Αφού είδαμε αρκετά σύντομα ποιά είναι τα συμπτώματα αυτής της διαταραχής που ονομάζουμε κατάθλιψη, ας δούμε λίγα πράγματα πέρα από το ιατρικό κομμάτι της αναγνώρισης.
Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σημειώσουμε είναι η δυσκολία αναγνώρισής της. Αυτό που χαρακτηρίζουμε ως κατάθλιψη είναι αρκετά "ύπουλο" να αναγνωριστεί. Και αυτό γιατί η καταθλιπτική συμπεριφορά μπορεί εύκολα να θεωρηθεί από το περιβάλλον του ατόμου ως κούραση, ως μια δύσκολη περίοδος της ζωής του ατόμου.
Το παράταιρο είναι πως δεν απέχει πολύ από αυτήν την άποψη. Όντως είναι μια δύσκολη περίοδος της ζωής του ατόμου. Η διαφορά έγκειται στην ερμηνεία και στον τρόπο αντιμετώπισης αυτής της δυσκολίας…
Βασικό θεμέλιο της καταθλιπτικής συμπεριφοράς είναι ο χαρακτήρας του ατόμου.
Συνήθως "οι καταθλιπτικοί" αγαπάνε την τάξη, έχουν υψηλό αίσθημα καθήκοντος και υψηλά ηθικά στάνταρ. Ανήκουν στην κατηγορία των ανθρώπων που κρίνουν πιο αυστηρά τον εαυτό τους, ενώ για τους άλλους κρατούν μια στάση συμπονετική και συναισθητική. Κατά κανόνα πέφτουν θύματα εκμετάλλευσης από τους άλλους. Ως αντίδραση σε αυτήν τους την αντιμετώπιση στρέφουν την επιθετικότητά τους προς τον εαυτό τους και όχι προς τους πραγματικούς υπαίτιους. Αυτό συμβαίνει γιατί εμποδίζουν τις περισσότερες φορές τον εαυτό τους να εκφραστεί ή συμβαίνει να εμποδίζονται από άλλους να εκφραστούν, και έτσι φτάνουν στο σημείο να καταπιέζουν τα δικά τους συναισθήματα και να αποσύρονται στον εσωτερικό τους κόσμο. Με το πέρασμα του χρόνου καταλήγουν ακόμη και στο σημείο να θεωρούν τις δικές τους σκέψεις, ανάγκες, συναισθήματα λιγότερο σημαντικά ώστε να τα μοιραστούν με τους φίλους και τους κοντινούς τους ανθρώπους.
Η κατάσταση αυτή έχει οδηγήσει το άτομο που υποφέρει να υποτιμά σε μεγάλο βαθμό τον εαυτό του και να νοιώθει ανασφάλεια για την παραμικρή κίνησή του. Απαιτείται τεράστια δύναμη από μεριάς του ακόμη και για να ζητήσει βοήθεια ή να επισκεφτεί κάποιον ειδικό.
Η καταθλιπτική του διάθεση εκτείνεται σε όλο το φάσμα της ζωής του ατόμου, και την νοιώθει αβάσταχτα ανυπόφορη στο παρόν, με τον ίδιο τρόπο που βρίσκει ανυπόφορες τις προσδοκίες για το μέλλον και τις αναμνήσεις του από το παρελθόν του.
Όλες αυτές οι σκέψεις και συμπεριφορές είναι λογικό να οδηγούν σε καταθλιπτικές αντιδράσεις. "Φτάνει πια!"· είναι μια επαναστατική σκέψη που κάνει δειλά δειλά την εμφάνισή της στο μυαλό του καταπιεσμένου ατόμου. Μια τέτοια φωνή δεν πηγάζει αποκλειστικά από το θάρρος που ανακτά το άτομο, αλλά κυρίως από τον κορεσμό που νοιώθει από αυτήν την πολύχρονη στάση του. Η "ανάμειξη" του θάρρους έρχεται στην συνέχεια, και κάνει αισθητή την παρουσία του όταν το άτομο αποφασίσει επιτέλους να αντιδράσει, να μιλήσει, να ξεσπάσει. Και φυσικά, μεγάλο ρόλο θα παίξει και η αντίδραση από το περιβάλλον του. Αν βρεθούν άτομα που θα το στηρίξουν και θα το βοηθήσουν, και με την κατάλληλη καθοδήγηση από κάποιον ειδικό, τότε η μετάβαση από την καταθλιπτική διάθεση σε μια κατάσταση "με περισσότερο αέρα" θα γίνει πιο εύκολη. Σε αντίθετη περίπτωση το εγχείρημα μπορεί να αποτύχει και ο καταθλιπτικός άνθρωπος μπορεί να νοιώθει πολλές περισσότερες ενοχές για αυτήν του την προσπάθεια και να βυθιστεί σε ακόμη μεγαλύτερη άβυσσο.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
