Σκέψεις Καραντίνας

Ένας μήνας πέρασε από τότε που ήχησε ο διαπεραστικός ήχος του μηνύματος της Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας: «Μείνετε σπίτι όσο γίνεται περισσότερο»! Και μείναμε…οι περισσότεροι τουλάχιστον, αν εξαιρέσεις κάποιες χιλιάδες πρόστιμα που «μοιράστηκαν»  στους κλασικούς ζαμανφουτιστές Ελληνάρες, που είτε στερούνται νοημοσύνης είτε θεωρούν ότι είναι άτρωτοι λόγω ιστορικής υπεροχής!

Μείναμε, λοιπόν, σπίτι… Κάποιοι έμειναν με την οικογένειά τους, κάποιοι μόνοι, κάποιοι σε σπίτια μεγάλα και πολυτελή, κάποιοι σε σπίτια μικρά αλλά αξιοπρεπή, κάποιοι με θέα το βουνό ή τη θάλασσα ή το απέναντι - ασφυκτικά κοντινό - μπαλκόνι… Μείναμε στη θαλπωρή του σπιτιού μας, τουλάχιστον κάποιοι από εμάς, καθώς υπάρχουν κι εκείνοι που ταβάνι τους είναι ο ουρανός και τα λιγοστά τους υπάρχοντα στοιβάζονται στο ξύλινο παγκάκι του πάρκου…

Μείναμε σπίτι… Οι περισσότεροι δεν πηγαίνουμε στη δουλειά μας, δε βλέπουμε τους γονείς και τους φίλους μας… Δεν αγγίζουμε, δεν αγκαλιάζουμε, δε μυρίζουμε τους αγαπημένους μας ανθρώπους… αυτούς τους λιγοστούς, που κέρδισαν μια θέση στην καρδιά μας… Τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης αποτελούν ένα ωραίο placebo, έναν ψευδεπίγραφο αντιπερισπασμό… Η πραγματικότητα;;; Απομόνωση. Αποξένωση. Αναγκαστική στροφή στον εαυτό μας, που είναι «το μοναδικό και ‘’παντοτινό’’ μας σπίτι». Απογυμνωθήκαμε… Ο «κοινωνικός μανδύας» δε χαϊδεύει πια τους ώμους και τ’ αυτιά μας. Μοιραία οδηγούμαστε στην ενδοσκόπηση...  Οι πιο ενδόμυχες σκέψεις μας, κορωνοϊού θέλοντος και χρόνου επιτρέποντος,  προβάλλουν… με την απαίτηση ν’ ανασάνουν τον - έστω μολυσματικό - αέρα.  Σκέψεις απολογιστικές της ζωής που πέρασε… Σκέψεις μελλοντικές - άλλοτε αισιόδοξες, άλλοτε απαισιόδοξες - για τη ζωή που θα ‘ρθει… Πότε άραγε είχαμε τόσο πολύ χρόνο για τόσες πολλές σκέψεις;; Ή πότε θα ξαναέχουμε;; Ας τις αφουγκραστούμε… Τι μας αρέσει; Τι μας συναρπάζει; Τι αγαπάμε; Τι μας βοηθάει να χαλαρώσουμε; Τι μας κάνει ευτυχισμένους; Τι δεν αντέχουμε; Τι μας εκνευρίζει; Τι μας φοβίζει;; Τι μας κάνει δυστυχείς;; Και κυρίως… ΓΙΑΤΙ;;;

Μείναμε σπίτι… όχι από επιλογή. Μπορούμε να γνωρίσουμε όμως το «σπίτι» μας, από επιλογή! Ο εαυτός μας - με τα στραβά του και τα καλά του - είναι ό,τι πιο σημαντικό έχουμε… Ας τον μάθουμε, ας τον κανακέψουμε, ας τον παρηγορήσουμε, ας τον σεβαστούμε, ας τον μαλώσουμε, ας τον αλλάξουμε, ας τον αποδεχτούμε… Ας μην αγωνιούμε για το πότε θα τελειώσει το κακό αυτό όνειρο, αλλά ας αγωνιζόμαστε κάθε μέρα να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε, δεδομένων των συνθηκών. Αν αποδεχτούμε ότι τελικά δεν έχουμε τον απόλυτο έλεγχο της ζωής μας κι αν γνωρίσουμε, αποδεχτούμε κι αγαπήσουμε τον εαυτό μας, τότε και μόνο τότε θα είμαστε πραγματικά ελεύθεροι… όσα μηνύματα επιβολής μέτρων εγκλεισμού κι αν δεχτούμε!

*HΈλενα Καραφέρη κατάγεται από την Κομοτηνή, αλλά τα τελευταία χρόνια ζει και εργάζεται στην Κέρκυρα. Έχοντας πραγματοποιήσει προπτυχιακές σπουδές στην Ελληνική Φιλολογία του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και μεταπτυχιακές σπουδές στη Σχολική Ψυχολογία του Πανεπιστημίου του Τορίνο, υπηρετεί ως αναπληρώτρια εκπαιδευτικός σε δομές Ειδικής Αγωγής.