Μεγάλη απώλεια ο Μητροπάνος. Τεράστια για το ελληνικό τραγούδι το οποίο τα τελευταία χρόνια περνάει μία κρίση ταυτότητας και συνοχής. Όχι όμως δεν θα βάλω τώρα να ακούσω Μητροπάνο επειδή πέθανε. Δεν θα παίζω συνέχεια το «Ρόζα» στο στερεοφωνικό μου, ούτε θα τον μνημονεύω μιλώντας λες και ήταν ένας από τους καλύτερούς μου φίλους, ενώ δεν το έχω γνωρίσει ποτέ. Θα σιωπήσω και θα αφήσω το έργο και την κληρονομιά, που δεν χρειάζεται ούτε από εμένα αλλά ούτε από κανένα βοήθεια, για να μείνει στο πάνθεο της ελληνικής μουσικής.
Δυστυχώς, όμως είναι τέτοια η περίοδος όπου όχι μόνο δεν θα σιωπήσουν όλοι αυτοί που έπρεπε αλλά βγάζουν και γλώσσα, τολμώντας μετά από όλα αυτά τα οποία έκαναν και έφεραν τη χώρα εδώ που είναι, να εξακολουθούν να προφέρουν λέξεις όπως έθνος, ενότητα, ανάπτυξη, μαζί, πατριωτισμός, κτλ.
Κοροιδευόμαστε καθημερινώς, αλλά μας αρέσει. «Το έκανα για την πατρίδα» δήλωσε ο Ακης Τσοχατζόπουλος στον εισαγγελέα, όταν του ζητήθηκε να απολογηθεί. Ναι κυρίες και κύριοι, το έκανε για την πατρίδα, και να σας πω, εγώ τον πιστεύω. Γιατί αν δεν το έκανε για την πατρίδα, αν δεν τσέπωνε μερικά εκκατομύρια, δισεκατομύρια ή ότι πήρε εν πάση περιπτώσει, αν όλοι αυτοί οι βουλευτές, και οι υπουργοί, οι συνδικαλιστές και οι εκβιαστές τους δεν βάζαν χέρι στα κρατικά ταμεία, πώς θα φτάναμε στο σημείο που είμαστε τώρα;
Όχι δεν είμαι τρελός, αλλά όλοι γνωρίζαμε τι γινόταν κάτω από τα τραπέζια και ποιες «διαδικασίες» ακολουθώνταν τόσα χρόνια στις σχέσεις δημοσίου-ιδιωτικού τομέα, στις επαγγελματικές συνεργασίες. Όλοι. Αυτοί που βολευόταν από την κατάσταση αυτή, δεν μιλούσαν,ενώ αυτοί που δεν βολευόταν, κάτι ψιθύριζαν, αλλά μέχρι εκεί.
Φτάσαμε στο σημείο να χρωστάμε της Μιχαλούς, να έχουμε υποβρύχια που γέρνουν, άρματα που δεν περπατάνε, οπλισμό από το 1970 και πίσω, αεροπλάνα και ελικόπτερα τα οποία μία πετάνε και μία όχι, και όλα αυτά επειδή το γνωρίζαμε και δεν μιλούσαμε. Άρα όλο αυτό το μένος προς το πρόσωπο του Τσοχατζόπουλου είναι το λιγότερο υποκριτικό. Δεν πέσαμε δα και από τα σύννεφα…
Αποδιοπομπέος τράγος τον οποίο ρίξανε στα λιοντάρια προς τέρψη της δημόσιας αίσθησης δικαίου. Από αυτή την άποψη νοιώθω μία ουδετερότητα για όλη την υπόθεση. Από την άλλη, μέχρι να δω ότι αυτά τα χρήματα επέστρεψαν στα δημόσια ταμεία, με καθαρές και νόμιμες διαδικασίες, όλη η υπόθεση δεν σημαίνει τίποτα, και η κοροιδία συνεχίζεται.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
