ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ 02.08.2014

Από τότε που με θυμάμαι ζωγραφίζω. Η ζωγραφική είναι ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξής μου, θα έλεγα ότι είναι πλέον μία οργανική λειτουργία όπως η κυκλοφορία του αίματος, που όμως συμμετέχει στο σύστημα των αισθητηρίων οργάνων.

Ο Αντρέι Ταρκόφσκι σε μια συνέντευξη του είχε πει ότι «ο καλλιτέχνης υπάρχει γιατί ο κόσμος δεν είναι τέλειος. Η τέχνη θα ήταν άχρηστη σε έναν τέλειο κόσμο γιατί οι άνθρωποι δεν θα έψαχναν για την αρμονία μια και απλά θα ζούσαν μέσα σε αυτήν».

Η αναζήτηση της αρμονίας δια μέσου των μαθηματικών και του χρώματος χαρακτηρίζει όλα τα έργα μου μέχρι σήμερα. Τα δύο αυτά στοιχεία γίνονται φορείς των πιο αυθεντικών συναισθημάτων μου αλλά και των πιο ειλικρινών σκέψεων μου.

Νομίζω ότι είμαστε ευτυχισμένοι μόνο όταν η λογική και το συναίσθημα βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία και τα έργα μου θέλω να είναι η οπτική ενσάρκωση αυτής της συνθήκης, να γίνονται ανοικτά παράθυρα πάνω στους τοίχους. Θέλω να είναι σιωπηρές πηγές θετικής ενέργειας στον χώρο.

 

Η Ευκλείδειος γεωμετρία, πάντοτε παρούσα, ερωτοτροπεί άλλοτε με το καθαρό χρώμα και άλλοτε με την βελούδινη αίσθηση του κάρβουνου.

Επιλέγω μαθηματικά αρμονικές διαστάσεις για το ύψος και το πλάτος των ζωγραφικών επιφανειών  και μετά τις αναλύω εφαρμόζοντας την χρυσή τομή. Έτσι  δημιουργείται ένας κάναβος  πάνω στον οποίο συνθέτω την εικόνα που έχω στο μυαλό μου.

Είμαι παραστατικός ζωγράφος. Όταν θέλω να οπτικοποιήσω μια αφηρημένη έννοια, μόνο τότε τα έργα μου γίνονται πιο γεωμετρικά, πιο ανεικονικά . Μου αρέσει πολύ αυτό το παιχνίδι της εναλλαγής. Δεν θα μπορούσα να ζωγραφίζω συνέχεια το ίδιο πράγμα. Θα τρελαινόμουν.

Ακόμα και η σειρά των «ΑΓΓΕΛΩΝ» και ας μη φαίνεται με την πρώτη ματιά είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Μπορεί να κυριαρχεί η φιγούρα, αλλά τα μαθηματικά «κρατούν» αυτούς τους αιωρούμενους γίγαντες. Στην έκθεση στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ, στο ΓΚΑΖΙ τα κτίρια και τα δομικά στοιχεία του χώρου ήταν αυτά που έπαιξαν τον ρόλο του κάναβου. Βέβαια το σύνολο αυτής της δουλειάς χαρακτηρίζεται και από την εμπλοκή μου με τις σύγχρονες τεχνολογίες. Η χρήση της πλέον είναι διάχυτη σε όλους και επηρεάζει την εξέλιξη της ζωγραφικής, κάτι το οποίο δεν μπορούσε να με αφήσει αδιάφορη.

Η ενασχόληση μου με τις σύγχρονες τεχνολογίες σε συνάρτηση με την απομόνωση του ζωγραφικού έργου μέσα στον κλειστό χώρο του εργαστηρίου και των εκθέσεων με έκαναν να φαντάζομαι ζωγραφικά έργα έξω στους δρόμους. Μ΄ άλλα λόγια  περπατούσα και οραματιζόμουνα ζωγραφικά έργα πάνω σε στέγες, μέσα σε πάρκα, πάνω σε μάντρες, πλατείες, σταυροδρόμια.

Η έμπνευσή μου να δημιουργήσω την σειρά των «ΑΓΓΕΛΩΝ» πήγασε από την ανάγκη μου να μοιραστώ  με τον κόσμο ότι αν σκεφτόμαστε και πράττουμε θετικά γινόμαστε φορείς παγκόσμιων μηνυμάτων. Αυτό δεν εμπεριέχει τίποτα το μεταφυσικό. Όλοι αυτοί οι «ΑΓΓΕΛΟΙ» αφορούν την αγγελική πλευρά της ανθρώπινης φύσης.

Απεικονίζονται καθημερινοί άνθρωποι, άντρες, γυναίκες, παιδιά, μια ηλικιωμένη γυναίκα, ένας μαύρος άντρας, όλοι με φτερά σαν άγγελοι. 

Η πρόθεση μου ήταν να κάνω ξεκάθαρο ότι τα ανώτερα αυτά χαρακτηριστικά που αποδίδονται στους αγγέλους μπορούν να είναι στοιχεία της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Έτσι αυτή η παρόρμηση με οδήγησε να δημιουργήσω τεράστια σχέδια στο εργαστήριο μου με σκοπό να τα μεταφέρω σαν εξωτερικές εγκαταστάσεις στον δημόσιο χώρο. Τα πρωτότυπα τα ζωγράφισα με κάρβουνο πάνω σε χοντρό χαρτί ακουαρέλας σε διαστάσεις 150x260εκ, 300εκ φτάνουν και τα 3,5 μέτρα, ανάλογα με το άνοιγμα των φτερών. Οι υπερμεγέθεις διαστάσεις τους υπονοούν την εσωτερική τους δύναμη, καθώς αιωρούνται πάνω στην λευκή και προκλητικά κενή επιφάνεια. 

Το επόμενο βήμα ήταν να μεταμορφωθούν σε μικροσκοπικά εικονίδια στην επιφάνεια του υπολογιστή μου και από κει και πέρα οι μεταπλάσεις τους διαδέχονται η μία την άλλη.

Μία από αυτές είναι οι ψηφιακές εκτυπώσεις σε διάφανα υλικά.  Στην ΤΕΧΝΟΠΟΛΗ τα εκτύπωσα πάνω σε διάφανα πολυκαρβονικά υλικά γιατί ήθελα να τοποθετήσω τα έργα με τέτοιο τρόπο, ούτως ώστε όχι μόνο να μην βρίσκονται σε ανταγωνιστική σχέση με το αστικό περιβάλλον, αλλά αντιθέτως να εναρμονίζονται πλήρως με αυτό.  Για να δεις ένα κτήριο έβλεπες και το έργο και ανάποδα, για δεις το έργο έβλεπες μέσα από αυτό και το κτήριο. Αυτό το δίπολο ενσάρκωνε την επικοινωνία ανάμεσα στο υπαρκτό και την ψευδαίσθηση και εγκαθιδρύει έναν ισότιμο διάλογο ανάμεσα στα σύγχρονα και τα κλασσικά εκφραστικά μέσα.

Έχω κάνει πολλά πράγματα με τους ψηφιακούς αγγέλους. Τους έχω συνδυάσει με έγχρωμες φωτογραφίες και δημιουργώ ένα περιβάλλον. Αυτή τη συγκεκριμένη σειρά την έδειξα στην Νέα Υόρκη.

Η χρήση των διάφανων υλικών υλοποιούν την τρίτη διάσταση στον χώρο. Η εμπειρία του να εμπλέκω τα κλασσικά εκφραστικά μέσα με την σύγχρονη τεχνολογία έχει τεράστιο ενδιαφέρον, δεν τελειώνει ποτέ, είναι ένα Ομηρικό ταξίδι και το αποτέλεσμα έχει μια ελαστικότητα που διέπεται από τα δικά του αισθητικά κριτήρια ενώ η καθαρή ζωγραφική διατηρεί την κυριαρχική της δύναμη.

Αν και η ενασχόληση μου με τις σύγχρονες τεχνολογίες δεν σταμάτησε ποτέ τα τελευταία χρόνια επέστρεψα δυναμικά στην ζωγραφική του τελάρου.  Είναι η νέα μου δουλειά και δεν την έχω παρουσιάσει ακόμη.

Είναι ένα κράμα των αναζητήσεων των τελευταίων ετών. Μια συνομιλία ανάμεσα στα μαθηματικά και την εκφραστικότητα ενός πορτραίτου, μιας φιγούρας, ανάμεσα στο χρώμα και στο κάρβουνο, στις γοητευτικές αποκλίσεις του γκρίζου. Αποτελείται από μια σειρά πορτραίτων που έχουν ένα περισσότερο συμβολικό παρά αναπαραστατικό ρόλο. 

Είναι η δουλειά της «ελληνικής κρίσης», έχει ξεπηδήσει μέσα από αυτήν και εμπεριέχει την αγωνία, τον πόνο αλλά και την χαρά και την ελπίδα. Απεικονίζονται άνθρωποι με προσωπική και ψυχολογική ταυτότητα.

Επειδή οι τέχνες και τα οράματα των δημιουργών διασταυρώνονται, θα κλείσω  με μία φράση του κινηματογραφιστή και ποιητή Αντρέι Ταρκόφσκι: «Ένα έργο τέχνης οφείλει να διαπραγματεύεται την αρμονία ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις, ανάμεσα στην τέχνη και την ζωή, ανάμεσα στον χρόνο και την ιστορία».