Φίλοι αναγνώστες και αναγνώστριες του αγαπητού μας «Χρόνου». Σήμερα ο «Χρόνος» μας, και μαζί του και όλοι όσοι τον υπηρετούν και εκείνοι που στο παρελθόν τον υπηρέτησαν, γιορτάζουν και πανηγυρίζουν ένα σημαντικό, πολύ σημαντικό γεγονός για την ζωή και την 50χρονη πορεία του.
Γιορτάζουν το χρυσό Ιωβηλαίο του «Χρόνου». Σήμερα, 4 Σεπτεμβρίου 2014, συμπληρώνονται πενήντα ολόκληρα χρόνια, δηλαδή ακριβώς μισός αιώνας αδιάλειπτης καθημερινής κυκλοφορίας και συνεχούς ανόδου.
Προσωπικά, χαίρομαι ιδιαιτέρως, γιατί ως ο τελευταίος επιζών της γενιάς των πρώτων τακτικών συνεργατών, φίλων και συμπαραστατών του «Χρόνου» ευτύχησα να ζήσω, να συνεορτάσω, να θυμηθώ και να γράψω το μικρό αυτό αφιέρωμα για τα 50χρονα του «Χρόνου». Για την ιστορία αλλά και την προϊστορία του ακόμα χιλιάδες πολλές είναι σήμερα οι καθημερινοί αναγνώστες που απολαμβάνουν την μαχητική αρθρογραφία, την πλούσια, έγκαιρη και έγκυρη ειδησιογραφία, την ποικίλη ύλη και την καλαίσθητη εμφάνιση του «Χρόνου». Λίγοι όμως από τους πολλούς φίλους, γνωρίζουν ότι η σημερινή εμφάνιση του «Χρόνου», δεν έγινε έτσι, ως εκ θαύματος.
Αλλά κάποιοι πρωτοπόροι, εμόχθησαν, στερήθηκαν, ακόμα και διώχθηκαν, για να κρατήσουν την εφημερίδα αδέσμευτη, ανεξάρτητη και ασυμβίβαστη για να ακολουθήσει την ανοδική πορεία της μέχρι σήμερα.
Και τα πρωτότυπα αυτά πρόσωπα, δεν είναι άλλα από τον ιδρυτή του «Χρόνου» Αλέκο Φανφάνη του Σταύρου και της μέχρι πρότινος αρχισυντάκτριάς του Μελαχροινής Μαρτίδου.
Τον «Χρόνο» δεν τον γνώρισα την ημέρα της γέννησής του στις 4-9-1964, αλλά από τότε που ήταν ακόμα στην «μήτρα» του, την δεκαετία του 1950.
Και η «μήτρα» του ήταν σ’ ένα ερειπωμένο ισόγειο της οδού Βύρωνος 3. Ήταν εκεί, όπου ο πατριάρχης της οικογένειας Φανφάνη, ο Ανδριανουπολίτης παππούς Σταύρος Αλεξάνδρου Φανφάνης, είχε εγκαταστήσει το φτωχικό τυπογραφείο του με το χειροκίνητο πιεστήριο και τα λίγα τυπογραφικά εργαλεία τα οποία μετά πολλών κόπων και βασάνων μετέφερε μέσω Αλεξανδρουπόλεως από την πατρίδα του την «Ανδριανού». Εκεί, και μέχρι του διωγμού του 1922 και παράλληλα με το ιδιόκτητο τυπογραφείο της εγκατεστημένης τότε Ελληνικής Γενικής Διοικήσεως Θράκης.
Στην τρύπα λοιπόν εκείνη της οδού Βύρωνος 3 εκτελούσε διάφορες τυπογραφικές εργασίες και παράλληλα εξέδιδε και την εβδομαδιαία μαχητική εφημερίδα «Τα Θρακικά Νέα», η οποία και αποτελεί την «μήτρα» του σημερινού μας «Χρόνου».
Γιατί εκεί, κοντά στον πατέρα του, μαθήτευε και ο έφηβος Αλέκος Φανφάνης, ο οποίος από τότε είχε μέσα του το δημοσιογραφικό «σαράκι». Ως βοηθός του έμπειρου πατέρα του μυήθηκε στην τυπογραφική τέχνη, αλλά και την δημοσιογραφία, αφού εκτελούσε και καθήκοντα ανταποκριτή δύο πανελληνίων εφημερίδων: Του «Ελληνικού Βορρά», και της «Απογευματινής» των Αθηνών.
Ευτύχησα στα μέσα της δεκαετίας του 1950, να γνωρίσω τον παππού Σταύρο Φανφάνη και να έχω μαζί του υπηρεσιακές συναλλαγές για την εκτύπωση διαφόρων υπηρεσιακών δημόσιων εντύπων.
Τον νεαρό Αλέκο, ήδη γνώριζα από τα παιδικά του χρόνια στον προσκοπισμό.
Και από τότε γίναμε φίλοι και μετέπειτα στενοί συνεργάτες.
Ο παππούς Σταύρος Φανφάνης στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μετέφερε το τυπογραφείο του από την Βύρωνος στο επί της τότε οδού Κασκύρου και σήμερα Καβείρων 7 ιδιόκτητο πλέον οίκημα, όπου μετά τον θάνατό του συνέχισε τις τυπογραφικές εργασίες ο διάδοχός του Αλέκος μετά την εκπλήρωση των στρατιωτικών του καθηκόντων το 1964. Με τον Αλέκο ανανεώσαμε την φιλία μας και συνεχίσαμε υπηρεσιακές συναλλαγές για εκτέλεση τυπογραφικών εργασιών. Όμως το απλό τυπογραφείο, δεν γέμισε ψυχικά τον νεαρό Αλέκο.
Η σκέψη και το μεράκι του ήταν συνεχώς στη δημοσιογραφία και την έκδοση μιας δικής του, προσωπικής, καθημερινής εφημερίδας.
Τις σκέψεις του αυτές μου τις εμπιστεύονταν σε κάθε ευκαιρία. Γιατί με τον Αλέκο, και πέραν της γνωστής φιλίας και της επαγγελματικής συνεργασίας-συναλλαγής, μας συνέδεε και ένας ξεχωριστός αδελφικός δεσμός, ο προσκοπισμός.
Ένας δεσμός που εξακολουθεί να μας συνδέει και έως σήμερα.
Έβαλε στόχο του το μεράκι της δημοσιογραφίας ο Αλέκος, και για την εκπλήρωση του ονείρου του εργάσθηκε σκληρά, νυχθημερόν και στερήθηκε πολλά ως νέος.
Τελικά, τα κατάφερε. Δημιούργησε τις απαραίτητες βασικές προϋποθέσεις του εκδοτικού μηχανολογικού εξοπλισμού, και με την ενθάρρυνση και συμπαράσταση λίγων καλών φίλων, αποφάσισε την έκδοση της εφημερίδας.
Έτσι, γεννήθηκε, εκεί στην τρώγλη της οδού Καβείρων 7 ο «Χρόνος».
Την μεγάλη εκείνη και πανηγυρική ημέρα για τον Αλέκο και τη στενή παρέα του, το ημερολόγιο έγραφε 4 Σεπτεμβρίου 1964.
Ιδρυτής, ιδιοκτήτης, διευθυντής, ρεπόρτερ, στοιχειοθέτης, τυπογράφος και διορθωτής, ο Αλέκος. Όλοι οι άλλοι, απλά και ευκαιριακά ήμασταν βοηθοί.
Ήμασταν μαθητευόμενοι με δάσκαλο όμως, τον πρύτανη της δημοσιογραφίας και μαχητικό καθημερινό αρθρογράφο, τον αείμνηστο Αθανάσιο Αθανασιάδη.
Ο «Χρόνος», και για αρκετά χρόνια, κυκλοφορούσε σαν ένα απλό δισέλιδο έντυπο, με συναρπαστική όμως αρθρογραφία και συμπυκνωμένη, αλλά ενδιαφέρουσα ειδησεογραφία, έτσι ώστε να γίνεται ανάρπαστος από το αναγνωστικό κοινό, γιατί ήταν κάτι το καινούργιο στα τοπικά δημοσιογραφικά μέσα. Ο Αλέκος και σε καθημερινή βάση πνιγμένος στο αντιμόνιο, και με κομμένη την ανάσα από το καυτό μολύβι και τον τρομερό θόρυβο της λινοτυπικής μηχανής –τρακατρούκα την ονομάσαμε- μοχθούσε για να κρατήσει όρθιο και έγκυρο το «Χρόνο» του.
Τα χρόνια όμως περνούσαν, οι δυσκολίες περίσσευαν, οι συνθήκες άλλαζαν και το αναγνωστικό κοινό γινότανε όλο και πιο απαιτητικό.
Ευτυχής συγκυρία, την δύσκολη εκείνη εποχή για τον «Χρόνο» και τον Αλέκο, μπήκε στη ζωή του «Χρόνου» και του Αλέκου αργότερα, μια πανέξυπνη, ταλαντούχα, εύχαρης κοπέλα. Η Μελαχροινή Μαρτίδου.
Η Μελαχροινή ήταν γεννημένη για τη δημοσιογραφία και το «Χρόνο».
Απέκτησε αμέσως τη συμπάθεια και την εκτίμηση όλων μας και ιδιαιτέρως την εμπιστοσύνη του Αλέκου στις ικανότητές της. Η Μελαχροινή απέδειξε από τα πρώτα της κιόλας δημοσιογραφικά βήματα, και παρά το νεαρό της ηλικίας της, ότι ήταν ένα ανήσυχο, πνευματώδες, καινοτόμο και δημιουργικό άτομο.
Έτσι με τον Αλέκο και στα στιβαρά του χέρια το τιμόνι του «Χρόνου» και την Μελαχροινή στην σύγχρονη πνευματική δημιουργία, έφεραν με το «Χρόνο» μια επανάσταση, όχι μόνον στα τοπικά, αλλά και στα περιφερειακά Μ.Μ.Ε.
Τριάντα ολόκληρα χρόνια δούλεψαν, μόχθησαν, πόνεσαν και μάτωσαν, αλλά δημιούργησαν.
Δημιούργησαν με τον τίμιο ιδρώτα τους μια υλικοτεχνική υποδομή ώστε να δώσει φτερά πλέον για τον «Χρόνο» και τα όνειρά τους γι? αυτόν. Τα κατάφεραν.
Έτσι στα τέλη του Σεπτεμβρίου του 1993, είπε αντίο ο «Χρόνος» στον Γουτεμβέργιο και στην τρώγλη, αλλά φιλόξενη Καβείρων 7, για να περάσει στην σύγχρονη ηλεκτρονική τεχνολογία, και στις σύγχρονες, άνετες και λειτουργικές νέες και ιδιόκτητες εγκαταστάσεις του της οδού Νικ. Ζωίδη 22-24, τις σημερινές, όπου και συνεχίζει, τελείως ανανεωμένος και δημιουργικός την ανοδική του πορεία.
Σήμερα, 4-9-2014, την πανηγυρική αυτή ημέρα για τον «Χρόνο», προσωπικά αισθάνομαι ιδιαίτερα χαρούμενος, γιατί όπως προανέφερα, ευτύχησα με την βοήθεια του Θεού να ζω, να συνεορτάζω, να θυμάμαι και να γράφω για γεγονότα, ξεχασμένα ίσως.
Επειδή τα όσα γράφω δεν τα θυμάμαι από πληροφορίες αλλά μετά λόγου προσωπικής γνώσεως για την 50χρονη δύσκολη αλλά έντιμη και ανοδική πορεία του «Χρόνου», μια πορεία στην οποίαν και κατά το δυνατόν ήμουν συνοδοιπόρος, θα κλείσω τις αναμνήσεις και συμπερασματικά, με τις ακόλουθες διαπιστώσεις:
Ο «Χρόνος» ξεκίνησε σε χρόνο και τοποχώρο δύσβατο, με πρωτόγονα μέσα, αλλά και έχοντας κατά νου και σαν αρχή να μη παραβιάζεται η αλήθεια και να διατηρείται η ελευθερία της γνώμης. Οι αρχές του αυτές, που τις τήρησε με ευλάβεια, τον έκαναν ν? αγαπηθεί, να στεριώσει, αλλά και να γίνει ένα κύτταρο σωστής και αδέσμευτης ενημέρωσης, αλλά και ένα δημοσιογραφικό όργανο προβολής των τοπικών και εθνικών μας θεμάτων.
Τις αλήθειες του όμως ο «Χρόνος» τις πλήρωσε πολύ ακριβά και με τίμημα που πολλές φορές ξεπερνούσε τα όρια της λογικής, προσπαθώντας να φιμώσουν την ελευθερία της γνώμης και της σκέψης του, πολέμιοι όλων των χώρων και χρωμάτων. Χρησιμοποιώντας τη δύναμη του κρατικού μηχανισμού, προσπάθησαν να σιγήσουν την φωνή του, χωρίς όμως να κατορθώσουν τίποτε.
Έκαναν όμως ένα τεράστιο καλό στον «Χρόνο», τον καθιέρωσαν στην συνείδηση της κοινής γνώμης και τον έκαναν ν? αγαπηθεί όσο καμιά άλλη εφημερίδα στον ελληνικό επαρχιακό χώρο, έτσι ώστε και κείμενά του να αναδημοσιεύονται συχνά στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Παρακολουθείται από κεντρικές κρατικές υπηρεσίες, διεθνή πρακτορεία ειδήσεων, πρεσβείες και προξενεία, αλλά και εφημερίδες της διασποράς. Είναι συγκινητικό ότι στην Αυστραλία γίνεται καθημερινά αναπαραγωγή του «Χρόνου» που κυκλοφορεί μέσω των συλλόγων σ? όλη την ομογένεια.
Από τα γραφεία του «Χρόνου» πέρασαν στο παρελθόν και περνούν για ενημέρωση πρέσβεις, πρόξενοι, διπλωματικοί ακόλουθοι, και υπεύθυνοι Τύπου των περισσότερων πρεσβειών. Πέρασαν οι μεγαλύτεροι Έλληνες, αλλά και ξένοι δημοσιογράφοι και ενημερώθηκαν σε εθνικά και τοπικά θέματα, καθώς και άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών. Ακόμη και πρόεδροι της Δημοκρατίας έκαναν την τιμή να επισκεφθούν και να ενημερωθούν από τον «Χρόνο».
Αυτή είναι η προϊστορία, η ιστορία και οι αλήθειες για τον σημερινό «Χρόνο», τους πρωταγωνιστές του, αλλά και τους ανθρώπους του που και σήμερα επάξια τον διακονούν.
Ύστερα από τα παραπάνω και κλείνοντας το σημερινό μου αφιέρωμα, τι άλλο μπορώ να γράψω εκτός από συγχαρητήρια και εγκάρδιες ευχές;
Εύχομαι λοιπόν στους εκ της νεότητός μας εκλεκτούς φίλους και για 50 χρόνια συνεργάτες Αλέκο Φανφάνη και Μελαχροινή Μαρτίδου να έχουν υγεία να απολαμβάνουν και να καμαρώνουν τους καρπούς των κόπων τους.
Στον νέο εκδότη και διευθυντή του «Χρόνου», τον αντάξιο διάδοχο, των αξίων προγόνων του, νεαρό, το μόλις 28χρονο λίαν αγαπητό Σταύρο Φανφάνη και μαζί με τα συγχαρητήριά μου του εύχομαι να έχει υγεία πριν απ? όλα, αλλά και δύναμη για να οδηγεί τον «Χρόνο» σε νέους ορίζοντες και απάτητες κορυφές και σ? όλο και πιο ψηλά και ευγενή δημοσιογραφικά ανεβάσματα.
«Χρόνια Πολλά και στα 100
Φιλικά
Γεώργιος Θ. Νεστωράκης
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
