Ο κάτοικος Ηφαίστου Κομοτηνής Οζ Μεχμέτ Ευάγγελος είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση, που έχει απασχολήσει ξανά το «Χ», αλλά πλέον κάνει δραματική έκκληση μέσω της εφημερίδας, αφού τα οικονομικά της οικογένειάς του βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, εξαιτίας αυτού του προβλήματος, που σε κάποιους μπορεί απλώς να φαντάζει γραφειοκρατικό, για τον ίδιο όμως είναι ζήτημα επιβίωσης Ρεπορτάζ Δήμος Μπακιρτζάκης
Ένα μηχανάκι που αγόρασε, αλλά τελικά αποδείχτηκε ότι αυτό ήταν κλεμμένο, η καταδίκη του που ακολούθησε και η ποινή των 9 μηνών με αναστολή που του επιβλήθηκε, έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια παρόλο που ζει στην χώρα μας 30 χρόνια, κάτι που σημαίνει ότι στερείται πρόσβασης σε βασικές υπηρεσίες και δυνατότητες που έχουν οι Έλληνες πολίτες. Ο κάτοικος Ηφαίστου Κομοτηνής Οζ Μεχμέτ Ευάγγελος είναι μία ιδιαίτερη περίπτωση, που έχει απασχολήσει ξανά το «Χ», αλλά πλέον κάνει δραματική έκκληση μέσω της εφημερίδας, αφού τα οικονομικά της οικογένειάς του βρίσκονται σε άθλια κατάσταση, εξαιτίας αυτού του προβλήματος, που σε κάποιους μπορεί απλώς να φαντάζει γραφειοκρατικό, για τον ίδιο όμως είναι ζήτημα επιβίωσης. Το 1985 ήρθε για πρώτη φορά στην Ελλάδα από τη Αν. Τουρκία όπου κατάγεται και ζήτησε πολιτικό άσυλο, το οποίο όμως ποτέ δεν κατάφερε να πάρει. Αποφάσισε να μείνει στη χώρα μας, όπου και παντρεύτηκε και έγινε πατέρας τριών παιδιών.
Οι κατά καιρούς προσπάθειες που έκανε για να αποκτήσει την ελληνική ιθαγένεια έπεσαν στο κενό, όπως έκανε γνωστό στο «Χ». «Το πρόβλημα μου είναι μεγάλο. Ήρθα στα 22 μου περίπου, για να αποκτήσω ίσως μια πατρίδα και δυστυχώς εδώ και 30 χρόνια παλεύω και δεν μπορώ να αποκτήσω. Το θέμα είναι ότι εδώ και 30 χρόνια ζω με άδεια παραμονής. Τα παιδιά μου είναι Έλληνες υπήκοοι με ελληνική ταυτότητα. Παντρεύτηκα Ελληνίδα, αλλά όταν το 1999 είχα κάνει πολιτογράφηση μου είπαν ότι δεν είχα συμπληρώσει 5ετία, για να πάρω την ελληνική ιθαγένεια. Μετά από αυτά τα χρόνια ξαναέκανα πολιτογράφηση, πήγα στην περιφέρεια και η αίτησή μου απορρίφθηκε, παρά την οικογενειακή κατάσταση και τα ένσημά μου. Απορρίφθηκε, γιατί όταν ήρθα εγώ το 1987 στο Λαύριο, αγόρασα ένα μηχανάκι 40.000 δραχμών. Αυτό το μηχανάκι ήταν κλεμμένο. Επί 3-4 μήνες κυκλοφόρησα με την άδεια αλλουνού. Με έπιασε η ελληνική αστυνομία και μου είπε ότι το έκλεψα. Κι επειδή αυτή την περίοδο δεν ήξερα ακόμα ελληνικά, τώρα το μητρώο μου είναι λερωμένο με 9μηνών φυλάκιση. Γι’ αυτό το 9μηνο δεν μπορώ να αποκτήσω ελληνική ιθαγένεια. Αλλά το είχα αγοράσει και είχα και απόδειξη».
Από το 1987 άρχισε να εργάζεται στην ειδικότητα χειριστής μηχανημάτων πληρώνοντας κανονικά τις εισφορές του στο ΙΚΑ, όπου είναι ασφαλισμένος. Κατέβαλλε κανονικά την φορολογική του δήλωση και μπορούσε να ζει με αξιοπρέπεια την οικογένειά του. Τα τελευταία χρόνια η κρίση που έπληξε τη χώρα μας, έπληξε και τον ίδιο, αφού άρχισε να δυσκολεύεται στην ανεύρεση εργασίας. Εργάστηκε στην κατασκευή δρόμων στο νομό Ξάνθης και στο νομό Ροδόπης, αλλά η στασιμότητα που παρατηρείται σήμερα στον τομέα των κατασκευών έχει σαν αποτέλεσμα να μην μπορεί να βρει δουλειά.
ΑΠΟ ΤΟ 1998 ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ
Το 1998 ήρθε στην Κομοτηνή. «Εδώ και 17 χρόνια συζώ με μία μουσουλμάνα. Είμαι χωρισμένος με δύο παιδιά κι έχω κι ένα παιδί μαζί της τώρα. Δεν παντρεύτηκα, γιατί πρέπει να έχω ελληνική ταυτότητα. Έχω 4500 ένσημα, τα πάντα είναι νόμιμα. Με βάζουν να πληρώνω και φόρους. Τώρα είμαι άνεργος στον ΟΑΕΔ, και παρόλα αυτά πληρώνω ακόμα τεκμήριο 200 ευρώ για το αυτοκίνητο. Πήγα σε όλες τις υπηρεσίες. Πήγα στην περιφέρεια και από εκεί με έστειλαν στη δημαρχεία, από εκεί με έστειλαν στη νομαρχεία και μετά ξανά στην περιφέρεια. Δεν μπορούσα να κάνω τίποτα και κανένας δεν μου έδειξε ένα δρόμο για το τι να κάνω. Κι έτσι δεν μπορώ να μπω ούτε στο δημόσιο για ένα 2μηνο-3μηνο, γιατί δεν μας δέχονται χωρίς ιθαγένεια», μας λέει για την ζωή του στην Κομοτηνή.
Κάνει δραματική έκκληση καθώς υπάρχει πρόβλημα επιβίωσης. «Παρακαλάω να μου δείξουν έναν δρόμο. Τι πρέπει να κάνω, να πάω να αυτοκτονήσω; Το 14χρονο παιδί μου κάθε μέρα ξυπνάει 6μιση το πρωί για να πάει στο 3ο γυμνάσιο με τα πόδια από τον Ήφαιστο μέχρι την Κομοτηνή. Γιατί να ξυπνήσει τέτοια ώρα και όχι 7μιση; Είμαι σε τέτοια κατάσταση, σήμερα δεν έχω ψωμί στο σπίτι. Δεν έχω χρήματα να δώσω στους δικηγόρους και παρακαλάω το ελληνικό κράτος να μου πουν τι πρέπει να κάνω. Κάτι πρέπει να κάνω, όχι για τον εαυτό μου, αλλά για τα παιδιά μου. Η γυναίκα μου δεν έχει εργαστεί ποτέ, δεν ξέρει γράμματα».
Το μόνο που ελπίζει ο κάτοικος Ηφαίστου είναι «αυτά που έχω τραβήξει 30 χρόνια, να μην τα τραβήξουν τα παιδιά μου, να μην μείνουν να παιδιά μου χωρίς πατρίδα…»
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
