Ποδηλατικό εξαήμερο από την Αθήνα στην Αλεξανδρούπολη

Ένα υπέροχο αθλητικό γεγονός ξανάζησε το προηγούμενο Σάββατο η Αλεξανδρούπολη. Η ολοκλήρωση του έκτου και τελευταίου του μεγαλύτερου υπερμαραθώνιου αγώνα που έγινε ποτέ στην Ελλάδα ο οποίος ξεκίνησε από την Αθήνα και τερμάτισε στον φάρο της Αλεξανδρούπολης είναι πια γεγονός. Όσοι ήταν παρόντες, θαύμασαν από κοντά τον Κωνσταντίνο Δεληγεώργη ο οποίος έφτασε με τον ταχύτερο χρόνο στην γενέτειρα του με χαρακτηριστική άνεση ύστερα από 1317χλμ σε 48 ώρες και 38 λεπτά!  "Από το πρώτο χιλιόμετρο του εξαήμερου ήμουν συνεχώς μπροστά για να βοηθάω το γρουπ και όταν ανεβάζαμε ρυθμό απλά συνέχιζα τις 'επιθέσεις' στις ευθείες και στις ανηφόρες... Προσωπικά, είμαι ικανοποιημένος από τον χρόνο μου μιας και φέτος, αγωνίζομαι από εμπειρία για τον λόγο ότι είχα διακόψει για ένα τετράμηνο οπότε με εντατική προπόνηση ίσως καταφέρω λίγο μετά την νέα χρονιά να επανέλθω στην περσινή φυσική κατάσταση για να προχωρήσω στον επόμενο στόχο μου..", δήλωσε μετά τον τερματισμό του, ο Κωνσταντίνος.  Ήταν η δεύτερη φορά που διοργανώθηκε ποδηλατικός αγώνας στην αγαπημένη του πατρίδα και η παρουσία του μοναδικού Αλεξανδρουπολίτη ποδηλάτη, παρόλο που έλειπε στο εξωτερικό ήταν αναμφίβολα αναμενόμενη, μιας και ήταν ο μόνος που εκπροσώπησε για ακόμη μία φορά την Θράκη. Οι αθλητές ποδηλάτησαν επίμονα τόσο σε έντονο καύσωνα όσο και σε έντονη βροχή με χαμηλή ορατότητα ενώ σε κάποια ψηλά περάσματα βουνών έριχνε χαλάζι! Είναι πολύ δύσκολες τόσο μεγάλες διοργανώσεις καθώς υπάρχουν απρόοπτα. Κατά την διάρκεια της κούρσας υπήρξαν πολλές εγκαταλείψεις, η μία λόγω πτώσης. Αξίζει να σημειωθεί μία ιδιαίτερη στιγμή που άφησε το στίγμα της στον αγώνα η οποία διαδραματίστηκε λίγα μόλις μέτρα πριν την γραμμή του τερματισμού. Ήταν όταν στην τελική παραλιακή ευθεία, όπου ενώ υπήρχαν περαστικοί οι οποίοι χειροκροτούσαν και ενθάρρυναν τους αγωνιζόμενους αθλητές κάποιοι άπλωσαν το χέρι τους προς τον Κωνσταντίνο ο οποίος και ανταποκρίθηκε σ' αυτήν την χειρονομία απλώνοντας και αυτός με την σειρά του το χέρι του «κολλώντας πέντε» κερδίζοντας έτσι ψυχολογία και σεβασμό γι' αυτό το εγχείρημα. Άλλωστε τα ξεχασμένα αθλήματα σε μια πόλη αναβιώνουν και αναπτύσσονται μέσω των αθλητών της.