Ρίχνοντας μια ματιά στον αθλητισμό θα δούμε πως οι περισσότεροι αθλητές για να πετύχουν κάποια διάκριση, να κατακτήσουν κάποιο μετάλλιο ή να κερδίσουν κάποιον προσωπικό τους στόχο (όπως μια θέση στην βασική ομάδα) καλούνται συχνά να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Και στην προσπάθειά τους αυτήν συνήθως βλέπουν σύμμαχο τις υπέρμετρες φιλοδοξίες τους. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι πλεονέκτες στα θέλω τους σχετικά με τους στόχους τους. Και όσο ποιο μικροί/-ές σε ηλικία είναι οι αθλητές/ αθλήτριες τόσο μεγαλύτερο πείσμα βλέπουμε στις προσπάθειές τους.
Φυσικά κάτι τέτοιο δουλεύει προς την επιθυμητή κατεύθυνση! Οι προπονητές, χρησιμοποιώντας τον εγωισμό των αγωνιζόμενων για ανάδειξη και επιβεβαίωση των ικανοτήτων τους συχνά τους δίνουν το καλύτερο φυσικό αναβολικό για να μπορέσουν να δουλέψουν ακόμα σκληρότερα και να αποδώσουν ακόμα καλύτερα στο αγωνιστικό περιβάλλον.
Υπάρχουν όμως και κάποιες κρυμμένες (συνήθως) πτυχές σε αυτού του είδους την παρακίνηση. Η πρώτη έχει να κάνει με το κομμάτι της αποτυχίας. Μιλάμε δηλαδή για την περίπτωση όπου ο αθλητής "τα δώσει όλα", πιστεύει ότι μπορεί να κάνει το κάτι παραπάνω και έχει ποτιστεί με την ιδέα πως χωρίς την επιτυχία την συγκεκριμένη στιγμή στον συγκεκριμένο αγώνα η αναγνώριση των προσπαθειών και των κόπων του δεν θα έρθει ποτέ και από κανέναν.
Αλλά οι αρνητικές σκέψεις δεν σταματούν εδώ· οι σκέψεις γίνονται πιο βαθιές και η ιδέα "αφού απέτυχα σε αυτήν την προσπάθεια θα αποτύχω και στις υπόλοιπες", ή ακόμα χειρότερα "δεν υπάρχει λόγος να ξαναπροσπαθήσω" φαίνεται να κερδίζει συνεχώς έδαφος. Και εδώ τίθεται ξεκάθαρα το ζήτημα της ψυχολογικής προετοιμασίας και υποστήριξης του αθλητή. Δηλαδή η διαχείριση της αποτυχίας έχει ίση βαρύτητα με την προετοιμασία του αγωνιζόμενου πριν την διεξαγωγή του αγώνα.
Καλό είναι, λοιπόν, να δίνεται βαρύτητα στις δυνατότητες του αθλητή και στο κατά πόσο μπορούν να συμβαδίσουν με τις προσδοκίες του προπονητή του, της οικογένειάς του αλλά και του ίδιου. Γιατί δεν είναι λίγοι οι αθλητές που ονειρεύονται να κάνουν την υπέρβαση, όμως οι ικανότητες ή/και οι δυνατότητές τους τούς προδίδουν. Μήπως τελικά τα όνειρα είναι πολύ χρήσιμα στο βαθμό που μας δίνουν ώθηση για μεγαλύτερη προσπάθεια και όχι φρούδες ελπίδες για κάτι που θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι ίσως και για ένα αρνητικό αποτέλεσμα;
Ένα άλλο ζήτημα είναι αυτό της επιτυχίας.
Όταν δηλαδή ο αθλητής πετυχαίνει τους στόχους που έχει θέσει αλλά δεν καταφέρνει εντούτοις να είναι ικανοποιημένος, και κατ’ επέκταση ευτυχισμένος. Εδώ ξεπροβάλει και πάλι το θέμα του ψυχικού κόσμου του αθλητή· καθώς παρατηρείται αυτή η περίεργη κατάσταση πρέπει να υπάρχει κάποιος που θα βοηθά τον ασκούμενο να ξεκαθαρίσει το τοπίο, να επαναπροσδιορίσει τους στόχους του και φυσικά να κατατάξει τα θέλω του σε πραγματοποιήσιμα ή όχι.
Γιατί λοιπόν βλέπουμε δυσαρεστημένους αθλητές όταν τα πράγματα πάνε καλά; Μήπως γιατί αυτό το "καλά" το βλέπουμε εμείς ως τρίτοι; Ή μήπως γιατί πράγματι κάτι τους απασχολεί; Για να λυθεί αυτή η αμφιθυμία καλό είναι να ξεκινήσουμε την αναζήτηση μαζί με τον αθλητή. Και όταν λέω μαζί το εννοώ. Δεν μπορούμε να έχουμε εμείς καλύτερη απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα από τον ίδιο. Στην περίπτωση αυτή λοιπόν, ρόλος της οικογένειας, των παραγόντων της ομάδας αλλά και όποιων άλλων θέλουν να λένε πως είναι δίπλα του σε αυτήν του την προσπάθεια είναι να τον βοηθήσουν να ξεκαθαρίσει τί είναι αυτό που πραγματικά θα του έδινε την ικανοποίηση του νικητή. Συνήθως στο μυαλό τον αθλητών βρίσκεται απλά η λέξη "νίκη". Για αυτό δεν φταίνε φυσικά μόνο οι ίδιοι, αλλά και αυτοί που τους την εμφύσησαν.
Η λέξη αυτή μπορεί να οδηγήσει έναν αθλητή στο βάθρο κρατώντας ένα μετάλλιο ή να τον καταβαραθρώσει και να του στερήσει επικείμενες χαρές. Και αυτό γιατί οι περισσότεροι που έχουν στο μυαλό τους την νίκη, κοιτούν μόνο τον πίνακα του σκορ στο τέλος του αγώνα ή βλέπουν μόνο μαύρο/ άσπρο στην απόδοσή τους, αφήνοντας "στην απέξω" το βασικό κομμάτι της ουσιαστικής και ρεαλιστικής ανάλυσης του πώς έφτασαν σε αυτήν την τελική τους απόδοση.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
