ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 06.09.2014

Η Εύα Διβάρη γεννήθηκε στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται.

Πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής από τον πατέρα της και ζωγράφο Ανδρέα Παναγή Διβάρη.

Ξεκίνησε τις σπουδές της στις Γραφικές Τέχνες στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο με καθηγητές τους ζωγράφους Ζουμπουλάκη και Μυταρά, τους χαράκτες Κατσουλίδη και Γράβαλο και τους γλύπτες Παρμακέλη και Γεωργιάδη.

Συνέχισε με Γραφιστική και Χαρακτική στο Alemizo Modern Art Studio της Νέας Υόρκης και Ποίηση και Λογοτεχνία στο Εργαστήριο Ελευθέρων Σπουδών Christies με τον ποιητή και ακαδημαϊκό Τίτο Πατρίκιο.

Σπούδασε στα εργαστήρια του Μουσείου Περαντινού Γλυπτική με την Ευδοκία Παπουλή, Μαρμαρογλυπτική με τον Κώστα Γεωργίου, Ψηφιδωτό με τον  Άγγελο Γαλάνη και Κόσμημα με τον Νεκτάριο Δρούγα.

Ταξίδεψε τον κόσμο με εμπορικά πλοία για πάνω από 10 χρόνια και επισκέφθηκε διεθνή μουσεία, γκαλερί και εργαστήρια τέχνης αντλώντας πολύτιμη γνώση και έμπνευση.

Μούσα και θεμελιώδης πηγή της έμπνευσής της είναι η θάλασσα και οι άνθρωποι που ζουν από αυτή και ενώ η ίδια δανείζεται τεχνικές, μορφές και υλικά από τα περισσότερα καλλιτεχνικά ρεύματα, το στυλ της παραμένει ευδιάκριτα προσωπικό.

Παράλληλα με τη ζωγραφική, εργάστηκε στη διαφήμιση ως γραφίστρια, ζωγράφισε και σχεδίασε βιβλία, εξώφυλλα, ημερολόγια, έπιπλα και χρηστικά αντικείμενα. Δημιούργησε γλυπτά,  σχεδίασε και παρουσίασε ρούχα και κοσμήματα.

 Έχει στο ενεργητικό της πάνω από 26 ατομικές και 81 ομαδικές εκθέσεις και η δουλειά της έχει παρουσιαστεί στα περισσότερα λιμάνια της Ευρώπης, της Αμερικής της Αφρικής και της Ασίας. Έργα της βρίσκονται σε δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές της Ελλάδας και του εξωτερικού.

Τα τελευταία έτη συμμετείχε μεταξύ άλλων στο «World Art Foundation" στη Καλιφόρνια (2009), στο «Grand Palais» στο Παρίσι (2010), στο «World Art  Vision» στη Βαρκελώνη (2011), στην «International Art Exchange Exhibition» στο Akashi και το Kobe της Ιαπωνίας (2013), όπου έλαβε και βραβείο Αριστείας (Excellent Prize).

Είναι μέλος του Ελληνικού Επιμελητηρίου Τεχνών, του μουσείου Ναυτιλίας της Ελλάδας και έχει λάβει τιμητικές διακρίσεις για τη συμβολή του έργου της στη Ναυτιλία.

Τέχνη είναι το έργο που προκαλεί καθαρή συγκίνηση. Που  ξεσηκώνει, μαγεύει, ενοχλεί, αφυπνίζει. Το έργο Τέχνης πρέπει να προκαλεί. Διαφορετικά γίνεται απλή κατασκευή, αντιγραφή ή αντικείμενο χρήσης. Το έργο Τέχνης έχει άλλη αποστολή. Το ξαναείπα! Οφείλει να συγκινεί!  Να αποκωδικοποιεί τον κώδικα των φαινομένων! Να σε πηγαίνει πίσω από αυτά… μακρύτερα.. Ν’ ανοίγει δρόμους! Να γοητεύει!

Πηγές έμπνευσης για τον καλλιτέχνη μπορεί να είναι δυο όμορφα μάτια, τα παιδικά του χρόνια, η μόρφωση, η δυστυχία, η πολιτική κατάσταση, η αδικία, ο θυμός η ντροπή, ο πόλεμος, η αγάπη, ο πόνος, ο φόβος, η πείνα, μια σκέψη, μια εικόνα, ο κόσμος που τον περιβάλει, κι αυτός που κρύβει εντός του. Αυτά κι άλλα πολλά τον κάνουν πιο ευαίσθητο στο πλησίασμα και στην προτίμηση κάποιων στιγμών, κάποιων καταστάσεων, κάποιων αντικειμένων, κάποιων προσώπων, κάποιων σχέσεων και τελικά προσδιορίζουν το χαρακτήρα του έργου του.

Ο ίδιος ο καλλιτέχνης έχει ευαισθησίες που θέλει να εκφράσει και διοχετεύει με διάφορους τρόπους σε κανάλια που γι αυτόν είναι πιο προσιτά και εκφράζουν καλύτερα την ιδιοσυγκρασία του. Η επιμονή του σε κάποιο από αυτά τον κάνει συγγραφέα, ποιητή, Ζωγράφο, γλύπτη ή μουσικό. Από την άλλη, για να φτιάξει κάτι καλό, πρέπει να το απαλλάξει από το περιττό, το υπερβολικό το τυχαίο. Να συγκεντρωθεί μόνο, σ? εκείνο το αποκαλυπτικό στοιχείο που έβαλε σε λειτουργία την ευαισθησία του.

«Η Παγκόσμια Τέχνη, θα έχει πάντα ανάγκη από καθαρό επαρχιώτικο αίμα», είναι ένα ζητούμενο που συζητείτε.  Τα κινήματα της Τέχνης δημιουργούνται από ομάδες καλλιτεχνών που ζούνε σ? ένα ορισμένο γεωγραφικό χώρο , σε μια ορισμένη ιστορική στιγμή, κάτω από ορισμένες κοινωνικές συνθήκες.  Σ? αυτά τα κινήματα ήρθαν να ενταχθούν συνειδητά η ασυνείδητα και καλλιτέχνες από άλλες χώρες, άλλες συνθήκες ζωής, θυσιάζοντας δυστυχώς τη δική τους αλήθεια, στηρίζοντας μ? αυτή τους τη θυσία, την αλήθεια των άλλων. 

Ας μάθουμε την αλήθεια μας. Ας τη στηρίξουμε. Ας είμαστε ειλικρινείς με το μέσα μας και το έξω μας. Ας αναγνωρίσουμε το «επαρχιώτικο αίμα μας». Το σημείο αναφοράς μας που είναι ο τόπος που μας γέννησε, μας ανάθρεψε, μας πλούτισε με τα χρώματα και τις ομορφιές του, τα τραχιά βουνά και τα δαντελένια ακρογιάλια του.

Η Τέχνη για να υλοποιηθεί δεν το κατορθώνει μονάχα με την έμπνευση. Είναι δέσμευση καθημερινή, δουλειά και μόχθος, χαρά και πόνος ψυχής. Ο καλλιτέχνης αμφιβάλει καθημερινά. Αναπροσδιορίζεται. Η Τέχνη, δεν μπορεί να είναι χόμπι για ξεκούραση μόνο. Είναι έρευνα!

Ο καλλιτέχνης που μαθητεύει σε μια σχολή με δασκάλους καλούς, έχει το κέρδος της γνώσης  των υλικών και της Ιστορίας της Τέχνης που τον βοηθούν πιο γρήγορα ν? αναπτύξει τις δυνατότητές του και να τις μετουσιώσει σε προσωπικό έργο. Δεν θα γίνει μόνο μ? αυτά τα εφόδια διακεκριμένος,  αλλά θα εξελίξει την προσωπική του γραφή κατέχοντας τα μέσα. Ο αυτοδίδακτος θα πλανηθεί ψάχνοντας μόνος του, χωρίς μπούσουλα, τα υλικά και τις τεχνικές ανακαλύπτοντας καθημερινά και προχωρώντας βήμα- βήμα το μοναχικό του δρόμο, κατακτώντας ένα-ένα τα προσωπικά του έπαθλα.

Η έμπνευση και για τον πρώτο και για τον δεύτερο εξαρτάται από τα βιώματά του και τη διαρκή ενασχόληση με το αντικείμενο της έρευνας και του πάθους του? Δεν εμφανίζεται ξαφνικά, ούτε μπορεί ο καλλιτέχνης να κάτσει απλώς να την περιμένει. Μόνο μέσα από σοβαρή δουλειά και καθημερινή έρευνα έρχεται η έμπνευση.

Ο καλλιτέχνης ξεκινώντας,  οφείλει ν? αφουγκράζεται τα ανεπαίσθητα, μαθαίνοντας σιγά-σιγά, βήμα-βήμα, κατακτώντας την τεχνική του να βελτιώνεται και αφαιρώντας το περιττό να γίνεται πιο αληθινός. Γνωρίζοντας και εξελίσσοντας τις δυνατότητές του, χαράζοντας το δρόμο του, προχωρώντας διαρκώς διδασκόμενος μέσα από την ίδια τη διαδικασία της δουλειάς του και του χρόνου.

Με συνεπαίρνει το χρώμα και το φώς. Λατρεύω την κίνηση τη δράση τη δύναμη και την έρευνα. Το σχέδιο είναι η πρώτη και βασική αξία. Ένα καλό σχέδιο, μπορεί και από μόνο του ν? αποτελέσει ζωγραφική, μπορεί να στηρίξει τη Γλυπτική. Το σχέδιο είναι πραγματικά η εντιμότητα της τέχνης.

Χρησιμοποιώ συχνά διάφορα υλικά και ματιέρες για να πετύχω αυτές τις πρωταρχικές μου αξίες. Ασχολούμαι με διάφορα θέματα. Μ? ενδιαφέρει ο άνθρωπος σε σχέση με καταστάσεις και πράγματα. Η θάλασσα κι ότι κινείτε μέσα και γύρω από αυτήν. Η φύση σε όλες της τις μορφές και τις εκφάνσεις. Τελικά η ζωή. Και είναι χρονοβόρο και κουραστικό να θέλω οπωσδήποτε να τα καταγράψω ολ? αυτά, να είναι μόνιμα εγκατεστημένα στην αενάως εργαζόμενη εικαστική μου σκέψη.

Σήμερα τα πράγματα για τον καλλιτέχνη είναι δύσκολα. Σήμερα χρειάζονται αλλαγές. 

Τώρα οι αλλαγές πρέπει να  γίνουν στις συμπεριφορές των ανθρώπων.

Οι δικές μας συμπεριφορές πρέπει ν αλλάξουν. Καταστρέφεις, διαλύεις κάτι που τελείωσε, κάτι που έχει προκαλέσει  τόσο κακό, και συνεχίζει να προκαλεί.

Πρέπει να το αλλάξουμε.

Ας το δούμε σαν μια δοκιμασία και ας την εκλάβουμε ως ευκαιρία ν? αναπτυχτούμε, να μας ωθήσει να βρούμε μέσα μας δυνάμεις που δεν γνωρίζουμε ότι έχουμε.

Όσο μεγαλύτερη η δοκιμασία, τόσο μεγαλύτερη η ώθηση για ανάπτυξη.

Πρέπει να ωριμάσουμε σαν λαός, αλλά και σαν προσωπικότητες ο καθένας.

Να είμαστε έντιμοι, θαρραλέοι, ανεξάρτητοι.

 Το να είσαι ώριμος σημαίνει να έχεις υψηλά ηθικά στάνταρ, αυτοπειθαρχία,

αποφασιστικότητα και να μένεις σταθερός στα πιστεύω σου, που φυσικά πηγάζουν από αυτές τις αξίες.

Το να είσαι έντιμος σημαίνει ότι αξίζει να σε τιμούν, είσαι ειλικρινής, ακέραιος.

Το να είσαι θαρραλέος, σημαίνει να μπορείς ν? αντιμετωπίσεις δυσκολίες, τον πόνο τον κίνδυνο, χωρίς να κάνεις πίσω παρά το φόβο σου.

Το να είσαι ανεξάρτητος, σημαίνει  να έχεις αυτοπεποίθηση και να στηρίζεσαι στα 

πόδια σου. Αξίες δηλαδή τις οποίες πιστεύω πως πρέπει να έχει και η Τέχνη.

Πόσοι από μας μπορούν? Ας προσπαθήσουμε. Ας ξεκινήσουμε ΤΩΡΑ. Ο καθένας μέσα από τον εαυτό του, μέσα από το έργο του. Ο ένας με τον άλλο.

Όλοι μαζί!

Η ανάπτυξη και η ωριμότητα προκύπτουν από την  ανάληψη της ευθύνης.

Χωρίς αλλαγές τίποτα δεν αλλάζει !