Τιμή στους ανθρώπους που σφράγισαν την ιστορία του μπάσκετ

Μία ομάδα αθλητών του στίβου, μαθητών γυμνασίου και λυκείου, με εμπνευστή το δάσκαλο και γυμναστή Νίκο Παρασχάκη, αποφάσισαν να μπουν σε ένα γήπεδο με κοκκινόχωμα και με ξύλινα ταμπλό και να προσπαθήσουν ρίχνοντας τη μπάλα στο καλάθι, να παίξουν το πρώτο οργανωμένο μπάσκετ στην Κομοτηνή. Αυτή η σπίθα καλλιέργησε την ιδέα για δημιουργία συλλόγου καλαθοσφαίρισης και τη συμμετοχή του στα τοπικά πρωταθλήματα. Βρέθηκαν κάποιες μπάλες και έτσι ξεκίνησε αυτή η μεγάλη διαδρομή του μπάσκετ στη Ροδόπη, που αρχικά ονομάστηκε ΑΟΚ. Μεγάλη συμμετοχή σε αυτή την προσπάθεια είχε αναμφισβήτητα ο σχολικός αθλητισμός, η γλυκιά τρέλα του δασκάλου και κάποιοι που βρέθηκαν στην Κομοτηνή, ο Στέλιος, ο Στράτος, ο Ισμέτ, που συμμετείχαν και συνέβαλαν σε αυτή την κοινή προσπάθεια.  Τότε ήταν που άρχισε ο αγώνας και η πίεση για ένα τερέν ασφάλτινο και ήταν μεγάλη κατάκτηση,  σχεδόν θρίαμβος που τελικά ολοκληρώθηκε. Ένας ακόμα αγώνας δόθηκε  για μία μικρή τσιμεντένια κερκίδα. Η πίεση και η συμβολή του κ. Παρασχάκη στο τότε σχολικό συμβούλιο ήταν μεγάλη. Το έργο ολοκληρώθηκε και αποτέλεσε νέος θρίαμβος για παίκτες και προπονητή. 

Η διαδρομή συνεχίστηκε και ο ΑΟΚ άρχισε να γίνεται υπολογίσιμη δύναμη στα τοπικά πρωταθλήματα. Κορύφωση αυτής της πορείας ήταν ο αγώνας με την τότε ανίκητη ΧΑΝΘ του Ροδόπουλου, του Μπουσβάρου, του Γκίνη, του Ανανιάδη, του Βούγια, του Στρατή και πολλών άλλων αστεριών. Την περίοδο 1970-1971 ισοβάθμησε στην 1η θέση με τον Εθνικό Αλεξανδρούπολης και έχασε αγώνα κατάταξης στο Παλαί Ντε Σπορ Θεσσαλονίκης. Την επόμενη περίοδο 1971-1972 ο ΑΟΚ κατέκτησε το πρωτάθλημα Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης και συμμετείχε στο πανεπαρχιακό πρωτάθλημα που διεξήχθη στην Αθήνα για άνοδο στην ανώτερη κατηγορία. Στον όμιλο που κληρώθηκε αντιμετώπισε τις ομάδες, της Νίκης Βόλου, του Κύδωνα Χανίων της ΓΕ Αγρινίου και της ΑΠΟ Κυρήνειας Κύπρου. 

Η ΟΜΑΔΑ ΤΗΣ ΚΟΜΟΤΗΝΗΣ ΚΑΘΙΕΡΩΝΕΤΑΙ 

Δόθηκαν παιχνίδια στο κλειστό του Σπόρτιγκ, που τότε για όλους φαίνονταν όνειρο άπιαστο. Η μπάλα από την άσφαλτο, χτυπούσε σε παρκέ και από το ξύλινο ταμπλό σε γυάλινο. Και μόνο η συμμετοχή, και μόνο το ταξίδι, και μόνο η κοινή διαμονή σε μια σάλα ενός ιδρύματος της Αθήνας, για όλους τους συμμετέχοντες, ήταν η πρώτη αναγνώριση μιας διαδρομής, το πρώτο άκουσμα της πόλης ότι υπάρχει στο μπασκετικό στερέωμα στο οποίο τότε μονοπωλούσε μόνο η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη. 

Η ομάδα προχωράει και μετεξελίσσεται σε «Ποσειδώνα» χωρίς ποτέ να εξηγήσει κανείς την προέλευση του ονόματος, που παραπέμπει σε θαλάσσια περιοχή και όχι σε τόπο κατεξοχήν ηπειρωτικό, όπως είναι η Κομοτηνή. Η πορεία  συνεχίστηκε με προβλήματα, με μεταπτώσεις, μα το λιθαράκι μπήκε, η φλόγα δεν έσβησε. Το μπάσκετ στη Ροδόπη άρχισε πλέον να υπάρχει, όχι μόνο στη συνείδηση των αθλητών, μα και γενικότερα στην κοινωνία, ότι κάπου εκεί κάτι υπάρχει και κάτι καλό γίνεται. Στη συνέχεια της ιστορίας του «Ποσειδώνα»,  απορροφήθηκε από την ΑΕ Κομοτηνής, που προϋπήρχε και αποτέλεσε το τμήμα καλαθοσφαίρισης του συλλόγου. Τμήμα καλαθοσφαίρισης είχε ήδη και ο Πανθρακικός. Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ διανύουμε τα μέσα της δεκαετίας του 1970. Το ξεκίνημα έγινε, η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή, με τη δημιουργία του ΓΑΣ την πορεία του και ότι η «Κυριακή του ΓΑΣ», μονοπωλούσε το αθλητικό ενδιαφέρον της πόλης.  

Κάνοντας την παραπάνω αναδρομή στο παρελθόν, καλωσόρισε την ιστορία του μπάσκετ στην πόλη μας, σε τιμητική εκδήλωση που διοργάνωσε ο ΓΑΣ Κομοτηνή. Ψυχή της εκδήλωσης ήταν ο Πασχάλης Αθανασίου μέλος του διοικητικού συμβουλίου του ΓΑΣ Κομοτηνή και υπεύθυνος ακαδημιών της ομάδας.  «Το ότι ξαναβρεθήκαμε όλοι μαζί, ίσως είναι πιο σημαντικό από όλες τις αθλητικές επιτυχίες. Το να μην ξεχνάμε στη σημερινή σκληρή εποχή, αποτελεί μεγαλείο του αθλητικού ιδεώδους, αλλά  και την επιβράβευση μιας πορείας ανθρώπων-φίλων που ξεκίνησαν αυτή την 40χρονη πορεία. Το άσπρα μαλλιά ή τα καθόλου μαλλιά δεν σημαίνουν τίποτα, η ψυχή είναι αυτή που ακόμη και σήμερα παρακινεί όλους αυτούς να βάλουν την «Ελβιέλια» να παίξουν στο χωμάτινο τερέν, να ρίξουν την μπάλα στο ξύλινο ταμπλό και να βροντοφωνάξουν πως υπάρχουν για το μπάσκετ και την πόλη, για όλες αυτές τις αλησμόνητες θύμισες, για τις παρέες που γράφουν ιστορίες». Αυτά είπε απευθυνόμενος στους ανθρώπους που ξεκίνησαν τις πάσες και τα σουτ στα υποτυπώδη καλάθια εκείνης της εποχής. 

Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε το βράδυ του Σαββάτου και τα πρόσωπα που βραβεύτηκαν είναι τα εξής: 

Βασίλειος Γκουρτσιλίδης, Ξενοφώντας Δημητριάδης, Κύρος Ζούπας, Αλέξανδρος Καραολάνης, Βασίλειος Καραμπάσης , Ιωάννης Καρυπίδης , Δημήτριος Κατέβας, Σωτήριος Κατρατζής , Ισμέτ Μεμέτ Ογλού , Στεπάν Μαετοσιάν , Δημήτριος Μήλιογλου, Ιωάννης Νικολαΐδης , Ευστράτιος Νικολαΐδης , Νικόλαος Παπαθανασίου, Αναστάσιος Παπαδόπουλος, Λάζαρος Παπαδόπουλος, Κωνσταντίνος Πετρέλης , Ανέστης Πετρόπουλος, , Απόστολος Πουρτσίδης, Δημήτριος Σιμιτόπουλος, Αλέξανδρος Σκλιας , Γεώργιος Σκοπιανός , Νικόλαος Σκοπιανός , Ιωάννης Σουσάμογλου , Στέφανος Στεφανίδης , Σταύρος Τζανίδης, Ευστράτιος Τροφαντός , Γεώργιος Τσιναρέλης , Στέφανος Τσοπάς, Αθανάσιος Χατζηνικολάου, Στυλιανός Χατζησαββίδης , Χρήστος Χατζόπουλος. Ξεχωριστές ήταν οι βραβεύσεις για όσους διετέλεσαν πρόεδροι του ΓΑΣ. Βραβείο έλαβαν οι: Σιδέρης Λεμονίδης (1984-1986), Στεπάν Ματεοσιάν (1992-1994), Πέτρος Βαφειάδης (1998-2001) και Στέλιος Κυριαζίδης (2003-2004).  Από τη λίστα των τιμώμενων προσώπων δε θα μπορούσε να απουσιάζει ο Γεώργιος Αργυρόπουλος για την προσφορά του στο ξεκίνημα του μπάσκετ στην Κομοτηνή και φυσικά ο Νικόλαος Παρασχάκης. Το πρόσωπο κλειδί για το ξεκίνημα και την μετέπειτα πορεία του αθλήματος στην πόλη μας. 

Γυρίζοντας σχεδόν 50 χρόνια πίσω, ο κ. Παρασχάκης, περιέγραψε τον αγωνιστικό χώρο, πάνω στον οποίο μία ομάδα παιδιών, πάλευε στην κυριολεξία για να παίξει. «Οι μπασκέτες ήταν ξύλινες, ήταν από τάβλες καρφωμένες η μία δίπλα στην άλλη. Ποτέ η μία μπασκέτα δεν έβλεπε με ακρίβεια την άλλη, το έδαφος ήταν ανώμαλο. Το καλάθι όταν χτυπούσε η μπάλα επικίνδυνα έτρεμε. Παρόλα αυτά προσπαθούσαμε να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να μυήσουμε τα παιδιά και την κοινωνία της Κομοτηνής στα μυστικά του αθλήματος». Ο δυσκολότερος πάντως αγώνας που έδωσαν προπονητές και παίκτες αφορούσε την αλλαγή της νοοτροπίας. Το πνεύμα εκείνης της εποχής στην τοπική κοινωνία σχετικά με τον αθλητισμό ήταν εχθρικό. «Επικρατούσε ένα πνεύμα του περασμένο αιώνα, που περιγράφονταν με τη φράση: «Συνελήφθης στο γήπεδο, άρα δεν είσαι καλός μαθητής», εξομολογήθηκε ο κ. Παρασχάκης. 

Οι ίδιοι οι παίκτες του μπάσκετ με την μετέπειτα πορεία τους, διέψευσαν τους όποιους φόβους και ανησυχίες των γονέων τους, όμως έδωσαν πραγματική μάχη για να βρίσκονται στο γήπεδο. Αυτό είπε και ο σημερινός πρόεδρος του ΤΕΕ Νίκος Παπαθανασίου.  «Ξεκίνησα το 1968 το μπάσκετ. Έπαιζα στίβο και ήμουν καλός ποδοσφαιριστής. Για να με απομακρύνει η οικογένεια μου από το ποδόσφαιρο μου «είπε ότι θα μου κόψει τα πόδια αν με δει μέσα στα γήπεδο». Τότε ίσως έχασα μία καριέρα στο ποδόσφαιρο και αναγκάστηκα να ασχοληθώ με άλλα αθλήματα». Το 1972 άρχισε την ενασχόληση του, με το άθλημα ο σημερινός επιτυχημένος επιχειρηματίας Στεπάν Ματεοσιάν. «Σε κάποιο διάλλειμα με είδε ο κ. Παρασχάκης να ρίχνω κάποια καλάθια και μου είπε: «το απόγευμα σε περιμένω στη προπόνηση». Τότε ένιωσα ότι με κάλεσαν στην εθνική ομάδα. Από τότε δεν έφυγα από το χώρο». Το 1970, ξεκίνησε το μπάσκετ ο Κυριάκος Ταξιλδάρης όταν ο Τάσος Χαραλαμπίδης οργάνωσε τη δεύτερη ομάδα μπάσκετ στην πόλη μας, τον Πανθρακικό.  «Για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα, παίξαμε αντίπαλοι με τον ΑΟΚ». Ο κ. Ταξιλδάρης αγωνίστηκε στον Πανθρακικό και διετέλεσε προπονητής. Ακολούθησαν οι σπουδές του και η επιστροφή του, σήμανε την έναρξη της συνεργασίας με το ΓΑΣ Κομοτηνή που είχε ήδη δημιουργηθεί. 

Στόχος είναι να καθιερωθεί αυτή η εκδήλωση και να πραγματοποιείται κάθε χρόνο, σημείωσε ο κ. Αθανασίου. Σε αυτό το πλαίσιο φέτος κλήθηκαν  να παραβρεθούν όλοι όσοι, ξεκίνησαν το σπουδαίου αυτό άθλημα. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτούς που μας έδειξαν το δρόμο, είπε και πρόσθεσε ότι «εγώ όπως και πολύ άλλοι ήμασταν πολύ-αθλητές, κάναμε δηλαδή διάφορα αθλήματα. Εγώ προσωπικά είδα κάποιους αγώνες του ΑΟΚ, χωρίς να ξέρω καν ότι αυτό είναι μπάσκετ και μοιραία όταν κάποια στιγμή γύρισε ο Κυριάκος Ταξιλδάρης και ο αείμνηστος Νεοκλής Λεχούδης στην Κομοτηνή, ξεκίνησε το μπάσκετ και κάναμε όσα κάναμε έπειτα».  

Όλγα Τσιούλφα