25 χρόνια εναερίτης, 25 χρόνια δουλεύοντας με τον κίνδυνο

Εικοσιπέντε χρόνια εναερίτης, 25 χρόνια πάνω σε κολώνες ρεύματος με χιλιάδες βολτ, 25 χρόνια δουλεύοντας με τον κίνδυνο. Το μεροκάματο για τον Χουσεΐν Ισμαήλογλου είναι συνυφασμένο με τον κίνδυνο, αφού το παραμικρό λάθος μπορεί να αποβεί μοιραίο. Το ύψος στο οποίο πρέπει να εργάζεται από μόνο του κόβει την ανάσα, πόσω δε μάλλον αν σκεφτείς ότι έχει στα χέρια του καλώδια από τα οποία διέρχεται ηλεκτρικό ρεύμα υψηλής τάσης. Ως εναερίτης η δουλειά του είναι να κρέμεται από τις κολώνες, τα ηλεκτροφόρα σύρματα, ή ακόμα και από τους μεγάλους μεταλλικούς πυλώνες μεγάλης τάσης, οι οποίοι φτάνουν σε ύψος τα δεκάδες μέτρα προσπαθώντας να εντοπίσει πιθανή βλάβη ή να συντηρήσει το δίκτυο.

Φορώντας ειδικά παπούτσια και παρά το κράνος, τα γάντια κλπ πολλοί είναι οι θάνατοι που σημειώνονται από ατυχήματα κάθε χρόνο! Επτά έως δέκα θάνατοι το χρόνο είναι ο απολογισμός πέραν των τραυματισμών! Αυτός είναι ένας ήρωας της καθημερινότητας σε ένα από τα δυσκολότερα μεροκάματα,  τον οποίον συνάντησα το πρωί της Πέμπτης 1η Οκτωβρίου στην οδό Σηλυβρίας στην Κομοτηνή, στη γειτονιά μου, να εργάζεται για μην έχω εγώ προβλήματα ηλεκτροδότησης στο σπίτι μου. Στη θέα του φωτογραφικού μου φακού χαμογελάει, με το χαμόγελο του ανθρώπου που μπορεί να εκτελεί μία δύσκολη εργασία, αλλά πάντα έχει τη διάθεση να ανταποκριθεί με ευγένεια σε όποιον του απευθύνει το λόγο. 

Η εικόνα του Χουσεΐν Ισμαήλογλου πάνω στην κολώνα της ΔΕΗ, αμέσως θα γίνει η αφορμή για να φέρω στο μυαλό του τον δικό μου άνθρωπο, όταν προ 35 περίπου ετών ανεβασμένος σε μία κολώνα της ΔΕΗ στο νομό μας, θα τραυματιστεί σοβαρά και τελικά θα χάσει τα χέρια του. Τον θαύμαζα πάντα για την πίστη του στη ζωή, τη δημιουργία οικογένειας και παιδιών. Σήμερα συνεχίζω να τον θαυμάζω για όλα αυτά. 

Έτσι θαυμάζω και τον άγνωστο σε μένα Χουσεΐν Ισμαήλογλου, που τον συνάντησα χθες για πρώτη φορά, όταν δε θα μου αρνηθεί μερικές φωτογραφίες, θα απαντήσει στις ερωτήσεις μου για τις δυσκολίες του επαγγέλματός του, ενώ ταυτόχρονα θα κάνει τη δουλειά του πάνω στα καλώδια. Η θέση του πάνω από το έδαφος, ανάμεσα στα καλώδια, φαίνεται σα να είναι ο φυσικός του χώρος, κινείται με άνεση τέτοια σα να πατάει στη γη. Οι συνθήκες εργασίες δεν μας επιτρέπουν πολλές κουβέντες. Άλλωστε μαζί με τον συνάδελφό του, επίσης εναερίτη, πρέπει να συνεχίσουν τις εργασίες αναβάθμισης του δικτύου.

Το μεσημέρι της ίδιας μέρας στο πέρασμά μου από την οδό Σηλυβρίας τον βρίσκω στην τελευταία κολώνα του δρόμου, να έχει σχεδόν ολοκληρώσει τη δουλειά του, μετά από ώρες ανεβασμένος σε ύψος δεκάδων μέτρων. 

Αναρωτιέμαι αλήθεια, πόσο κοστίζει η δουλειά αυτού του ανθρώπου; Μήπως όσο η ζωή του;