Γράφει ο Σταύρος Ι. Σταυρίδης Δικηγόρος Αθηνών
Την προειδοποιητική σήμανση «ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟ ΚΕΝΟ» συναντούμε συνήθως στα σημεία επιβίβασης και αποβίβασης των μέσων μαζικής μεταφοράς και πλοίων.
Στις παραπάνω περιπτώσεις ο όρος «κενό» χρησιμοποιείται κυριολεκτικά.
Στο σημερινό θέμα μου στον όρο «κενό» προσδίδω την έννοια κάθε ηθελημένης ή αθέλητης εκκρεμότητας και παράλειψης που έχει σωρευτεί τα τελευταία χρόνια σε διάφορους τομείς της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής δραστηριότητας.
Για να γίνω κατανοητός θα χρησιμοποιήσω σαν επίκαιρο παράδειγμα τον πρόσφατο διαγωνισμό για την χορήγηση τηλεοπτικών αδειών πανελλαδικής εμβέλειας.
Δε θα προβώ σε οιαδήποτε κρίση για τον τρόπο διενέργειας του διαγωνισμού καθώς όλοι περιμένουμε με ενδιαφέρον τις θέσεις του καθ? ύλη αρμόδιου Ανωτάτου Δικαστηρίου (Συμβουλίου της Επικρατείας).
Ανεξάρτητα όμως από τη γνώμη που έχει ο καθένας μας για τον τρόπο διενέργειας του παραπάνω διαγωνισμού δεν μπορεί να παραβλέψει ότι τελικά διενεργήθηκε ένας διαγωνισμός που τελούσε σε εκκρεμότητα εδώ και καιρό.
Πραγματικά, για μεγάλο χρονικό διάστημα (σχεδόν τρεις δεκαετίες) δεν υπήρξε οριστική ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου.
Πάνω σε αυτή την εκκρεμότητα δημιουργήθηκαν έννομες σχέσεις, βιοπορισμοί, καριέρες και βεβαιότητες που τελικά σήμερα ανατρέπονται.
Σήμερα λοιπόν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργίας ενός πλαισίου που έδινε σε όλους την αίσθηση της μονιμότητας και της κανονικότητας έρχεται η ανατροπή.
Η πρώτη σκέψη μου είναι στους εργαζομένους που κινδυνεύουν εργασιακά σε δύσκολες επαγγελματικά οι περισσότεροι ηλικίες και σε άσχημο οικονομικό περιβάλλον.
Η δεύτερη σκέψη μου είναι ότι το διακομματικό «κενό» που αφέθηκε επί μακρόν δημιούργησε πολύπλοκες συνθήκες που η τελική τους επίλυση δεν είναι εύκολη.
Οι εργασιακές σχέσεις στα τηλεοπτικά μέσα θα πληγούν ενώ τελικά δεν βλέπω και το προφανές κέρδος που προέκυψε για τους πολίτες ως αποδέκτες της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας.
Από το παραπάνω επίκαιρο παράδειγμα προκύπτει ότι χρειάζεται προσοχή στο «κενό» που αφήνεται επί μακρόν και ειδικά στο θεσμικό «κενό» γιατί δημιουργείται επίφαση κανονικότητας.
Η επίφαση της κανονικότητας είναι η πλέον επικίνδυνη για τον απλό καθημερινό πολίτη και τα δικαιώματά του.
Κατά τη γνώμη μου είναι κοινωνικά δικαιότερο να γνωρίζουμε κάθε φορά το πλαίσιο της εκάστοτε δραστηριότητας με σαφήνεια ακόμα και εάν αυτό δε μας εξυπηρετεί παρά να γίνεται ανεκτή καταρχήν η συμμετοχή μας και μετά να έρχεται η νομοθετική πρόβλεψη που μας θέτει εκτός.
Η γνώση των όρων συμμετοχής στην κοινωνική ? οικονομική ζωή έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι είναι προς όφελος του απλού πολίτη. Τα «κενά» εξυπηρετούν διαχρονικά την πολιτική χειραγώγηση και την αναξιοκρατία.
Εδώ θέλω να προσθέσω ότι ο ατίθασος και δημιουργικός ελληνικός χαρακτήρας είναι πιθανό να αισθανθεί πιεσμένος μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια. Όμως, η ακανόνιστη χωρίς θεσμική κατοχύρωση δράση πληγώνει βαριά τη Δημοκρατία, γιατί μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα και αποκλεισμούς στην ελεύθερη συμμετοχή όλων.
Στην ανασφαλή εποχή μας ας έχουμε τουλάχιστον την ψυχική ηρεμία ότι βασίζουμε σε θεσμικά στέρεο έδαφος.
Στις παραπάνω περιπτώσεις ο όρος «κενό» χρησιμοποιείται κυριολεκτικά.
Στο σημερινό θέμα μου στον όρο «κενό» προσδίδω την έννοια κάθε ηθελημένης ή αθέλητης εκκρεμότητας και παράλειψης που έχει σωρευτεί τα τελευταία χρόνια σε διάφορους τομείς της κοινωνικής, οικονομικής και πολιτικής δραστηριότητας.
Για να γίνω κατανοητός θα χρησιμοποιήσω σαν επίκαιρο παράδειγμα τον πρόσφατο διαγωνισμό για την χορήγηση τηλεοπτικών αδειών πανελλαδικής εμβέλειας.
Δε θα προβώ σε οιαδήποτε κρίση για τον τρόπο διενέργειας του διαγωνισμού καθώς όλοι περιμένουμε με ενδιαφέρον τις θέσεις του καθ? ύλη αρμόδιου Ανωτάτου Δικαστηρίου (Συμβουλίου της Επικρατείας).
Ανεξάρτητα όμως από τη γνώμη που έχει ο καθένας μας για τον τρόπο διενέργειας του παραπάνω διαγωνισμού δεν μπορεί να παραβλέψει ότι τελικά διενεργήθηκε ένας διαγωνισμός που τελούσε σε εκκρεμότητα εδώ και καιρό.
Πραγματικά, για μεγάλο χρονικό διάστημα (σχεδόν τρεις δεκαετίες) δεν υπήρξε οριστική ρύθμιση του τηλεοπτικού τοπίου.
Πάνω σε αυτή την εκκρεμότητα δημιουργήθηκαν έννομες σχέσεις, βιοπορισμοί, καριέρες και βεβαιότητες που τελικά σήμερα ανατρέπονται.
Σήμερα λοιπόν μετά από μεγάλο χρονικό διάστημα λειτουργίας ενός πλαισίου που έδινε σε όλους την αίσθηση της μονιμότητας και της κανονικότητας έρχεται η ανατροπή.
Η πρώτη σκέψη μου είναι στους εργαζομένους που κινδυνεύουν εργασιακά σε δύσκολες επαγγελματικά οι περισσότεροι ηλικίες και σε άσχημο οικονομικό περιβάλλον.
Η δεύτερη σκέψη μου είναι ότι το διακομματικό «κενό» που αφέθηκε επί μακρόν δημιούργησε πολύπλοκες συνθήκες που η τελική τους επίλυση δεν είναι εύκολη.
Οι εργασιακές σχέσεις στα τηλεοπτικά μέσα θα πληγούν ενώ τελικά δεν βλέπω και το προφανές κέρδος που προέκυψε για τους πολίτες ως αποδέκτες της ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας.
Από το παραπάνω επίκαιρο παράδειγμα προκύπτει ότι χρειάζεται προσοχή στο «κενό» που αφήνεται επί μακρόν και ειδικά στο θεσμικό «κενό» γιατί δημιουργείται επίφαση κανονικότητας.
Η επίφαση της κανονικότητας είναι η πλέον επικίνδυνη για τον απλό καθημερινό πολίτη και τα δικαιώματά του.
Κατά τη γνώμη μου είναι κοινωνικά δικαιότερο να γνωρίζουμε κάθε φορά το πλαίσιο της εκάστοτε δραστηριότητας με σαφήνεια ακόμα και εάν αυτό δε μας εξυπηρετεί παρά να γίνεται ανεκτή καταρχήν η συμμετοχή μας και μετά να έρχεται η νομοθετική πρόβλεψη που μας θέτει εκτός.
Η γνώση των όρων συμμετοχής στην κοινωνική ? οικονομική ζωή έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι είναι προς όφελος του απλού πολίτη. Τα «κενά» εξυπηρετούν διαχρονικά την πολιτική χειραγώγηση και την αναξιοκρατία.
Εδώ θέλω να προσθέσω ότι ο ατίθασος και δημιουργικός ελληνικός χαρακτήρας είναι πιθανό να αισθανθεί πιεσμένος μέσα σε προκαθορισμένα πλαίσια. Όμως, η ακανόνιστη χωρίς θεσμική κατοχύρωση δράση πληγώνει βαριά τη Δημοκρατία, γιατί μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα και αποκλεισμούς στην ελεύθερη συμμετοχή όλων.
Στην ανασφαλή εποχή μας ας έχουμε τουλάχιστον την ψυχική ηρεμία ότι βασίζουμε σε θεσμικά στέρεο έδαφος.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
