Καθημερινές στιγμές

Άψογα, μετά από διακόσιες σαράντα τρεις μέρες, η χώρα έχει και πάλι εκλεγμένο πρωθυπουργό.  Τελευταία επιλογή του ελληνικού λαού ήταν ο Γιώργος Παπανδρέου. Από τότε μεσολάβησαν ο Λουκάς Παπαδήμος, και πολύ λιγότερο ο Παναγιώτης Πικραμένος, και οι δύο επιλογές τρίτων, μέχρι ο δύσμοιρος λαός  να αποφασίσει ότι το αντίδοτο έχει όνομα και λέγεται Αντώνης Σαμαράς. 

Αν συμφωνώ; Όχι. Αν υπάρχει καλύτερος; Όχι. Αυτή είναι η μοίρα μας. Δυστυχώς δεν υπάρχουν άξιοι πολιτικοί στις σωστές θέσεις. Θα μου πείτε υπάρχουν άξιοι πολιτικοί; Ε ναι, νομίζω ότι υπάρχουν. Μην μου ξεκινάς ρε Σαμαρά όμως την πρωθυπουργική σταδιοδρομία σου με τη φράση «με τη βοήθεια του Θεού θα κάνουμε ότι περνάει από το χέρι μας για να βγούμε από την κρίση», γιατί με γεμίζεις αμφιβολίες, που προεκλογικά δεν μου τις μετέδιδες. 

Πρώτον, δεν ψήφισε ο ελληνικός λαός τον Θεό, αλλά εσένα, οπότε αν κάποιος ζητήσει τα ρέστα -λέμε τώρα- πιθανής κακής πορείας από εσένα θα το κάνει. Και δεύτερο, δεν μπορώ προεκλογικά να μου έβγαινες με πυγμή και παρουσιαστικό λες και είσαι υπερήρωας έτοιμος να σώσει την χώρα κτλ, και τώρα μου λες ότι θα κάνουμε «ότι περνάει από το χέρι μας», δεν με κάνεις να νοιώσω ιδιαίτερη ασφάλεια. Και το λέω εμπειρικά. Και άλλοι έκαναν ότι περνούσε από το χέρι τους, αλλά τελικά αποδείχθηκε ότι από το χέρι δεν περνούσαν και πολλά πράγματα παρά αρκετά χρήματα τα οποία έκανα φτερά.

Δύσκολη η κατάσταση φίλες και φίλοι. Δύσκολα τα πράγματα, αλλά τουλάχιστον είδαμε μία πρόοδο στους χρόνους των διαδικασιών. Μέσα σε λιγότερο από εβδομάδα έχουμε πρωθυπουργό, σχηματίζουμε κυβέρνηση, και ετοιμαζόμαστε να πορευτούμε. Το εύκολο της υπόθεσης, και το αναίμακτο, είναι η άσκηση αντιπολίτευσης. 

Πάντα το να είσαι αντίθετος με τα πάντα είναι το ασφαλές. Το δύσκολο θα είναι να υπάρχει μία συσπείρωση, ώστε να πετύχουμε επιτέλους κάτι σε συλλογικό επίπεδο. Εκεί θα κριθεί ο Σαμαράς, για μένα. Αν θα καταφέρει αυτό το σκορποχώρι που έχουμε για χώρα, να το μαζέψει, να δώσει ένα ουσιαστικό όραμα, και να δώσει λύσεις σε απλά θέματα της καθημερινότητας. Αν ήμουν Σαμαράς, θα κοιτούσα πρώτα να συμμαζέψω το εσωτερικό και μετά θα έβγαινα παραέξω. 

Αν κρατήσω κάτι από τις πρώτες του δηλώσεις είναι η δουλειά. Τέλος, πρέπει να δουλέψουμε, να σκύψουμε το κεφάλι και να παράγουμε. Πώς θα μου πείτε, όταν τα προβλήματα στην αγορά εργασίας, την επιχειρηματικότητα, την βιοτεχνία και τη βιομηχανία είναι τέτοια που δεν αφήνουν περιθώρια για θετικά πρόσημα. Πρέπει να βρούμε ένα τρόπο και να τα καταφέρουμε. 

Στην παρούσα φάση το να κρεμαστούμε σε πρόσωπα είναι λάθος. Υπάρχουν δύο ανοιχτά μέτωπα στα οποία πρέπει να δοθεί ιδιαίτερο ενδιαφέρον, και να χαραχτεί ξεχωριστεί πολιτική, με ανθρώπους που θα ασχολούνται αποκλειστικά με αυτό. Εσωτερικό και εξωτερικό. Έτσι πρέπει να λειτουργήσει η νέα αυτή κυβέρνηση. Καλό το μικρό σώμα αυτής, κάνεις καλύτερο έλεγχο με λιγότερα άτομα, αλλά ταυτόχρονα αυξάνονται και οι ευθύνες ανά πρόσωπο. 

Η χώρα χρειάζεται άμεσα ανθρώπους οι οποίοι θα ανατρέχουν την αρνητική εικόνα αυτής στο εξωτερικό. Ανθρώπους που θα ενεργοποιήσουν τους μηχανισμούς προπαγάνδας, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις καλύτερης διαπραγμάτευσης. Χρήματα για να δαπανηθούν σε αυτό δεν υπάρχουν, οπότε η σωστή επιλογή σε πρόσωπα και θέσεις είναι μονόδρομος. Κύριε Σαμαρά, εκεί να σας δω.