ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 30.08.2014

       Γιατί ζωγραφική; Γιατί μ? αυτό τον τρόπο  επιλέγω να εκφράζομαι. «Αν οι λέξεις  είναι τα ρούχα της ψυχής  το χρώμα είναι το άρωμα της».  Είναι το δικό μου όχημα για το ταξίδι της ζωής.

       Η ζωγραφική είναι για μένα μαγεία, με απελευθερώνει ως άνθρωπο μου προσφέρει εσωτερική γαλήνη. Μπορώ μέσα από αυτή να πλάθω δικές μου εικόνες, ακόμη και αν αναδιατυπώνω πράγματα που έχουν ειπωθεί και στο παρελθόν, με τη δική μου ματιά, προσαρμοσμένα στο σήμερα.

    Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην επαρχία. Η φύση ήταν το φυσικό μου περιβάλλον, έξω από το παράθυρο του σπιτιού μου ο ανοιχτός ορίζοντας, και το δώρο των γονιών μου τέμπερες, ήταν η αφορμή για τη δημιουργία των πρώτων «έργων μου», μαθήτρια του δημοτικού σχολείου. Το σπόρ συνεχίστηκε και στο Γυμνάσιο με περισσότερο ενδιαφέρον. Δεν κατάφερα να κάμψω τις πιέσεις που δέχθηκα από την οικογένεια μου όταν τους έδειξα πως το πάθος μου με τη ζωγραφική ήθελα και τυπικά να το σπουδάσω. Έτσι  βρέθηκα σε δύο πανεπιστήμια άσχετα με αυτό που αγαπούσα.

Όμως η ζωγραφική με μάγευε, δεν την εγκατέλειψα ποτέ. Προσπάθησα μέσα από τους καλλιτέχνες του παρελθόντος να βρω το δρόμο μου στη ζωγραφική να βρω τον εαυτό μου. Το πάθος και η ελευθερία τουVan Gogh,οι ιδιαίτερες μορφές του Θεοτοκόπουλου, η τέλεια ασχήμια στα γυμνά τουLucian  Freud, ο σεξουαλικός ερωτισμός της  Georgia O `Keeffe  ,ο ονειρικός  Dali,έγραψαν στο δικό μου  DNA και καθόρισαν τη δική μου έκφραση. Δεν χρειάστηκε να μου μιλήσει κανένας για το πώς να πιάνω το πινέλο και να τραβάω γραμμές. Δεν πήρα μαθήματα τεχνικής, περιπλανήθηκα σε καλλιτεχνικούς δρόμους για καιρό.

Η τεχνική πιστεύω είναι μια προσωπική επιλογή και δύσκολα διδάσκεται, είναι προϊόν της εργασίας του κάθε καλλιτέχνη, όπως πιστεύω το να μην ανήκεις σε κανένα ρεύμα να είσαι ο εαυτός σου είναι σημαντικό. 

      Το λάδι είναι το υλικό μου. Είναι αυτό που κατέληξα να χρησιμοποιώ για την εκπληκτική του λάμψη και την καθαρότητα και τις απίστευτες δυνατότητες που σου δίνει.

Έτσι ξεκίνησα δειλά-δειλά να χάνομαι στην περιπέτεια της ζωγραφικής, οδηγημένη από την ανάγκη της έκφρασης, παρουσιάζοντας τη δική μου πραγματικότητα και αλήθεια, δημιουργώντας εικόνες από ότι με συγκινούσε από τη φύση.

Αγαπημένο μέρος της δουλειάς μου τα λουλούδια. Η ένταση στα χρώματα ξεπερνά τις ανάγκες της απλής απόδοσης της εικόνας, το φως και η σκιά είναι έντονα εσκεμμένα. Δεν θέλω να τα   αντιμετωπίζω σαν «νεκρή φύση» αλλά σαν κάτι που έχει ζωή. Τα παρουσιάζω με υπερβατικό τρόπο επιχειρώντας να αναδείξω την ψυχή τους. Με το ερωτικό στοιχείο να υπονοείται στη φόρμα. Περιέχουν ,όλη μου την τρυφερότητα και τον θαυμασμό μου , για να αναδειχθεί η ομορφιά της ζωής.

       Αργότερα ο πρωταγωνιστής της δουλειάς μου γίνεται ο άνθρωπος. Αρχικά οι παιδικές φυσιογνωμίες, δεν αποτελούν απλά περιγραφές αλλά μεταφορά συναισθημάτων. Προσδοκία μου ήταν ο θεατής να ταυτίζεται με το συναίσθημα και όχι με το πρόσωπο. Η συγκίνηση που μου προσέφεραν τα παιδικά μουτράκια ήταν μια πρόκληση για την καταγραφή τους, και αυτό που με συγκινούσε προσπαθούσα να μεταφέρω στον καμβά μου. Έτσι το πρόσωπο γινόταν κάτοπτρο της δικής μου όψης, προσδοκώντας πως θα γινόταν κάτοπτρο και του βλέμματος του θεατή και θα περιέχει αφηγήσεις και του δικού του κόσμου.

Με ρεαλιστική γραφή και με επιμονή στη λεπτομέρεια σαν να προσπαθούσαν να πείσουν για το πόσο αληθινά ήταν. Σκοπός μου ήταν να νιώσει ο θεατής  τον ίδιο θαυμασμό και την τρυφερότητα που αισθάνθηκα  για αυτά , που αποτέλεσαν το εγκώμιο μου για την ζωγραφική.

Το θέμα με τα παιδικά πορτρέτα προέκυψε αρχικά παρατηρώντας στην καθημερινότητα τα πρόσωπα των δυο παιδιών μου. Δεν μπορούσα να μην καταγράψω εκφράσεις του προσώπου τους καθώς μεγάλωναν και με τον καιρό άλλαζαν. Όμως η ματιά τους παραμένει ακόμα η ίδια. Τα πάντα μπορούν να μεταβληθούν στην εικόνα ενός παιδιού. Εκείνο που παραμένει αναλλοίωτο στο χρόνο είναι το βλέμμα. Ίσως γιατί εκεί εγγράφεται ο ψυχισμός του ανθρώπου και σύμφωνα με τη θεωρία  η προσωπικότητα του ατόμου διαμορφώνεται στα πρώτα πέντε χρόνια της ζωής του. Έκτοτε μικρές είναι οι αλλαγές που μπορεί να συμβούν.

     Στη συνέχεια ο πρωταγωνιστής των έργων μου οι γυναικείες φιγούρες  Μοναχικά όντα, ζωόμορφες, εκκεντρικές, μοδάτες, ρομαντικές, αισθησιακές, πνευματώδης, γεμάτες αντιθέσεις.

Επιρροές από τη λογοτεχνία, τον κινηματογράφο, το χώρο της μόδας(που ασκούσανε πάνω μου αναμφίβολα επιρροή) επιστρατεύτηκαν για να προβάλλω καταστάσεις και βιώματα, σκέψεις που έχουν να κάνουν με το σήμερα. Με ρεαλιστική γραφή όπου κάθε λεπτομέρεια είναι σημαντική και σημαίνει κάτι. Οι καθαρές ελκυστικές μορφές είναι η πρώτη εντύπωση. Είναι μια συνειδητή  επιλογή για να λειτουργεί ως δόλωμα για την ιστορία που έχουν να αφηγηθούν. Αφηγήσεις που αποτελούν αιχμηρές αλήθειες, εικόνες που κάποιες φορές σοκάρουν, άλλες προβληματίζουν και δίνουν τροφή για σκέψεις.

Αυτή η στέρηση του φόντου έχει τη σημασία της υπονοεί τη μοναξιά την κοινωνική απομόνωση, την έλλειψη επικοινωνίας ως στάσης ζωής αλλά και όχι από επιλογή. 

Η ιστορία τους δεν είναι πάντα ευανάγνωστη, υπάρχει κάτι  πίσω από την εικόνα, το βρίσκει συνήθως όποιος το ψάξει.

Το ένδυμα λειτουργεί ως μανδύας ως πανοπλία που κρύβει πράγματα, αλλά υποδηλώνει και ρόλο και χαρακτήρα. Δείχνουν δύναμη, χρήμα, δόξα ή τα φαινόμενα απατούν; Υπάρχει έλλειψη συναισθημάτων; Πολλά τα συναισθήματα και τα ερωτηματικά. Όπως για παράδειγμα η μοδάτη, κομψή φιγούρα που αρχικά μαγνητίζει με την κομψότητα, έρχεται σε αντίθεση με τη ρομαντική όψη του ενδύματος, η αγριότητα που υποδουλώνει το ανοιχτό στόμα του σκύλου  και το πουλί που συμβολίζει το πνεύμα που φυλακίστηκε, κρύβουν μια διαφορετική αλήθεια.