Καθημερινές στιγμές

Δεν μας έφτανε ο ένας, ο οποίος μέχρι πρότινος ήταν εξαφανισμένος, βρήκαν καινούργιο και τον έβαλαν και στο ψηφοδέλτιο της ΝΔ εκεί στις Σέρρες. Αναφέρομαι στο νέο Κωνσταντίνο Καραμανλή, συγγενικό πρόσωπο του πρώην πρωθυπουργού που το όνομά του κοσμεί το ψηφοδέλτιο της ΝΔ. Ρε τι κάνει το κυνήγι της ψήφου και η ανάγκη – ιερό καθήκον της πρωτιάς… στο όνομα της σωτηρίας της χώρας! Όχι τίποτα άλλο, αλλά τόση δίψα για δουλειά, τόσο μεράκι για διακυβέρνηση, τόσες λύσεις σωτηρίας, δημιουργούν οξύμωρο θέμα σε σχέση με την τωρινή κατάσταση της χώρας. 

Δεν πειράζει, υπάρχει η διάθεση βρε αδελφέ! Διάθεση όμως η οποία πρέπει να υπάρχει και μετά τις εκλογές, και σε συνάρτηση  με τις λύσεις που υπάρχουν να δώσουν το προσδόκιμο αποτέλεσμα. Καλά θα ήταν.  Δυστυχώς ο εσωκομματικός πόλεμος είναι σε πρώτο πλάνο τόσο στη ΝΔ όσο και στο ΠΑΣΟΚ, η «κάθοδος» του Alexander Tsipras από την άλλη, φοβίζει κάθε μέρα και περισσότερο (τους πολιτικούς του αντιπάλους), με την ηγετική τάση που έχει αποκτήσει ?και του έχουν προσδώσει σε μεγάλο σημείο ΜΜΕ και η ηρωική έξοδός του στην Ε.Ε, ενώ την ίδια ώρα, καμία δύναμη δεν δείχνει ικανή να κάνει το κάτι παραπάνω.

Ένα μεγάλο θέμα, είναι και η ίδια η αυτοαναίρεση των κομμάτων, και δεν αναφέρομαι στον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος μέχρι τώρα έχει αλλάξει τουλάχιστον 7 διαφορετικές γνώμες για το θέμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ευρώ. Δηλαδή αν δεν μπορεί να αποφασίσει αν πρέπει ή όχι να μείνουμε στην Ευρώπη, φανταστείτε σταθερότητα σε άλλα θέματα, οικονομική φύσης, εξωτερικής πολιτικών και εθνικών συμφερόντων. 

Αναφέρομαι στον τρόπο λειτουργίας του πρώτου κόμματος, το οποίο με το που πάρει την «λαϊκή εντολή», διαπιστώνει ότι η κατάσταση ουδεμία σχέση είχε με την πραγματικότητα την οποία γνώριζε προεκλογικά, με αποτέλεσμα ότι δήλωνε πριν αυτομάτως να αναιρείται, μία νέα πολιτική να χαράζεται και το αποτέλεσμα αλλά και οι θέσεις που το έφεραν πρώτο να μην ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Και η τραγικότητα του πράγματος, δεν είναι ότι συμβαίνει αυτό, αλλά ότι ο λαός που αποφασίζει και έχει δύναμη κτλ κτλ, το καταπίνει, σκύβει το κεφάλι και το δέχεται ως φυσικό επακόλουθο. 

Φτάνει μόνο να παρακολουθήσεις του τίτλους, για να καταλάβεις ότι μερικοί έχουν χάσει κάθε νόημα και πολιτική πορεία, σε σημείο να κυνηγάνε ανεμόμυλους. «Επίθεση κατά facebook και twitter (σ.σ τα γνωστά social media) από ΚΚΕ», «Άλλες έξι νέες θέσεις του κόμματος παρουσίασε ο Ευ. Βενιζέλος», «Με νέο Κώστα Καραμανλή η ΝΔ στις Σέρρες» και άλλα πολλά. 

Από τη στιγμή που τα ίδια τα κόμματα και οι πολιτικοί αυτών, δείχνουν εγκλωβισμένοι στα στερεότυπα τα οποία χρόνια με τα χρόνια δημιουργούσαν, και μη έχοντας την δυναμική ή την προσωπικότητα να το αλλάξουν αυτό, τί αποτέλεσμα περιμένετε να έχουμε; 

Και για το finale. Οι αυτοκτονίες συνεχίζονται, ο κόσμος απελπισμένος «φουντάρει» από τα μπαλκόνια. Από την πρώτη αυτοκτονία που είχαμε στην πλατεία Συντάγματος, μέχρι σήμερα ο αριθμός των αυτοχείρων ξεπερνάει τους 40. Τα ΜΜΕ σταμάτησαν στον πρώτο, από εκεί και πέρα δεν ασχολήθηκαν, θεωρώντας ότι το θέμα «κάηκε». Το ίδιο όμως έκανε και η κοινωνία. 

Μήνες μετά την πρώτη δημόσια αυτοκτονία λόγω κρίσης, ο κόσμος φαίνεται να το έχει εμπεδώσει και να το θεωρεί ?φυσιολογικό. Έχει τέτοια ανοχή τελικά η κοινωνία αυτή, η οποία μπορεί να απορροφά αψήφιστα και δίχως ανάδραση κάθε αρνητικό φαινόμενο;