«Οινοφιλικά»

Σχετικά με τον παραγωγό: Το κτήμα Βασιλείου με έδρα το Κορωπί της Ανατολικής Αττικής, έχει μεγάλη παράδοση στην παραγωγή ρετσίνας και κυρίως λευκών κρασιών. Το 1905 ο Γιώργος Βασιλείου, ο παππούς, γέννημα-θρέμμα της περιοχής των Μεσογείων, εγκαθιστά τους πρώτους ιδιόκτητους αμπελώνες του και ξεκινά την παραγωγή κρασιού. Αργότερα ο γιος του Παναγιώτης, ως δεύτερη γενιά οινοποιών, παίρνει τη σκυτάλη και συνεχίζει πιστά την τέχνη και την παράδοση της οικογένειας. Στο πιο πρόσφατο παρελθόν, ο οινολόγος Γιώργος Βασιλείου ο νεότερος, μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στο Πανεπιστήμιο της Dijon, στη Γαλλία, αναλαμβάνει την οικογενειακή επιχείρηση με σκοπό τη δημιουργία εμφιαλωμένου κρασιού, στο οποίο η ενός αιώνα πείρα της οικογένειας και το μεράκι θα εναρμονίζονται με την ευρωπαϊκή τεχνογνωσία για την παραγωγή οίνων υψηλής ποιότητας. Δημιουργεί έτσι το οινοποιείο του Κτήματος Βασιλείου στο Κορωπί, μια σύγχρονη οινοποιητική μονάδα με ανάλογο μηχανολογικό εξοπλισμό, που σέβεται και αναδεικνύει την μακρά οινική παράδοση του τόπου. Οι αμπελώνες του κτήματος βρίσκονται στις πλαγιές της ευρύτερης περιοχής του Κορωπίου, σε μια επιφάνεια 150 στρ., όπου καλλιεργούνται κυρίως οι παραδοσιακές ποικιλίες Σαββατιανό και Ροδίτης, από τις οποίες παράγονται και οι περισσότερες ετικέτες του κτήματος. Η συνεχής αναζήτηση του οινολόγου-οινοποιού για τις ελληνικές ποικιλίες τον οδήγησε στην Νεμέα, μια από τις σπουδαιότερες και πιο ιστορικές αμπελουργικές και οινοποιητικές ζώνες της χώρας (βλ. "Παραλειπόμενα"). Εκεί κατασκεύασε την τελευταία δεκαετία το νέο επισκέψιμο οινοποιείο της οικογένειας με την επωνυμία "Κτήμα Νέμειον", το οποίο αποτελεί ένα υπερσύγχρονο, πρότυπο, ισοβαρικό οινοποιείο, έργο τέχνης στην καρδιά της Νεμέας. Οι αμπελώνες του κτήματος Νέμειον, βρίσκονται σε μερικές από τις καλύτερες υποπεριοχές της ευρύτερης ζώνης, όσον αφορά την παραγωγή του ποιοτικότερου δυναμικού της ξακουστής, τοπικής, ερυθρής ποικιλίας Αγιωργίτικο (βλ. "Παραλειπόμενα"). Από την εκλεκτή πρώτη ύλη τους παράγονται πέρα από την βασική υπό δοκιμή ετικέτα, άλλοι δύο, σαφώς ποιοτικότεροι και πιο πολυσύνθετοι οίνοι μακράς παλαίωσης Ο.Π.Α.Π. Νεμέας, με τις επωνυμίες "Κτήμα Νέμειον Reserve" και "Ηγεμών Grand Reserve", με φυσικά αρκετά υψηλότερες τιμές, όχι άδικα όμως μια και από την πρώτη τους κυκλοφορία με τη σοδειά του 2004, συγκαταλέχθηκαν στα "βαριά χαρτιά" της κατηγορίας.

Γευσιγνωσία Οίνου: Χρώμα βαθυκόκκινο, με ρουμπινί ανταύγειες, ζωηρό και σχετικά διάφανο. Στη μύτη και το στόμα, κυριαρχεί το πολύ γνώριμο και καθόλα ευχάριστο, βελούδινο δέσιμο μεταξύ της βανίλιας του βαρελιού και των τυπικών της ποικιλίας ώριμων φρούτων, όπως κεράσι, βύσσινο και δαμάσκηνο. Ο όγκος του είναι απόλυτα ικανοποιητικός για το επίπεδο του, σχεδόν καλές οι τανίνες και η οξύτητα, γεγονός αποδεκτό από μια εμπορική "Νεμέα", ήδη πενταετίας. Παρότι λοιπόν φαίνεται πλέον να υποχωρεί σε ένταση, τη βρήκα ιδιαίτερα απολαυστική. Η μαλακή υφή της, όπως και κάθε αντίστοιχης "Νεμέας", θα ταιριάξει εύκολα με κοκκινιστό, γιουβέτσι, παπουτσάκια, ή μακαρονάδα με κιμά. 

Συμπερασματικά: Πρόκειται για μια κλασική, απλή αλλά αξιόπιστη "Νεμέα", με ιδιαίτερα καλή για την κατηγορία της σχέση ποιότητας-τιμής. Κυκλοφόρησε πρώτη φορά το 2000 (σοδειά του 1999), και αποτέλεσε την αφορμή για να εμβαθύνει στις δυνατότητες της ζώνης ο εν λόγω οινοποιός. Η τρέχουσα σοδειά στην αγορά του 2008, βραβεύτηκε μάλιστα με χρυσό μετάλλιο στον περσινό Διεθνή Διαγωνισμό Θεσσαλονίκης.

Παραλειπόμενα: Όπως υποσχέθηκα σε προηγούμενη γευστική δοκιμή ετικέτας της περιοχής, θεωρώ ότι είναι ευκαιρία για μια εκτενέστερη παρουσίαση των λεπτομερειών της ζώνης και φυσικά της, σήμα κατατεθέν αυτής, ποικιλίας: Κατ' αρχάς μιλάμε για μια περιοχή με τεράστια παράδοση στην αμπελοκαλλιέργεια, γεγονός που επιβεβαιώνουν και τα τοπικά αρχαιολογικά ευρήματα ηλικίας 2.500 ετών που ήρθαν στο φώς. Στο πιο πρόσφατο παρελθόν, σημαντικό ρόλο στην ανάδειξη της έπαιξε η άνθηση της σταφιδοπαραγωγής, λόγω του παγκόσμιου εμπορικού ενδιαφέροντος. Ο σύγχρονος πλέον, ατελείωτος αμπελώνας της Νεμέας (περίπου 25 χιλ. στρέμματα), αποτελεί τον μεγαλύτερο ενιαίο αμπελώνα των Βαλκανίων, με συνέπεια να αποκαλείται το "Μπορντό" της Νοτιοανατολικής Ευρώπης. Η θεσμοθετημένη ζώνη Ο.Π.Α.Π. Νεμέας είναι διασκορπισμένη σε 17 κοινότητες του Ν. Κορινθίας και μία του Ν. Αργολίδας. Εδώ ευδοκιμεί λοιπόν, στο εξαιρετικό κατά τους ειδικούς "terroir", από τα αρχαία χρόνια η ποικιλία Αγιωργίτικο, μία από τις δύο πιο χαρισματικές ερυθρές ποικιλίες της χώρας (η άλλη είναι το Β ορειοελλαδίτικο Ξινόμαυρο). Το όνομα της, όπως και του εν λόγω οικισμού πριν πάρει ξανά το όνομα της αρχαίας πόλης, προέρχεται από την ιστορική εκκλησία (κτίσμα του 15ου αιώνα) του Αγίου Γεωργίου στο Κουτσομόδι, στο μετόχι της οποίας λένε οι ντόπιοι ότι διανυκτέρευσε ο Θ. Κολοκοτρώνης με το ασκέρι του, πριν από την μάχη στα γειτονικά στενά των Δερβενακίων, βρίσκοντας παρηγοριά στο τοπικό ερυθρό κρασί. Μάλιστα, παραδόξως οι αμπελώνες της περιοχής δεν καταστράφηκαν κατά την Οθωμανική κατοχή. Στην αρχαιότητα δε, γνωστός ως "Φλιάσιος Οίνος", ήταν το κρασί που έπινε ο Αγαμέμνονας, βασιλιάς των Μυκηνών. Τέλος, όσον αφορά την ιστορία, η ποικιλία είναι γνωστή και ως "Αίμα του Ηρακλή", χάριν του γνωστού μύθου για την πάλη του ήρωα με το λιοντάρι της Νεμέας και του σκούρου, πορφυρού χρώματος που το χαρακτηρίζει τα κρασιά της Νεμέας τώρα, ήταν πάντα δημοφιλή, ακόμη από την εποχή που εφοδίαζαν αποκλειστικά με χύμα κρασί την αγορά, με κύριο πρωταγωνιστή τον τοπικό συνεταιρισμό. Παραμένουν όμως και σήμερα περιζήτητα, ικανοποιώντας μάλιστα και τους πιο δύσπιστους οινόφιλους παγκοσμίως, λόγω του θερμού, Μεσογειακού, βελούδινου, χαρακτηριστικού στύλ τους. Φιλικά, με μαλακές τανίνες, ακόμη και στην πιο στιβαρή, συμπυκνωμένη τους εκδοχή ("Premium Νεμέες"), αποφεύγουν την αίσθηση της τραχύτητας, ικανοποιώντας ιδιαίτερα το γυναικείο φύλο, που τα βρίσκει ομολογουμένως πιο γλυκόπιοτα και ντελικάτα. Επιστημονικά, χαρακτηρίζεται ως "πολυδυναμική" ποικιλία, με την έννοια ότι είναι ικανή να δώσει διάφορους τύπους κρασιών, από φρέσκα ροζέ/ερυθρά, απλά ερυθρά ή μακράς παλαίωσης (άνω των δέκα ετών), αλλά και γλυκά, ανάλογα με το "terroir" (υψόμετρο, μικροκλίμα, σύσταση εδάφους, καλλιεργητικές μεθόδους), της υποπεριοχής προέλευσης της πρώτης ύλης. Σε κάθε περίπτωση πάντως, δίνει κρασιά υψηλών ποιοτικών προδιαγραφών που χαίρουν διεθνής αναγνώρισης. Την τελευταία εικοσαετία, μέσω της "οινικής επανάστασης" που έχει συντελεστεί στην περιοχή με πρωτεργάτες κατά τη γνώμη μου τους οινοποιούς κ. Παπαϊωάννου, Παρασκευόπουλο (κτ. "Γαίας") και Σκούρα, αναδείχθηκε και διερευνήθηκε σε βάθος το δυναμικό της ποικιλίας, ενώ παράλληλα έγιναν σοβαρές επενδύσεις από ντόπιους ή μη παραγωγούς που έθεσαν στη σωστή τροχιά τις εξελίξεις. Πλέον, τα οινοποιεία της ζώνης Νεμέας αγγίζουν τα 30, με τα μισά από αυτά να είναι μάλιστα επισκέψιμα για το οινόφιλο κοινό, αν και γενικά η περιοχή παρουσιάζεται αδικαιολόγητα "φτωχή" σε τουριστική υποδομή (ξενοδοχεία-εστιατόρια). Τέλος, σημαντικό είναι ότι έχουν πια αποσαφηνισθεί τεκμηριωμένα από τους ειδικούς τα διαφορετικά "crus" (αμπελοτόπια με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά) της περιοχής, όπως για παράδειγμα τα ημιορεινά-ορεινά Κούτσι, Ασπρόκαμπος, Πετρί, Γυμνό, Ξηρόκαμπος, Αρχαίες Κλεωνές κ.ά., κυρίως σε υψόμετρο 300-800 μέτρων, τα οποία αποτελούν εγγύηση για την παραγωγή οίνων ποιότητας. Επιτρέψτε μου ως επίλογο, να σας εκμυστηρευτώ ότι αν και εμβάθυνα στο Αγιωργίτικο καθαρά από συμπάθεια προς την ποικιλία (προτού ασχοληθώ με το πιο "δύστροπο" Ξινόμαυρο), είχα την τύχη προ διετίας να φιλοξενηθώ με παρέα οινόφιλων εκδρομέων επί τριημέρου σε γνωστό οινοποιείο της ζώνης, "αποκλεισμένος" συνειδητά στον κάμπο της Νεμέας. Ήταν μια μοναδική εμπειρία, που μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά πολλούς τοπικούς παραγωγούς, και να απολαύσω την εικόνα του ανοιξιάτικου "χαώδους" αμπελώνα, αλλά κυρίως να "εξαντλήσω" το ενδιαφέρον των κρασιών της, δοκιμάζοντας μέχρι τα ακριβότερα και πιο σπάνια δείγματα της αξιολάτρευτης ποικιλίας.