Και η ψυχή πώς θα σηκωθεί; Με το αερόστατο!..

Το πρώτο θύμα που εκτελείται σε περιόδους κρίσης είναι η καταστασιακή τέχνη. Και λέγοντας καταστασιακή τέχνη εννοώ αυτές που οργανώνονται κύρια από δήμους για να ακούσει ο κόσμος σε μια πλατεία λίγο καλή μουσική, να δει μια παράσταση Καραγκιόζη, ένα καλλιτεχνικό δρώμενο με μια ζωηράδα και ουσία.

Μην θεωρείται δεδομένο ότι ένας πατέρας με δύο παιδιά έχει την άνεση να πάει οικογενειακώς σε ένα καλό θέατρο, μια συναυλία κλπ. Ενώ, όταν γίνεται στην πλατεία, σε ένα παρκάκι, σε μια ανοιχτή εκδήλωση μετέχει κι αυτός ο κόσμος στην γειτονιά του πνεύματος. Γιατί ο άνθρωπος σαν σώμα έχει ανάγκη την τροφή, αλλά σαν πνεύμα της εκφράσεις και της εκφάνσεις της τέχνης. Αλλά επειδή οι δημοτικοί άρχοντες πολλές φορές στερούνται και γνώσης και θέλησης και φαντασίας που δεν γίνεται τίποτα τα φορτώνουν όλα στο γάϊδαρο, στην κρίση!!!

Έπειτα, όταν μια περιοχή, έχει πέντε σοβαρούς καλλιτέχνες φροντίζει να βρίσκει τρόπο να τους κρατάει στον τόπο τους για να μην τους «κλέβουν» άλλες περιοχές και επωφελούνται των ευεργετημάτων του. Διότι η τέχνη είναι στάση ζωής για έναν πραγματικό καλλιτέχνη όχι παίξε γέλασε.

Αλλά εδώ, ο φθόνος, η ανικανότητα και η αδιαφορία έχουν κράτος. Με δύο ευρώ εισιτήριο και δυσκολευόμαστε να δουλέψουμε στα σχολεία της Κομοτηνής και της Θράκης γενικότερα. Και όταν κάποιος δεν έχει ούτε αυτά τα δύο δεν δίνει. Μέσα σ’ αυτή την τιμή είναι και δίωρο εργαστήριο κατασκευής φιγούρας με τα υλικά δικά μας, παράσταση θεάτρου σκιών με ζωντανή μουσική (τζουρά – σαντούρι) και θεατρικό παιχνίδι. Πόσο ενθουσιασμό και γνώση παίρνουν τα παιδιά από τέτοιες δραστηριότητες κι όμως σπάνια βρίσκουμε δασκάλους ν? ανοίξουν τις πόρτες των σχολείων στην δημιουργική φαντασία, οι γονείς ίσως νάταν μια λύση.