ΣΤΗΝ ΑΡΧΗ ΗΤΑΝ ΤΕΛΕΙΑ,ΤΩΡΑ ΟΜΩΣ?

Μια φράση που την έχουμε ακούσει πολλές φορές να λέγεται από φίλους και γνωστούς είτε με λόγια είτε με συμπεριφορές. Το βλέπουμε αρκετά συχνά να συμβαίνει σε ζευγάρια, όπου αυτός που το νοιώθει πρώτος είναι αυτός που επιδιώκει και την αλλαγή. Και όταν εμείς ως τρίτοι το παρατηρούμε αντιδρούμε συνήθως με ένα μικρό μειδίαμα, δείχνοντας ίσως ότι περιμέναμε μια τέτοια εξέλιξη!

Αφήνοντας όμως τους υπόλοιπους εκτός και στρέφοντας της προσοχή μας στο ζευγάρι, αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί, πώς και πότε τα άτομα φτάνουν σε αυτή την προσπάθεια αλλαγής; Αν βάλουμε τους εαυτούς μας ως μέρος του ζευγαριού, θα θυμηθούμε πως στην αρχή κάθε σχέσης πλέουμε σε πελάγη ευτυχίας, ζούμε τον έρωτα ως το μοναδικό συμβάν της ζωής που έχει νόημα και νοιώθουμε πως βρήκαμε τον τέλειο σύντροφο και τον καταπληκτικότερο άνθρωπο στον κόσμο. Οποιαδήποτε «μικροατέλειά του άλλου» μπαίνει στην άκρη και δικαιολογούμε συμπεριφορές που παλαιότερα θα μας ήταν αδιανόητες.

Αυτά όμως συμβαίνουν στην αρχή της σχέσης, την περίοδο που ανθεί ο μεγάλος έρωτας! Μόλις όμως η περίοδος αυτή περάσει και αρχίσουν τα πρώτα σύννεφα, έρχονται στην επιφάνεια συμπεριφορές και αντιδράσεις που μας ενοχλούν. Και κάπου εκεί είναι που ξεκινούν σκέψεις όπως «πως θα γίνει αυτό να το αλλάξει…, τώρα τα πράγματα άλλαξαν, καιρός να αλλάξει και αυτός/ή  λιγάκι?, αυτά που ήξερε κομμένα?» και άλλες τέτοιες. Τότε γιατί κάνουμε σχέση με εντελώς διαφορετικούς ανθρώπους από εμάς; 

Μια απάντηση ίσως είναι ότι πολύ απλά αυτές οι διαφορές είναι που μας έλκουν! Το ίδιο με μας δεν μας τραβάει, καθώς είναι κάτι που έχουμε και από μόνοι μας. Στοιχεία που εμείς δεν έχουμε και ίσως θα θέλαμε να έχουμε, τα συναντάμε σε ένα άλλο άτομο. Και αφού δεν τα έχουμε εμείς πάνω μας τουλάχιστον ας τα έχουμε δίπλα μας! Γιατί όμως θέλουμε να αλλάξουμε τον σύντροφό μας στην μέση της σχέσης, και όχι από την αρχή;

Ίσως γιατί με το που περνάει ο καιρός θέλουμε αυτά τα στοιχεία διαφορετικότητας σιγά σιγά να μετριάζονται, καθώς πρέπει οι ζωές του ζευγαριού να βρουν μια κοινή πορεία και οι δύο χαρακτήρες να ενσωματωθούν σε μια κοινή νοοτροπία ζωής.

Επιπλέον, η προσπάθεια να αλλάξουμε τον άλλο βασίζεται και στην δική μας αδιαλλαξία. Αν και θέλουμε η ζωή μας και η ζωή του συντρόφου μας να αποκτήσουν κάποιες κοινές συνισταμένες για να μπορέσουμε να προχωρήσουμε, εν τούτοις δεν είμαστε διατεθειμένοι να μετακινηθούμε εμείς από τις απόψεις μας ούτε να αλλάξουμε κάποια στοιχεία του χαρακτήρα μας. Έτσι προσπαθούμε να αλλάξουμε το άλλο μέλος της σχέσης τονίζοντας του πως αν «είχε αυτό και δεν είχε εκείνο?», αν ήταν «περισσότερο...» ή/και «λιγότερο...» τότε η σχέση μας θα πήγαινε καλύτερα.

Επίσης, με το που περνάει ο καιρός, το ζευγάρι δένεται περισσότερο. Έτσι, ασυναίσθητα συνήθως, γεννιέται μια "καλή" ζήλεια και η σκέψη πως τα χαρακτηριστικά του συντρόφου μας ίσως αρχίσουν να αρέσουν κ σε άλλα άτομα, θέτοντας έτσι σε κίνδυνο την δική μας σχέση. Επομένως είναι ώρα τέτοιες επικίνδυνες συμπεριφορές να περιοριστούν όσο γίνεται περισσότερο?!

Η επιθυμία μας να αλλάξουμε τον σύντροφό μας δεν είναι απαραίτητα μόνο αρνητική. Είναι πολύ λογικό να έχουμε απαιτήσεις και προσδοκίες από την σχέση μας. Όποιος δεν έχει απαιτήσεις παρουσιάζει μια στάση αδιαφορίας για την σχέση του και μοιάζει σαν να έχει παραιτηθεί από αυτήν. Ίσως η προσπάθειά μας να αλλάξουμε τον άλλο φανερώνει και μια ευκαιρία για πραγματική αλλαγή και εξέλιξη της σχέσης και όχι των ατόμων ξεχωριστά. Πάντα όμως οι αλλαγές αυτές καλό είναι να γίνονται σε πλαίσια με όρους και προϋποθέσεις που είναι αποδεκτοί και από τους δύο.