Μια εποχή

Υπήρξε μια εποχή στην ποίηση του 17ου αιώνα αξεπέραστη σε μεγάλο βαθμό ως σήμερα. Ο τόπος είναι η Ισπανία, την εποχή που μαζεύεται η αυτοκρατορία της, που χάνουν τις αποικίες τους και η ψυχή υποχρεώνεται να σκεφθεί εσωτερικότερα άρα δυνατότερα. Δεν ξέρουμε λοιπόν αν στην καλή ποίηση η εποχή μετράει – συμβάλλει περισσότερο ή ο ποιητής. Πάντως σε εποχές κρίσης ευνοείται η ποίηση διότι το βλέμμα χαμηλώνει στα κοντινότερα που είναι και αισθαντικότερα. Η ψυχή αγαλλιάζει, μάλλον ξαναεπιστρέφει στο σώμα, κι από κοινού λες και σε πείσμα των καιρών, προσπαθούν να βυζάξουν ότι πολυτιμότερο σε ύλη και πνεύμα κυκλοφορεί γύρω τους…

Η πιο πυκνή, πρωτότυπη και αισθητική ποιητική μορφή αυτής της εποχής είναι ο Φρανθίσκο Ντε Κεβέδο (1580 ? 1645). Σύγχρονος του Θερβάντες, του Γκόνγκορα, του Λόπε ντε Βέγκα.

Μπορεί στα μάτια μου

να σβήσει ο μπερντές

και ν’ αριβάρουν της ψυχής μου

οι πνοές.

Ωστόσο η μνήμη

ξέρει να πλέψει πίσω

αψηφώντας άγριο νόμο

φλόγα που νικάει τον τρόμο.

Εβύσαξα από βαθειά νερά

το μεδούλι μου έδεσα σε δυνατή φωτιά

πάω τώρα γι? αλλού

μα το πάθος μένει πίσω

φλέγεται

στάχτη γίνεται

στάχτη όμως που νιώθει

σκόνη

μα σκόνη πάντα ερωτευμένη.

Υ.Γ. Μετάφραση ελαφρώς «πειραγμένη» από μένα, διότι η φιλολογικότητα καταστρέφει την φυσικότητα.