«Τα μπάνια του λαού»

Κάποια στιγμή στη δεκαετία του '80, όταν είχε ερωτηθεί ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου εάν προτίθεται να προκηρύξει εκλογές εντός του καλοκαιριού απάντησε αυθόρμητα: «έ , να μη χαλάσουμε και τα μπάνια του λαού».

Με το συγκεκριμένο πολιτικό ηγέτη δεν ταυτιζόμουν απόλυτα του αναγνώριζα και του αναγνωρίζω όμως ότι καθότι αστός ο ίδιος είχε καταλάβει και είχε μπει απόλυτα στην ψυχολογία του λαού.

Συγκεκριμένα είχε έγκαιρα κατανοήσει ότι στο νεόδμητο ελληνικό κράτος, το οποίο πέρασε μέσα από πολεμικές συγκρούσεις, κατοχή και πείνα δεν είχε προλάβει να δημιουργηθεί πραγματική αστική τάξη και ότι όλοι μας λίγο πολύ και με μικρές αποκλίσεις έχουμε την ίδια ψυχοσύνθεση.
Η ψυχοσύνθεση μας αυτή είναι ένα κράμα μεσογειακών και βαλκανικών στοιχείων, που μας προσδίδει την ευχάριστη χαλαρότητα που μας διαφοροποιεί από του λαούς της βόρειας Ευρώπης.

Αυτή η χαλαρότητα μας ιδιαίτερα τα καλοκαίρια είναι καταρχήν ψυχοθεραπευτική άλλα ταυτόχρονα και επικίνδυνη, γιατί διαφεύγει η προσοχή μας από τα σημαντικά και ιδιαίτερα τις περιόδους της θερινής ραστώνης γίνονται κάτω από τη μύτη του λαού οι πιο σημαντικές διευθετήσεις και ψηφίζεται σειρά σημαντικών νομοσχεδίων που έχουν άμεσες επιπτώσεις στην καθημερινότητα μας, τα οποία όταν πια θα νοιώσουμε στο πετσί μας θα είναι πλέον αργά.

Αυτό που παρατηρώ ειδικά μέσα από την χαλαρή καλοκαιρινή συναναστροφή είναι ότι η παρατεταμένη κρίση πρόσθεσε στην χαλαρότητα του λαού μας ένα επικίνδυνο αίσθημα παραίτησης από τα πράγματα.

Ειδικά στις κοινωνικές ομάδες που δεν υπάρχει δραστική συνδικαλιστική εκπροσώπηση και  διεκδίκηση βλέπεις πλέον τη μοιρολατρία να αναμένεται η καταστροφή χωρίς καμία αντίδραση.

Εδώ θα υπογραμμίσω όπως όταν διαβάζουμε για τις εξετάσεις ΠΡΟΣΟΧΗ! ή SOS! αγγλιστί.

Το αίσθημα παραίτησης του πολίτη είναι βούτυρο στο ψωμί του κάθε κυβερνώντα και δημιουργεί ιδανικές συνθήκες για αντιδημοκρατικό περιβάλλον.

Θα πρότεινα τώρα που μοιραία ο κύκλος των εργασιών των περισσοτέρων μας έχει πέσει να αξιοποιήσουμε τον ελεύθερο χρόνο που μας απομένει σε πραγματική ενημέρωση και περίσκεψη και όχι σε κλάψα.

Το να συναντάμε ο ένας τον άλλον και απλά να ανακυκλώνουμε τις δυστυχίες μας ούτε λύση  δίνει ούτε τον ψυχισμό μας απαλύνει.
Τα μπάνια του λαού είναι αναφαίρετο δικαίωμα και μακάρι όλοι να έχουν τη δυνατότητα να τα χαρούν.

Τα μπάνια του λαού ας είναι όμως και χρόνος δημιουργικής περίσκεψης και κοινωνικής συναναστροφής και όλα όσα η καθημερινότητα δεν μας επιτρέπει να ασχοληθούμε ας γίνουν κομμάτι των διακοπών μας.

Ο σεβασμός στα μπάνια του λαού ας είναι σεβασμός στο εργασιακό δικαίωμα αδείας και όχι προτροπή σε βολική για το πολιτικό σύστημα αποχαύνωση.