Αθλητισμός δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο

Σε χώρο που στέγαζε πρωτίστως τις τουαλέτες στο Δημοτικό Σταδίο της Κομοτηνής, κάτω από την εξέδρα των δημοσιογραφικών, στεγάζεται εδώ και μερικά χρόνια το τμήμα της άρσης βαρών της ΜΓΣ ΑΕ Κομοτηνής. Με την πρώτη άνοδο του Πανθρακικού στη Superleague, το 2008, ζητήθηκε από το τμήμα της άρσης βαρών, να μετακομίσει σε διπλανό χώρο από εκεί που προπονούνταν, προσωρινά όπως τους είχαν υποσχεθεί με σκοπό το παλιό τους γυμναστήριο να μετατραπεί στην αίθουσα Τύπου που χρησιμοποιεί ο Πανθρακικός από τότε. «Όπως μας υποσχέθηκε τότε ο κύριος Μιχελής, ο εργολάβος που είχε αναλάβει την  ανασύσταση  του γηπέδου θα έφτιαχνε ένα μικρό χώρο στην καινούργια κερκίδα που έγινε, για την άρση βαρών. Υπήρχε το σχέδιο και συμφωνήθηκε, αλλά τελικά αυτός ο χώρος υπάρχει από τότε μόνο στα λόγια και στις μακέτες» θα πει ο προπονητής της ομάδας Αλέξανδρος Μιχαηλίδης.

Από τότε οι αθλητές του συλλόγου προπονούνται σε ένα χώρο ακατάλληλο για οποιαδήποτε μορφής άσκησης, μα πάνω από όλα επικίνδυνο. Κατά την επίσκεψη στο χώρο το βράδυ της Πέμπτης, λίγο αφού είχαν τελειώσει οι αθλητές την απογευματινή προπόνησή τους, τα πρώτα πράγματα που έκαναν εντύπωση ήταν το μέγεθος του χώρου. 

Οι κουβάδες στο πάτωμα που συγκέντρωναν νερά τα οποία έσταζαν από το ταβάνι, τα δάπεδο που έχει υποχωρήσει επικίνδυνα και η τρομερή υγρασία που δημιουργεί αποπνικτική ατμόσφαιρα, η οποία καθιστά όχι μόνο αδύνατη, αλλά επικίνδυνη την άσκηση. «Δεν μπορούμε να ανοίξουμε τα παράθυρα, γιατί μπαίνει συσσωρευμένο νερό από τις κερκίδες, με αποτέλεσμα μόλις ανοίγουμε να στάζουν νερά και από εκεί», σχολίασε ο προπονητής. Ο χώρος είναι τόσο μικρός που μετά βίας χωρούσαν οι τρεις αθλητές που ήταν εκείνη την ώρα εκεί, μαζί με τον προπονητή τους. «Να φανταστείτε έχουμε εξοπλισμό προπόνησης που κρατάμε κλειδωμένο στα ντουλάπια και σαπίζει, καθώς δεν μπορούμε να τον χρησιμοποιήσουμε λόγω χώρου» είπε ένας από τους αθλητές. «Είμαι εδώ και πολλά  χρόνια αθλητής στην άρση βαρών. Αντιμετωπίζουμε ένα σοβαρό πρόβλημα με τον χώρο μας ο οποίος δεν έχει ούτε θέρμανση, ούτε εξαερισμό, δημιουργώντας ακατάλληλες συνθήκες για σωστή προπόνηση. Δεν υπάρχει καθαριότητα, ο χώρος δεν είναι καθόλου υγιεινός. Προσπαθούμε να παλέψουμε για έναν σωστό χώρο. Φέρνουμε μετάλλια στην Κομοτηνή, από τα βόρεια και τα περιφερειακά πρωταθλήματα. Αυτή την περίοδο κάνω προετοιμασία για το πανελλήνιο πρωτάθλημα που θα γίνει στις 17 Νοεμβρίου. Προσπαθούμε για κάτι καλύτερο, θα προσπαθήσω για ένα μετάλλιο αλλά οι συνθήκες δεν μας βοηθάνε» αναφέρει ο Αλέξανδρος Μιχαηλίδης, αθλητής που έφερε το χρυσό μετάλλιο στο τελευταίο πρωτάθλημα που πήρε μέρος. 

«Αναγκάζομαι να διώχνω παιδιά τα οποία έρχονται και ενδιαφέρονται για την άρση βαρών, γιατί ντρέπομαι για τον χώρο στον οποίο δουλεύουμε. Πέρα του ότι σαν γονέας δεν θα άφηνα το παιδί μου να αθληθεί σε αυτό το περιβάλλον, φοβάμαι και το όποιο πιθανό ατύχημα μπορεί να συμβεί λόγω του χώρου, που είναι πολύ μικρός και αναγκαστικά οι αποστάσεις που κρατάμε δεν είναι πάντα ασφαλείας. Έχουμε ένα μικρό παιδάκι που ενδιαφέρεται να ασχοληθεί. Πώς να το προπονήσω αυτό το παιδί, όταν όλα συντελούν αρνητικά σε αυτό;» συμπληρώνει ο κόουτς. 

Μέσα στους αθλητές που γυμναζόταν το απόγευμα της Πέμπτης, ήταν και ο αθλητής Γιώργος Μαυρομάτης. Τριτοετής φοιτητής του ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής, και πρώην πανελλήνιος πρωταθλητής με πολλές καλές θέσεις και βάθρα, καθώς και εμπειρία από ευρωπαϊκούς αγώνες. «Ασχολούμαι με την άρση βαρών εδώ και 13 χρόνια, είμαι φιλοξενούμενος στην  Κομοτηνή από την  Θεσσαλονίκη. Έχω περάσει από πολλά στάδια της άρσης βαρών αυτός μπορώ να πω ότι είναι με διαφορά ο χειρότερος χώρος που έχω κάνει προπόνηση. Εγώ εδώ και έντεκα χρόνια που ασχολούμαι, πριν έρθω είχα πολύ μικρούς τραυματισμούς έως και καθόλου . Όσο είμαι εδώ, λόγω της υγρασίας που υπάρχει σε αυτόν εδώ τον χώρο, έπαθα δύο σοβαρούς τραυματισμούς που λόγο εμπειρίας κατάφερα με κάποιες φυσιοθεραπείες να τους ξεπεράσω σχετικά γρήγορα. Από την εμπειρία που έχω, κρίνω τον χώρο εντελώς ακατάλληλο» θα πει ο Γιώργος. 

Σε ένα άθλημα το οποίο έχει προσφέρει στην χώρα τα περισσότερα ίσως χρυσά της μετάλλια, τεράστιες διακρίσεις, ολυμπιακά ρεκόρ. Ονόματα όπως Δήμας, Σαμπάνης, Καχιασβίλη, Μήτρου, Σπύρου, Χατζηιωάννου, Τζελίλης, Τσιακίρης, και άλλοι που έχουν φορέσει και έχουν τιμήσει τη γαλανόλευκη, βγήκαν μέσα από τοπικά σωματεία, από ομάδες και με προσωπικό κόπο και μόχθο έφτασαν στο ψηλότερο σκαλί του βάθρου. Το μέλλον του πρωταθλητισμού ξεκινάει από τους τοπικούς γυμναστικούς συλλόγους και, από τις προσπάθειες των παιδιών τα οποία καθημερινά προσπαθούν. Θα πρέπει όλοι να αναλογιστούν ότι αθλητισμός δεν είναι μόνο το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ, και να βοηθήσουν οι αρμόδιοι όπως μπορούν, ώστε το «εθνικό μας άθλημα», όπως χαρακτηρίστηκε κάποτε η άρση βαρών, να συνεχίζει να υπάρχει.