Καθημερινές στιγμές

Αναρωτιέμαι αν τελικά η χώρα αυτή έχει κανένα πρόβλημα. Για να εξηγηθώ, έψαχνα την ειδησεογραφία, και πέρα από πολιτικά-εκλογικά, κάποια λίγα κοινωνικά και κάποια ελάχιστα οικονομικά, ησυχία. Που είναι η καταστροφολογία, που είναι οι απειλές τις Ε.Ε. που είναι η χρεωκοπία, τα κατεστραμμένα ταμεία και η χώρα που βουλιάζει; 

Στο βωμό της σκοπιμότητας και της ψήφου όλα μετριάζουν, παραμορφώνονται., και αλλάζουν. Το «λεφτά υπάρχουν» δεν χάθηκε, απλά άλλαξε μορφή. Που είναι η Ελλάδα, που βουλιάζει, καταστρέφεται, αναζητάει οξυγόνο; Μπήκε στο ράφι, γιατί τώρα έχουμε την Ελλάδα που «κοιτάει μπροστά», που «δεν φοβάται να διαπραγματευτεί». Ξαφνικά ξαναγίναμε ένας «περήφανος λαός», αποκτήσαμε «κριτική ματιά και άποψη», διαπιστώσαμε ότι  «αντέξαμε τις δυσκολίες του μνημονίου, και μας αξίζει ένα καλύτερο μέλλον», και φυσικά δεν είμαστε ο λαός των ρουσφετιών, των ψεύτικων οικονομικών στοιχείων και των αφερέγγυων, αλλά είμαστε ένας λαός «ο οποίος γέννησε την δημοκρατία, πέρασε πολλά, επιβίωσε, και θα το ξανακάνει». 

Το πνεύμα των νικητών είναι διάχυτο παντού. Όλοι είναι νικητές, όλοι μπορούν να κυβερνήσουν, κανένας όμως δεν λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Ίσως γιατί κανένας δεν ρωτάει. Και όχι δεν αναφέρομαι στο debate. Δεν θεωρώ ότι ένα καλοστημένο θέατρο, με ερωτήσεις και απαντήσεις άνευ ουσίας θα έδινε ξεκάθαρη εικόνα. Αυτό που πρέπει να μας απασχολεί, είναι επιτέλους η αλήθεια. Τι θα συμβεί μετά τις εκλογές, σε τι κατάσταση βρίσκεται η χώρα, ποια είναι η ατζέντα της επόμενης ημέρας, σε τι φορολογικό/οικονομικό επίπεδο θα κινηθούμε; 

Θα κληθούμε να προσέλθουμε στις κάλπες, γνωρίζοντας ελάχιστα, για το τι θα συμβεί την επόμενη μέρα. Και όμως η προεκλογική εκστρατεία καλά κρατεί. Οι αίθουσες γεμίζουν, οι ομιλητές καταχειροκροτούνται, και ο κομματικός πυρήνας αποδεικνύει ότι τελικά μυαλό δεν θα βάλουμε ποτέ. Μένει να δούμε τι θα συμβεί στις ανοιχτές συγκεντρώσεις σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη που έχουν προγραμματίσει Σαμαράς και Βενιζέλος. 

Με την κομματική προβατοποίηση να ξεκινάει από το πανεπιστήμιο, το ρουσφέτι και το αλισβερίσι να βρίσκουν άμεση εφαρμογή στη ζωή του εν γένει ψηφοφόρου, το σύστημα έχει βρει τρόπους ώστε να αναζωογονείται όταν χρειάζεται. Άραγε η αποχή, η αντίδραση, και η καταψήφιση, θα παρουσιαστεί στην τάξη μεγέθους που τα γκάλοπ και οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν, ή τελικά η δύναμη της συνήθειας και η οι τύψεις της υποχρεώσεις θα υπερισχύσουν;