Τιμή και μνήμη στους ήρωες της 17ης Νοεμβρίου του 1940

Δεν είναι προνόμιο, μόνο, της γενιάς του Πολυτεχνείου, να έχει τη δική της «17 του Νοέμβρη» και να γιορτάζει, όπως γιορτάζει τους όποιους αγώνες της δηλώνει, εδώ και 41 χρόνια. Έχει και η δική μας γενιά την δική της ιστορική και ηρωϊκή 17η Νοεμβρίου. Η γενιά των εφήβων του ΟΧΙ των Ελλήνων του 1940. Η γενιά που έζησε τους θριάμβους του ενδόξου ελληνικού στρατού στην άνιση αναμέτρηση με τον ιταλικό φασισμό στην Αλβανία και τον γερμανικό ναζισμό στις οχυρώσεις της Νυμφαίας Ροδόπης. Η γενιά που βίωσε την φρικτή τριπλή Γερμανοβουλγαροϊταλική κατοχή 1941-1944, αλλά δυστυχώς και τον παράλογο αδελφοκτόνο πόλεμο (1946-49) πριν προχωρήσουμε στο θέμα μας και εξηγήσουμε γιατί είναι ιστορική για τη γενιά μας η 17η Νοεμβρίου του 1940, παρακαλούμε διαβάστε με προσοχή το ακόλουθο λακωνικό κείμενο:

«…17η Νοεμβρίου 1940:

Α’ Καιρικές συνθήκες: Καιρός ολίγον νεφελώδης. 

Β? Δύναμης: Τοποθετημένοι και διαθέσιμοι: Αξιωματικοί 26. Οπλίται: 248. Κτήνη: 130.

Γ? Το ηθικόν των ανδρών άριστον.

Δ? Γεγονότα της ημέρας: Οι λόχοι του τάγματος ευρισκόμενοι εν επισταθμία εις περιοχήν Πανδρόσου, διετάχθησαν όπως αναχωρήσουν την 18ην ώραν δια σιδηροδρομικόν σταθμόν Κομοτηνής. Την 2α π.μ. ώρα συνετελέσθη η επιβίβαση του τάγματος και εγένετο η αναχώρηση του συρμού.

Ε? Λόχοι που συνόδευαν: Ο 1ος, ο 2ος, 1η Πολυβολαρχία και η ομάς Διοικήσεως του τάγματος. Τ.τ. 251/17-11-1940 ο διοικητής του Τάγματος: Δημήτριος Ηλίας – ταγματάρχης».

Το αναφερόμενο στρατιωτικό κείμενο, είναι πιστό αντίγραφο από το εις χείρας μας βιβλίο ? πολεμικό ημερολόγιο του πρώτου τάγματος του 29ου Συντάγματος, της περιόδου από 28-10-1940 έως και της 5-5-1941, ημερομηνίας διαλύσεως δυστυχώς του θρυλικού συντάγματος, λόγω της εισβολής των Γερμανών και της καταρρεύσεως του μετώπου.

Με το παρόν επετειακό άρθρο μας, επιθυμούμε να υπομνήσουμε την ιστορική για τους Κομοτηναίους 17 Νοεμβρίου 1940 και συγχρόνως να τιμήσουμε μια από τις πλέον ηρωικές μονάδες των ενδόξων του έθνους μας ενόπλων δυνάμεων, που σήμερα γιορτάζουν.

Να τιμήσουμε το θρυλικό 29ο Σύνταγμα Πεζικού, το οποίο η στρατιωτική ηγεσία, επαξίως αναβάθμισε σε ταξιαρχία, με την τιμητική επωνυμία «29η Ταξιαρχία Πόγραδετς».

Δυστυχώς μέσα στην παραζάλη των συγχρόνων Κομοτηναίων, με τις πληθώρα καινοφανείς ποικιλόχρωμες και ποικιλώνυμες πραγματικές ή πλασματικές γιορτές και πανηγύρεις, ξεχάστηκε ακόμη και από τους λίγους επιζώντες πρωταγωνιστές της, η μεγάλη και ιστορική γι? αυτούς 17η Νοεμβρίου του 1940.

Την ημέρα αυτή, και όπως λακωνικά περιγράφεται στο αναφερόμενο πολεμικό ημερολόγιο του 1ου τάγματος, το ηρωϊκό για την Κομοτηνή και την Ροδόπη 29ο Σύνταγμα Πεζικού, συγκροτημένο τέλεια, και στον ανώτατο βαθμό ηθικά και υλικά ετοιμοπόλεμο, αναχωρούσε για το βορειοηπειρωτικό (Αλβανικό) μέτωπο, όπου τη νύχτα της 3ης Δεκεμβρίου του 1940 συνάντησε τη νίκη και τη δόξα εκεί ψηλά στις χιονισμένες και παγωμένες βουνοκορφές και λαγκαδιές της Κορυτσάς και κυρίως του Πόγραδετς, όπου συνέτριψε του υπέρ αριθμό εχθρό, τον ιταλικό φασισμό, εκπορθώντας του από τα στρατηγικά υψώματα της περιοχής και όπου δυστυχώς είχε και τους πρώτους ηρωϊκούς νεκρούς του. Τον επιλοχία Ιωακείμ Γκρούδα και τον Στέφανο Νικολαΐδη, τα ονόματα των οποίων περιλαμβάνονται και μεταξύ των πολλών εκατοντάδων άλλων αθανάτων συμπολεμιστών τους, αλλά λησμονημένων, στο ιστορικό παλαιό ηρώο της πόλης μας.

Για την επίσημη σημερινή ημέρα των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων και για την ιστορία, αναφέρουμε την σύνθεση της διοικήσεως του 29ου Σ.Π., κατά την ημέρα (17.11.1940) αναχωρήσεως του για το πολεμικό μέτωπο.

Διοικητής, ο συνταγματάρχης Γεώργιος Λαμπράκης. Υποδιοικητής ο αντισυνταγματάρχης Φώτιος Μεσσινόπουλος. Διοικητές ταγμάτων οι: Ηλίας Δημήτριος, Γ. Κωνσταντινίδης, Δ. Καροφυλάκης και οι λοχαγοί: Ι. Παναγιωτάκης, Χ. Ζώγας, Θ. Βοζίκης και ο ενδόξως πεσών Κομοτηναίος λοχαγός Νικόλαος Ορφανουδάκης, ο γνωστός σε όλους τους Κομοτηναίους της εποχής «Πρόσκοπος», λόγω της ηγετικής θητείας του στον προσκοπισμό της Ροδόπης και της Θράκης.

Κλείνοντας την σύντομη εξιστόρηση της 17ης Νοεμβρίου του επικού 1940, πολλά και πελώρια γιατί, πλανώνται στη σκέψη μας: Γιατί ξεχάστηκαν οι χιλιάδες πραγματικοί, θαμμένοι ? άταφοι νεκροί συμπολίτες μας, αλλά και άλλοι συνέλληνες, πολεμιστές του θρυλικού 29ου Συντάγματος Πεζικού, που ηρωϊκά έπεσαν υπέρ βωμών και εστιών στο Πόγραδετς, το Τεπελένι, την Κλεισούρα και όπου αλλού το πατριωτικό καθήκον τους έταξε, ενώ χύνονται θεαματικά και υποκριτικά κροκοδείλια δάκρυα και οργανώνονται φιέστες για άλλες γνωστές καινοφανείς γιορτές που βασίζονται περισσότερο στη μυθοπλασία και λιγότερο στην πραγματικότητα; Που είναι οι επίσημοι, οι κοινωνικοί φορείς, οι δάσκαλοι και οι μάνες, να οδηγήσουν τα παιδιά για προσκύνημα στους βωμούς των ηρώων, με ένα λουλούδι και τη γαλανόλευκη στο χέρι;

Γιατί μόνο στο Πολυτεχνείο και όχι και στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη και στα κατά τόπους ηρώα; Οι μεγάλες μνήμες πρέπει να τιμούνται με ευλαβική σιωπή και πολλή περίσκεψη και όχι με φανφάρες και ρωμαϊκές φιέστες, για το θεαθήναι και μόνο.