελέτη επιμέρους ευρημάτων ασχολήθηκαν εξειδικευμένοι επιστήμονες από ερευνητικά ιδρύματα και πανεπιστήμια της Ελλάδας, του Καναδά και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. 

Στο πενταετές ερευνητικό πρόγραμμα που σχεδιάστηκε για τη Χερσόνησο της Μολυβωτής νομού Ροδόπης  περιλαμβάνονται: ανασκαφή εντός των τειχών της πόλης, συστηματική επιφανειακή έρευνα εντός και εκτός της πόλης, γεωφυσική διασκόπηση και γεωμορφολογική μελέτη της ευρύτερης περιοχής. Η δημοσίευση των αποτελεσμάτων προγραμματίζεται να ολοκληρωθεί το 2018. 

Τα ερείπια της τειχισμένης πόλης που εντοπίστηκαν στη χερσόνησο της Μολυβωτής, 25 περίπου χιλιόμετρα ΝΔ της Κομοτηνής, συνδέθηκαν ήδη από τη δεκαετία του 1950 από τον καθηγητή Γεώργιο Μπακαλάκη με τη Στρύμη, μια αποικία των Θασίων στη θρακική ακτή, την οποία αναφέρει ο Ηρόδοτος όταν περιγράφει την πορεία του Ξέρξη στην περιοχή. Ωστόσο η οριστική ταύτιση της πόλης παραμένει έως σήμερα ζητούμενο καθώς δεν έχει επιβεβαιωθεί επιγραφικά. Κατά τη φετινή χρονιά το ενδιαφέρον της ανασκαφής εστιάστηκε στην πλήρη αποκάλυψη μιας οικίας των κλασικών χρόνων (5ος-4ος αι. π.Χ.) με εξωτερικές διαστάσεις 18,5 Χ 18,5 μ. που αποτελούσε το ένα από τα 8 κτίσματα μιας οικοδομικής νησίδας. Η πρωιμότερη φάση κατοίκησης  τοποθετείται σύμφωνα με τις ενδείξεις της κεραμικής στο β΄ μισό του 6ου αι. π.Χ. Η οικία εγκαταλείφθηκε στο β΄ μισό του 4ου αι. π.Χ. Τα οικοδομικά κατάλοιπα της οικίας επαναχρησιμοποιήθηκαν, μετά τις απαραίτητες μετασκευές και προσθήκες, στον 4ο και 5ο αι. μ.Χ. Η τελευταία φάση κατοίκησης στον ίδιο χώρο τοποθετείται στον 5ο και 6ο αι. μ.Χ.