Καθημερινές στιγμές

Δεύτερη αυτοκτονία μέσα σε διάστημα τριών ημερών. Και οι δύο αυτόχειρες επικαλέστηκαν την κρίση και τα οικονομικά προβλήματα για τις πράξεις τους. Επειδή μου φαίνεται ότι οι αυτοκτονίες εκτός από μία πραγματικότητα τείνουν να γίνουν μία μακάβρια μόδα, πρέπει σαν λαός να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Η παρακάτω εικόνα αποτυπώνει το τι αντίκρισαν το Μάρτιο του 2011, οι Ιάπωνες ώρες μετά το φονικό τσουνάμι που χτύπησε τη χώρα,  αφήνοντας πίσω χιλιάδες νεκρούς, άστεγους και ανθρώπους που τα έχασαν όλα. Κυριολεκτικά όλα. Αυτό είναι καταστροφή. Αυτό είναι να χάνεις κυριολεκτικά τα πάντα. 

Στην Ελλάδα, περισσότερο βιώνουμε καθημερινά ένα κλίμα τρομοκρατίας και παραπληροφόρησης, μέσω ενός δικτύου το οποίο συντηρεί το σύστημα αυτό αποτελούμενο δημοσιογράφους, ΜΜΕ, κανάλια και μέσα, τα οποία στόχο και σκοπό έχουν την διατήρηση και αύξηση του φόβου, την ανασφάλειας και την αβεβαιότητας του λαού. 

Ένα ζάπινγκ στα τηλεοπτικά κανάλια την ώρα των ενημερωτικών τους δελτίων φτάνει για το διαπιστώσει οποιοσδήποτε. Πάνω στην ζάλη και την σύγχυση ο άνθρωπος ψάχνει να βρει βοήθεια, ώστε να καταφέρει να απωθήσει το αρνητικό αυτό πέπλο από πάνω του. Εφόσον δεν μπορεί να το πετύχει μόνος του, ψάχνει κάποιον ή κάποιους οι οποίοι θα πορευτούν και θα τον ακολουθήσει ή θα τον ακολουθήσουν. Κοινώς, ψάχνει κάποιον να ηγηθεί της προσπάθειάς του αυτής. Στο βωμό αυτό ονομάστηκαν μάρτυρες, άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους, αλλά ουδεμία σχέση είχε αυτό. 

Δύο αυτοκτονίες σε 3 μέρες, με τον αριθμό των αυτοχείρων να έχει σχεδόν διπλασιαστεί τα τελευταία τρία χρόνια (2009-2012). Τι διαφοροποιεί τις δύο περιπτώσεις. Η δημοσιότητα. Αλλιώς αντέδρασε σύσσωμο το σύστημα, στην περίπτωση του αυτόχειρα ο οποίος επέλεξε να τραβήξει τη σκανδάλη στο πιο κεντρικό και πολυσύχναστο σημείο της χώρας, την πλατεία Συντάγματος στην Αθήνα, και αλλιώς, στην δεύτερη περίπτωση, στον ηλικιωμένο που άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του. Η τραγικότητα και η κατάληξη είναι η ίδια. Η δημοσιότητα πάλι όχι. 

Για τον πρώτο, αυτόν που επέλεξε να αυτοκτονήσει σε κοινή θέα, γίνονται επί δύο μέρες συγκεντρώσεις στη μνήμη του, κόσμος περνάει και αφήνει σημειώματα και λουλούδια. Στην δεύτερη περίπτωση, το θέμα απασχόλησε για λίγη ώρα το διαδικτυακό κυρίως Τύπο, και πέρασε στην υπόλοιπη ροή.

Παίρνω σαν παράδειγμα τους Ιάπωνες, και βλέπω ένα χρόνο μετά τι κατάφεραν. Ανοικοδόμησαν τη χώρα τους και έφτασαν σε σημείο να νομίζεις ότι έχει περάσει πολύ περισσότερος χρόνος από τη μεγάλη αυτή καταστροφή. Δεν διάβασα να αυτοκτονεί κάποιος, παρά τράβηξαν μία γραμμή και ξαναξεκίνησαν από το μηδέν. Εδώ δεν αυτοκτόνησαν αυτοί, θα το κάνουμε εμείς για τον Παπαδήμο, τον Παπανδρέου και όλους αυτούς; Ε όχι!