Βάλε- Ντίνο μου συναίσθημα ?Αγαπήστε γιατί χανόμαστε?

Τέσσερις πι μι, Κομοτηνή. Θυμάμαι τον Ελύτη να λέει στο ‘’Μονόγραμμα??: "Ακουστά σ? έχουν τα κύματα, πως χαϊδεύεις, πως φιλάς, πως λες ψιθυριστά το "τι" και το "ε", τριγύρω στο λαιμό στον όρμο, πάντα εμείς το φως κι η σκιά". Και τον Αϊνστάιν να γράφει στον πίνακα κάτω από τα θεωρήματά του, τη φράση: "Η βαρύτητα δεν μπορεί να θεωρηθεί υπεύθυνη για τους ανθρώπους που πέφτουν στον έρωτα". Ή τον Πλάτωνα να στοχάζεται, να χαμογελά και να ψιθυρίζει: "Ο έρωτας αποτελεί σοβαρή πνευματική ασθένεια".  Και μένα με τρώει η περιέργεια. Αν υπήρχε ένας μετρητής αγάπης ποιος θα αγαπούσε περισσότερο; Ο Ρωμαίος την Ιουλιέτα ή ο Έντγκαρ Άλαν Πόε την Άναμπελ Λη;

Το χει πει ο Ρωμαίος, "Η Ιουλιέτα είναι ο Ήλιος". Είναι αυτή η ??ειδική σημασία?? που λένε οι ψυχολόγοι, που οι άνθρωποι ερωτεύονται και ζουν τη συγκλονιστική αλλαγή στη συνείδησή τους, εξιδανικεύουν και πιστεύουν πως ο έρωτάς τους ξεπερνά σε μέγεθος κάθε άλλη ιστορία αγάπης που έχει ειπωθεί και ενσαρκωθεί μέσα σε ποιήματα, βιβλία και τραγούδια. 

Γίνεται όλα αυτά να εκφραστούν μέσα από μία ημέρα 24άρων ωρών και 86.400 δευτερολέπτων;

Όταν άκουγα μικρή ότι γιορτάζουμε τον Βαλε- Ντίνο, πίστευα πως έχει να κάνει με κάποιον τύπο που τον λένε Ντίνο και κάθε χρόνο στις 14 Φεβρουαρίου, γινόταν το κλωτσοσκούφι όλων και έπρεπε να κάνει ό,τι του προστάξουν. Βάλε- Ντίνο μου τα καλά σου ρούχα, πάμε έξω, κούμπωσε το περιδέραιο γύρω από το λαιμό μου και ζήτα μου να χορέψουμε, Βάλε- Ντίνο μου να πιούμε και ενώ θα γεμίζεις το ποτήρι μου, κοίτα με όπως κάνουν στις ταινίες και πες μου πως είμαι η ομορφότερη στον γαλαξία Μίλκι Γουέι. 

Μην το κάνεις με μισή καρδιά, Βάλε- Ντίνο μου συναίσθημα!

Και καθώς σταδιακά έμαθα τι είναι η γιορτή (μετά από τραύμα εφηβικό), άρχισαν να με απασχολούν άλλα πράγματα. Μου έμαθαν πως αυτή η μέρα, είναι μια εμπορική γιορτή και δεν πρέπει να γιορτάζεται. Πως είναι η ημέρα χαράς του ανθοπώλη, του ζαχαροπλάστη, του κοσμηματοπώλη και του ιδιοκτήτη sex shop. Αλλά εγώ δεν είχα ακούσει ποτέ, κανέναν να κατηγορεί τον ψαρά για αισχροκέρδεια επειδή πουλάει περισσότερα ψάρια το καλοκαίρι, ούτε να γιουχάρει ποτέ παγωτατζή επειδή οι άνθρωποι αγοράζουν περισσότερα παγωτά τους καλοκαιρινούς μήνες, κι αν δεν τα βάζουμε με τα πανηγύρια που γίνονται έξω από τις εκκλησίες όταν γιορτάζεται ένας Άγιος, τότε γιατί να τα βάλουμε με τον μη αναγνωρισμένο χριστιανικά  ̎Άγιο Βαλεντίνο?? ,που αντί για εικόνες ωθεί τους πιστούς στο να αγοράσουν αρκουδάκια  και αντί για κομποσκοίνια τους προτρέπει να πάρουν ζαχαρωτά εσώρουχα;

Κι αν άφησα αναπάντητο το ερώτημα σας για το πώς κατάλαβα τι είναι ο Άγιος Βαλεντίνος, θα σας πάω μερικά χρόνια πριν στα χρόνια του γυμνασίου, έξω από την πόρτα του σπιτιού μου, εκεί που χτυπάει το κουδούνι και μου δίνει ανθοπώλης με ύφος όλο υπονοούμενο, μπουκέτο με κόκκινα τριαντάφυλλα και φεύγει, μένει όμως κάτι. Μένει τραύμα εφηβικό. Γιατί στο σαλόνι τύχαινε να κάθεται ο μπαμπάς μου και όντας φύσει ντροπαλό άτομο, καθόμουν στο δωμάτιο για μια βδομάδα και περίμενα να πάει ο μπαμπάς στο μπάνιο για να φύγω σφαίρα στην κουζίνα να πάρω νερό, να φάω κάτι και να ξανά γυρίσω πίσω στη βάση μου. Εκεί λοιπόν κατάλαβα, γιατί το χρώμα αυτής της γιορτής, είναι το κόκκινο. Γιατί, μετά από πολλές μέρες το πρόσωπό μου από κόκκινο παπαρουνί της ντροπής, μετετράπη στο φυσικό μου άσπρο. Το χειρότερο βέβαια ήταν ότι αυτός που μου έστειλε τα λουλούδια ήταν ένας που εγώ δεν ήθελα ούτε να βλέπω. 

Αλήθεια, δεν μου αρέσει αυτή η γιορτή, μου φέρνει στο μυαλό τα καλά κρασιά που τα ανοίγεις όταν συμβαίνει ένα μεγάλο γεγονός, ή το ??καλό?? άρωμα που το βγάζεις από το κουτί για να ψεκαστείς πολύ σπάνια,  άλλη μια ??ειδική περίσταση?? ανάμεσα σε τόσες άλλες που οι άνθρωποι κάνουν κομπόδεμα. Κομπόδεμα συναισθημάτων για να έρθει μια μέρα και να παρουσιάσουν στον άλλον τί νιώσιμο κατάφεραν να αποταμιεύσουν τόσο καιρό. Γράφω για την αγάπη. Κι αν υπάρχουν άνθρωποι που χαμογελούν από αυτή τη γιορτή, τότε σίγουρα πρέπει να συνεχίσει να γιορτάζεται. 

Ας κάνουμε μια ευγενική παραχώρηση στα σαχλά της υπόθεσης, γιατί δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, αλλά οι άνθρωποι πλέον σπάνια χαμογελούν. 

Αγαπήστε, γιατί χανόμαστε.