Οπίσω στο πιθάρι του Διογένη!

Έχω παγίως πεισθεί για την ορθότητα μιας οικονομικής εντολής: «Αφήστε τον Έλληνα να πλουτίσει κι εκείνος θα θαυματουργήσει». Η οικονομία δημιουργείται δια του πλούτου και όχι δια της φορολογίας. Το να φορολογείς μισθωτούς, μικροϊδιοκτήτες και συνταξιούχους είναι σαν να κάνεις αφαίμαξη σε φυματικό. Ξέρω ότι το δημόσιο ταμείο είναι κενό. Αλλά και ο οικογενειακός μας προϋπολογισμός είναι πιο ξερός κι από τη συκιά που καταράσθηκε ο Χριστός. Επί του προκειμένου ισχύει το παροιμιακό: «Τι να κάνει ο κρύος του παγωμένου;».

Επί έτη η «Εστία» με το κύριο άρθρο της και με τα άρθρα των εκλεκτών συνεργατών της κραυγάζει: «Κατεβάστε τους φορολογικούς δείκτες». Φορολογία ξέρει να κάνει κάθε δυνάστης. Η οικονομία χρειάζεται τόλμη και φαντασία. Να μην τίθεται ποδοκάκη (=δέσμη ποδιών) στην αυτενέργεια και στην πρωτοβουλία. Η παραγωγή πλούτου δεν είναι θέμα παραγωγής εγγράφων, που η κατανόησή τους απαιτεί ικανότητες Σαμπολιάν και Μίκαελ Βέντρις (ο πρώτος διάβασε τα αιγυπτιακά ιερογλυφικά και ο δεύτερος, βοηθούμενος από τον Τσάντγουικ, την Γραμμική Γραφή Β’).

Όταν σήμερα κανείς δεν αγοράζει (έστω κι αν έχει λεφτά φοβούμενος μήπως η αγορά θεωρηθεί τεκμήριο υψηλής διαβιώσεως), πως ο άλλος θα πουλήσει; Κι όταν νεκρώνεται ή πώληση, πώς θα λειτουργήσει ή παραγωγή; Ουσιαστικά στην Ελλάδα η νόμιμη οικονομική δραστηριότητα τελεί υπό απαγόρευση. Ανθεί η παράνομη οικονομική δραστηριότητα. Υπάρχουν οικονομικά «γκέτο» στην Αττική όπου ο ΣΔΟΕ δεν τολμά να μπει. Μέχρι και δημάρχους μπορεί εκεί να βρει αντιμέτωπους. Στα προνομιούχα αυτά γκέτο μπορείς ν? αγοράσεις τα πάντα σε εξευτελιστική τιμή.

Δύο μέτρα και δύο σταθμά! Με τη άγρια φορολογία ο νομοταγής επιχειρηματίας αδικείται και ο παράνομος ευλογείται. «Και τι να κάνουμε;», μου είπε πρόσφατα νέος πολιτικός. Του απάντησα κοφτά: «Να μην κάνετε ό,τι μέχρι τώρα κάνετε». Είναι κάποια πράγματα απλά, «περισσότερο αυγά» και από το αυγό του Κολόμβου. Συγκεκριμένα, πέρα από το εξωπέταγμα των λεγομένων ευφημιστικά «επιόρκων», το δημόσιο μπορούσε να ξαλαφρώσει από το περιττό βάρος υπαλλήλων με έναν απλό τρόπο που εφαρμόστηκε στο Ουζμπεκιστάν: Όποιος φεύγει από το δημόσιο και κάνει μια δική του δουλειά, θα μένει αφορολόγητος επί μια πενταετία. Είμαι σίγουρος ότι οι πιο δραστήριοι, οι πιο ευφυείς και διορατικοί νέοι, θα εγκατέλειπαν τη δημοσιοϋπαλληλική ρουτίνα και θα στρέφονταν προς μια παραγωγική εργασία. Και ασφαλώς θα πρόκοβαν, αν ήσαν απαλλαγμένοι από τον κρατικό μπαμπούλα.

Θα μου πείτε ότι έτσι θα ίσχυε ένα καθεστώς ανισότητας εις βάρος των φορολογουμένων επιχειρηματιών. Αλλά μήπως και τώρα δεν γίνεται αυτό; Πώς να τα βγάλει πέρα ο καταστηματάρχης της Ερμού που πουλάει γυναικεία εσώρουχα, όταν έξω από το κατάστημά του ο πλανόδιος μελαμψός τα πουλάει στο ένα τρίτο της τιμής; Και με φίρμα σινιέ παρακαλώ!

Αν η χώρα μας δεν είχε σταθερή οικονομική πορεία, παρά μόνο κάποιες εκτινάξεις ή εκλάμψεις, τούτο οφείλεται στο γεγονός ότι η φορολογία λειτουργούσε σαν βρόχος στο λαιμό του επαγγελματία γενικά του κάθε παραγωγού. Ο παραγωγός είναι απαραίτητο να ξέρει να παράγει, δεν είναι απαραίτητο να ξέρει να συντάσσει έγγραφα επί εγγράφων ή να κατανοεί εγκυκλίους που θέλουν γνώσεις αποκρυφισμού. Στο στρατό ίσχυε παλιά μια αρχή: Μια διαταγή πρέπει να είναι συντεταγμένη τόσο απλά, ώστε να την κατανοεί και ο τελευταίος βλάκας! Δυστυχώς, οι εγκύκλιοι των υπουργών μας σε θέματα οικονομίας μας κατεβάζουν σε επίπεδο χαμηλότερο του βλακός.

Η φορομπηκτική πολιτική των επί της οικονομίας υπουργών παραπέμπει στον δογματικό που βλέπει ένα μόνο άστρο στον ουρανό. Και στις ενστάσεις μας απαντούν με υπεκφυγές ή κυρίως, με τη σιωπή, λες και η σιωπή έχει γίνει μητρική τους γλώσσα. Η ύπουλη σιωπή είναι η καλύτερη απάντηση!

Ειλικρινά τούτο τον καιρό, που βλέπω τον μόχθο μιας ζωής να χάνεται σαν αχνός, θυμάμαι κάποιο απόφθεγμα που είχα διαβάσει σε παλαιότερο καιρό. «Μόνο ένα πράγμα, έλεγε, είναι χειρότερο από την πληρωμή του φόρου εισοδήματος: Το να μην έχεις καθόλου εισόδημα…»! Στην Ελλάδα πετύχαμε το ακατόρθωτο: Το να έχεις εισόδημα είναι χειρότερο από το να μην έχεις καθόλου εισόδημα. Κάτι ανάλογο πρέσβευαν και οι Κυνικοί. Προβλέπω ότι μοίρα μας θα ‘ναι το πιθάρι του Διογένη?