Κάθε άνθρωπος μικρός ή μεγάλος, άνδρας ή γυναίκα, πλούσιος ή φτωχός, έξυπνος ή βλάκας έχει το ίδιο παράπονο με τους άλλους, ο χρόνος συνήθως δε του φτάνει…
Πάντα έχουμε την αίσθηση, ότι ο χρόνος μας είναι λειψός. Όπως είπε και ο Σενέκας «είναι φοβερή η ταχύτητα που φεύγει ο χρόνος».
Ο πολιτισμός μας έχει άμεση σχέση με τη λειτουργία μας μέσα στο χρόνο και με το πόσο ελεύθερο χρόνο διαθέτουμε. Ο χρόνος είναι δωρεάν αλλά και ανεκτίμητος, τον χρησιμοποιείς σαν να ’ναι κτήμα σου, αλλά δεν μπορείς ούτε να τον πουλήσεις, ούτε να τον φυλάξεις. Είναι ανεξάρτητος από τη θέλησή μας και ποτέ δε μπορούμε να τον φέρουμε πίσω. Το τέλος και η αρχή από μόνα τους έχουν ασάφεια, μέσα στο χρόνο όμως γίνονται συγκεκριμένα. Τον είπαν «πανδαμάτορα» γιατί κατά κάποιο τρόπο τα μαλακώνει όλα, τα στρογγυλεύει, κι όποιος θέλει να καταλάβει τι είναι η αιωνιότητα, θα πρέπει να ανατρέξει στον ατελεύτητο χρόνο. Το «εγκαίρως» είναι δείγμα ωριμότητας, ηρεμίας και σοφίας. Καθώς η στιγμή καθορίζει τη διαφορά, είναι καλό να θυμόμαστε «τα πάντα ρεί και ουδέν μένει» του Ηράκλειτου, γιατί η επόμενη φορά ποτέ δεν θα είναι ίδια.
Ο άνθρωπος διεκδίκησε , πολέμησε και μάτωσε για να κερδίσει ελεύθερο χρόνο, δηλαδή χρόνο για τον εαυτό του. Αφού τα κατάφερε, τον ελεύθερο χρόνο του τον γέμισε με επί πλέον δουλειά και υποχρεώσεις. Χρησιμοποίησε αυτό το μέγιστο αγαθό που πάντα βρίσκεται σε ανεπάρκεια, σαν μέσο για να κερδίσει περισσότερα υλικά αγαθά. Η πλεονεξία τον εμπόδισε να δεί τις λεπτομέρειες που κάνουν τη ζωή όμορφη, αψήφισε την ψυχοπνευματική κόπωση που μεγάλωνε, την ελευθερία που κούτσαινε, την ποιότητα ζωής που συνεχώς υποβαθμιζόταν.
Πίσω από κάθε ελεύθερη στιγμή ενεδρεύει ένα υποτιθέμενο κενό κι εμείς για να μη χαθεί καμμιά στιγμή τυποποιούμε τον ελεύθερο χρόνο μας. Όμως η τυποποίηση δημιουργεί παραπάνω άγχος, δεν λειτουργεί λυτρωτικά, αλλά προσθέτει εξαναγκασμό και ψυχική φθορά. Τελικά η ζητούμενη ψυχική απογραφή αναβάλλεται για το εγγύς μέλλον, το οποίο σιγά-σιγά γίνεται απώτερο.
Η καθημερινότητα τελικά καλώς ή κακώς είναι δομημένη πάνω στο χρόνο. Ο χρόνος είναι συστατικό και μέτρο της ύπαρξης και χωρίς αυτόν δε νοείται ζωή. Ο κατακερματισμός του φτιάχνει ασύνταχτα κομματάκια χρόνου, τα οποία επειδή είναι δύσκολο και επίπονο να τα βάλεις στη σειρά, γίνονται χρόνος που κουράζει.
Κυνηγώντας διαρκώς κάτι που είναι άπιαστο, ξεχνάμε ότι πρέπει να ζούμε μέσα στο χρόνο που μας αναλογεί και όχι πριν ή μετά απ? αυτόν, ούτε να τον κυνηγάμε, ούτε να μας κυνηγάει. Μόνο έτσι ο χρόνος γίνεται τροφοδότης αγαθών και όχι πηγή άγχους. Μόνο όταν ζούμε μέσα στο χρόνο μας, μπορούμε να νιώσουμε τη ζωή σαν φευγαλέο άγγιγμα της αιωνιότητας. Να τον αισθανθούμε σαν συστατικό της ύπαρξης και να μη τον σπαταλάμε, γιατί έτσι ξοδεύουμε κομμάτια ζωής.
Το πραγματικό νόημα της ζωής τρεμοπαίζει ιριδίζοντας, πάντα στο εκάστοτε παρόν. Αν εμείς βρισκόμαστε λίγο πριν ή λίγο μετά κυνηγοί ή κυνηγημένοι, μοιραία χάνουμε το ιρίδισμα της ζωής, το χρώμα και τη λάμψη, που όσο θολά κι αν είναι, κάνουν τη διαφορά.
Μπορεί η ζωή να κάνει κύκλους, όμως ο προσωπικός χρόνος του καθενός είναι μια μοναδική γραμμή που δεν γυρίζει πίσω. Αυτή τη μοναδικότητα οφείλουμε να την τιμούμε, κάνοντας το χρόνο μας φωτεινό , γόνιμο και δημιουργικό δηλαδή ανθρώπινο?
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
