Καθημερινές στιγμές

«Παλιά, λέγαμε ότι το πιο σύντομο ανέκδοτο ήταν το «Αλβανός τουρίστας». Ύστερα έγινε το «Επενδύσεις στην Ελλάδα». Ίσως μαζί με το «Κοινοτική/Ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» (προς την Ελλάδα). Τώρα, όμως ξέρουμε ότι το πιο σύντομο ανέκδοτο είναι άλλο: «Πολιτικοί Ηγέτες» (κυρίως στην Ελλάδα, του 2012, αλλά εν ανάγκη και στην Ευρώπη).»

Νομίζω ότι σε τέσσερις γραμμές, ο δημοσιογράφος Αντώνης Παπαγιαννίδης, τα λέει όλα. Δέκα μέρες μετά τις εκλογές της 6ης Μαίου. Δέκα μέρες τούτη η χώρα ψάχνει την «επόμενη μέρα της». Ο λαός μίλησε, έδωσε γροθιά στο σάπιο πολιτικό σύστημα, ο λαός κέρδισε, η κοινωνία εξοστράκιση, και άλλες τέτοιες φαμφάρες, ακούστηκαν και γράφτηκαν όλο αυτό το διάστημα. Οι εντολοδόχοι πολιτικοί μας, δεν είπαν την τελευταία τους κουβέντα, και από ότι φαίνεται θα αργήσουν να την πουν. 

Εκλογές! Ναι εκλογές, ξανά! Άλλα 50-60 εκατομμύρια «χαμένα». Αλλά αυτό είναι το λιγότερο (είναι;). Το θέμα είναι ότι όλη αυτή η λαϊκή αντίδραση, όλο αυτό το κατακεραύνωμα του πολιτικού συστήματος και της κυβερνησία (να είναι καλά ο Βενιζέλος, μάθαμε καινούργια λέξη), πάει στράφι, και σαν να μην έγινε ποτέ ξανακαλούμαστε στις κάλπες. 

«Εκείνο που είδαμε τις ημέρες αυτές των διερευνητικών εντολών – και νωρίτερα, στο θέατρο σκιών του προεκλογικού αγώνα για τις εκλογές της 6ης Μαΐου ? και στα πλαίσια και στο παρασκήνιο των διαβουλεύσεων γύρω από το Προεδρικό Μέγαρο, εκείνο που φαντάζει στον ορίζοντα, είτε σχηματισθεί είτε δεν σχηματισθεί Κυβέρνηση (και χωρίς καν να θέτουμε στην πλάστιγγα όσα δείχνουν να τρέχουν γύρω  από τους Ανεξάρτητους Έλληνες του κ. Καμμένου κοκ), πάμε/δεν πάμε σε εκλογές, αληθινά αποικοδομεί την ίδια την έννοια του πολιτικού ηγέτη. Ακριβώς την στιγμή που η κρισιμότητα των καταστάσεων, αναγνωριζόμενη και διεκτραγωδούμενη απ’ όλους, κάνει την ανάγκη για ηγεσία όλο και πιο έντονη. Οι «κεφαλές» του πολιτικού μας συστήματος, όλες αυτές τις υπέρθερμες ημέρες, τι έκαναν; Με μεγάλη δεξιότητα κρύβονταν ο ένας πίσω από τον άλλον, ώστε να μην κουβαλήσει ο καθένας την κύρια ευθύνη. Και όλα αυτά, ενώ η στιγμή της σύγκρουσης των τραίνων, του train crash κατά την καθιερωμένη «Ευρωπαϊκή» διατύπωση, πλησίαζε… Είναι κρίμα. Αξίζαμε κάτι καλύτερο, άξιζαν κι οι ίδιοι ? τολμούμε να πούμε ? κάτι καλύτερο.», συνεχίζει ο Αντώνης Παπαγιαννίδης. 

Παράλογο; Ναι, οξύμωρο; Ίσως? Περιμένω να δω, πώς ο «αγανακτισμένος» Έλληνας πολίτης θα πράξει αυτή τη φορά. Θα συνεχίσει ο κ. Τσίπρας να χαμογελάει, θα το διαλύσει το ΠΑΣΟΚ ο κ. Βενιζέλος όπως δήλωσε, θα καταφέρει να αλλάξει την αρνητική εικόνα του ο Σαμαράς, ο Μιχαλολιάκος θα πιάσει τα ίδια ποσοστά μετά την διαφήμιση που επί δεκαέξη μέρες τώρα του κάνουν; 

Ότι και να γίνει πρέπει να θυμόμαστε, ότι κανένας από αυτούς του «αρχηγούς» δεν είχε το σθένος του σχηματισμού κυβέρνησης, όταν του ζητήθηκε. Άρα ας ξεκινήσουμε να ψάχνουμε για πολιτικούς με σθένος,  και σιγά σιγά, ίσως βρούμε και ηγέτες?