ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 16.05.2012

Η ενασχόληση μου με τις τέχνες δεν ήταν   μια προδιαγεγραμμένη πορεία, προέκυψε μέσα από την ίδια την ζωή και τις συμπτώσεις της. Μεγαλώνοντας σε ένα χωριό είχα όλα τα θετικά αλλά και τα αρνητικά που προέκυπταν από το περιβάλλον αυτό. Εκ των υστέρων, εκτιμώ ως σημαντικό το γεγονός ότι ως παιδί είχα την τύχη να έχω  αρκετό προσωπικό χρόνο για  να ασχοληθώ  παράλληλα με τον καθημερινό πρακτικό βίο και με δραστηριότητες  μη πρακτικές.

Από πολύ μικρός αρχίζω να κατασκευάζω πράγματα όχι άμεσα χρηστικά και πρώτα από όλα τα παιγνίδια μου. Έτσι αποκτώ  σύντομα μια κατασκευαστική δεξιότητα την οποία θα  συναντήσω αργότερα και θα μου φανεί ιδιαιτέρα χρήσιμη στις διάφορες  εκφάνσεις της στη ζωγραφική και τη γλυπτική. Αυτή η ιδιαίτερη σχέση σωματικότητας  με τον υλικό κόσμο -τον κόσμο των πραγμάτων- είναι μια κληρονομιά ιδιαιτέρα σημαντική για μένα και την κουβαλάω αλώβητη  από τότε. 

Επιπλέον,  αυτή η πρώιμη συνάντηση με το φυσικό, το άμορφο καθώς και η φανερή υπεροχή του σε έναν κόσμο ακόμη πρωτόλειο και μη τεχνοκρατούμενο , όπου ο άνθρωπος αναμετράται κάθε μέρα με την φύση και μαθαίνει τα όρια και τον εαυτό του, θα με ακολουθεί και θα διατρέχει  το έργο μου . Είναι στοιχεία που εισχωρούν σχεδόν ασυνείδητα  στο έργο μου. Άλλωστε, ποτέ δεν πίστεψα στα εντυπωσιακά θέματα και τις πομπώδεις ιδέες. Το ζητούμενο στην τέχνη είναι να μπορεί να μεταμορφώνει, να μεταπλάθει  το απλό, το περιφερειακό, το ασήμαντο σε ουσιώδες και να μην κρύβει την γύμνια της πίσω από φτιασιδώματα και βαρύγδουπες ιδέες.

Η φωτογραφία θα παίξει σημαντικό ρόλο στην δουλειά μου, όταν  στο Λύκειο αποκτώ τον πρώτο μου φωτογραφικό εκτυπωτή και αρχίζω να εμφανίζω και να τυπώνω τις δικές μου φωτογραφίες. Από τότε η φωτογραφία θα παίζει πότε  αυτόνομο και πότε συμπληρωματικό ρόλο στη δουλειά μου.

Αργότερα, σαν φοιτητής στην Σχολή Καλών Τεχνών της Θεσσαλονίκης, στο εργαστήριο του Βαγγέλη Δημητρέα  -ένας άνθρωπος με γνώση και ήθος- ανακαλύπτω  ουσιαστικά την ζωγραφική και  διδάσκομαι όχι μόνο το τεχνικό της μέρος αλλά και την κριτική ματιά που θα πρέπει να διέπει την τέχνη και τον καλλιτέχνη. Διδάσκομαι πώς το ατομικό, το βιωματικό μπορεί να συναντήσει το καθολικό. Πώς η Τέχνη, για να διαφυλάξει την καλλιτεχνική και κριτική της δύναμη  και  μην καθίσταται χειραγωγήσιμη, θα πρέπει να ενδιαφέρεται  όχι μόνο για το περιεχόμενό της αλλά και για την αξιοπιστία της μορφής της. Να σέβεται δηλαδή το μέσον της.

Μετά την αποφοίτηση μου από την Σχολή, βρίσκομαι στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα του Brooklyn College της Νέας Υόρκης. Η περίοδος αυτή υπήρξε ιδιαιτέρα γόνιμη και χρήσιμη για τη δουλειά μου. Ακούω καινούριες απόψεις  και βλέπω πολύ Ζωγραφική. Επιστρέφοντας, έχοντας στις αποσκευές μου όλον αυτό τον πλούτο των εικόνων, προσπαθώ να «χτίσω» την δική μου γλώσσα. Έτσι, βασίζομαι κυρίως στις βιωματικές μου εμπειρίες και αφήνω τις όποιες επιρροές κρυμμένες σε ένα δεύτερο επίπεδο ανάγνωσης. Επιμένω στην ανάγκη της μορφοποίησης και του διαλόγου της τέχνης με το παρελθόν της, με την λογική περισσότερο του μοντερνισμού, παρά των διαφόρων εκδοχών μεταμοντερνισμού που προτάσσουν κυρίως την πρόθεση του καλλιτέχνη, εις βάρος της καλλιτεχνικής μορφής. 

Στα πρώτα μου έργα απουσιάζει η ανθρώπινη μορφή, ενώ κυριαρχούν οι χώροι, βιωμένοι - αυθύπαρκτοι  στους οποίους υπονοείται  η ανθρώπινη παρουσία. Αργότερα, χώρος και ανθρώπινη μορφή θα γίνουν πρωταγωνιστές σε έναν ισότιμο διάλογο.

Η γλώσσα που χρησιμοποιώ ποικίλει. Άλλοτε γίνεται πιο συγκεκριμένη, πιο παραστατική και άλλοτε χάνεται προς την αφαίρεση, στην υπόμνηση γεγονότων και καταστάσεων. Γίνεται πότε χειρονομιακή και πότε οργανωμένη. Τα υλικά μου λάδια, χαρτιά, μεικτά μέσα. Αργότερα, αρχίζω να πελεκάω ξύλα φτιάχνοντας ζώα και ανθρώπους περισσότερο με τον τρόπο του λαϊκού μάστορα παρά του γλύπτη. Αρέσκομαι στο να πηγαινοέρχομαι ακόμα και μέσα στο ίδιο έργο από  το συγκεκριμένο στο αφαιρετικό και να συμπαρασύρω, αν είναι δυνατόν, και το θεατή σε αυτό το ταξίδι.

Κατασκευάζοντας ο ίδιος τα περισσότερα υλικά μου, έχω μάθει ότι πρέπει να τα σέβομαι, καθώς έχουν την δική τους αυτονομία, είναι μη χειραγωγήσιμα και η όποια εκφραστική τους δύναμη βρίσκεται ακριβώς μέσα στην αυτονομία τους. Φτιάχνω  κάρβουνα,  χρώματα,  πλάθω ύλες προσπαθώντας να υπερβώ και να ξαναπλάσω από την αρχή κατά κάποιο τρόπο τον κόσμο,  να επιχειρήσω δηλαδή, να συλλάβω αυτό που διαρκώς μας διαφεύγει, αυτό που ο Λόγος αδυνατεί να περιγράψει και να φτάσω σε αυτό το προ-λογικό στάδιο που, ίσως, μόνο η εικαστική μορφοποίηση μπορεί να συλλάβει. Αρχίσω από εκεί που κάτι χάθηκε…  

Ανασυντάσσω έναν διαφορετικό κόσμο, αντίθετο στην αισθητική της επίπλαστης ωραιοποίησης. Έναν κόσμο που φθίνει, τον κόσμο των εικόνων. Εν τέλει, αναδεικνύω  την δύναμη της ίδιας της πρωτογενούς Εικόνας. Επιχειρώ να τη συναντήσω στο ξεκίνημα της , πριν ακόμα της δώσουμε όνομα και χαθεί ή  ξεχαστεί μέσα στα άλλα πράγματα όπως αναφέρει ο Paul Valery.  Έτσι προκύπτουν οι σειρές έργων: Ο Διονύσιος εκ Φουρνά και άλλες Ιστορίες, Ο κόσμος των πραγμάτων, Στη μεγάλη λακκούβα , Ο άνθρωπος και ο ίσκιος του και η Αμφιβολία του Σεζάν. Όλα πραγματεύονται την ίδια αγωνία. Την αγωνία της καλλιτεχνικής πράξης, την περιπέτεια της απεικόνισης, την απόπειρα να μιλήσουμε για ό, τι δεν λέγεται.  

Αυτή την περίοδο, προετοιμάζομαι για μια μεγάλη έκθεση που θα πραγματοποιηθεί στο Βυζαντινό Μουσείο της Αθήνας μέσα στο 2013 και πραγματεύεται την σχέση του έργου μου με τη Βυζαντινή παράδοση. Μια σχέση όχι άμεση αλλά υπαινικτική, που την ξεκίνησα στα πρώτα στάδια της καλλιτεχνικής πορείας (Τυχαία συνάντηση με τον Διονύσιο εκ΄ Φουρνά και άλλες Ιστορίες).