Γράφει ο Σταύρος Ι.Σταυρίδης, δικηγόρος Αθηνών
Σας ευχαριστώ από καρδιάς για την αποδοχή σας στο κείμενο μου της Πέμπτης 1/9/2016 και τα θετικά σας μηνύματα και σχόλια.
Και αυτή την Πέμπτη όπως και κάθε Πέμπτη από εδώ και πέρα συνεχίζω «ΑΠΟ ΑΠΟΣΤΑΣΗ» με την ευχή να προσδώσω ένα παραπάνω εβδομαδιαίο ενδιαφέρον σε εσάς και στην ιστορική μας εφημερίδα.
Το σημερινό μου θέμα σε πρώτη ανάγνωση δείχνει αισιόδοξο αλλά δεν είναι.
Προσωπικά προσβλέπω στην ιδανική εξέλιξη των πραγμάτων κάτι που δεν είναι εύκολο σήμερα αλλά και γενικά στη ζωή καθώς δεν είναι ιδανικά όλα για όλους.
Σταματώ τις γενικότητες και μπαίνω στο θέμα μου.
Είναι κοινή απαίτηση φαντάζομαι για φυγή από την κοινωνική, πολιτική και οικονομική στασιμότητα των τελευταίων ετών.
Το γιατί αυτή δεν προκύπτει οφείλεται κατά τη γνώμη μου στα εξής:
Σε κοινωνικό επίπεδο αντιλαμβάνομαι ως εξέλιξη την προαγωγή της αλληλεγγύης, της συλλογικότητας, την ανοχή και κατανόηση της διαφορετικότητας, τη διάχυση της γνώσης και της επιμόρφωσης σε όλα τα κοινωνικά στρώματα.
Το κοινωνικό σοκ του ξεβολέματος από τα μεταπολιτευτικά αυτονόητα πάγωσε προσωρινά την κοινωνία.
Βασική θεραπεία σε αυτό το σάστισμα είναι η ατομική κινητοποίηση από τα μικροβολέματα μας. Την κοινωνική εξέλιξη θα την προκαλέσει ο πολίτης με τις κατά περίπτωση δυνάμεις και ιδέες του και δεν πρόκειται να έρθει αυτονόητα δια αυτοματισμού.
Στο οικονομικό πεδίο είναι φανερό ότι αναζητείται οικονομικό μοντέλο.
Είτε προκριθεί η κρατική οικονομία είτε η οικονομία της αγοράς, η όποια εξέλιξη δεν θα είναι για όλους ιδανική.
Η κρατική οικονομία ως μοντέλο αποδείχθηκε πεπερασμένο και αναποτελεσματικό στην πρόσφατη ιστορία.
Το να καταπνίξουμε φορολογικά κάθε ελεύθερη οικονομική δραστηριότητα υπό την επίφαση της κοινωνικής δικαιοσύνης και να δημιουργούμε στρατιές άκλαυτων και συνδικαλιστικά ανυπεράσπιστων ανέργων στην ιδιωτική οικονομία κανένα πρόβλημα δε λύνει.
Αντίθετα, ο πονηρός κοινωνικός αυτοματισμός που σέρνεται γύρω μας μάλλον πολιτικούς παρά κοινωνικούς σχεδιασμούς εξυπηρετεί.
Θα συμφωνούσα σε έναν με διακομματικά οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια καθορισμό των αδυνάμων, στην ενίσχυσή τους και στην απαλλαγή τους από βάρη.
Δε συμφωνώ όμως στην απάθεια με την οποία βλέπουμε μια ολόκληρη παραγωγική γενιά να μεταναστεύει. Η μετανάστευση του πιο δημιουργικού κομματιού της κοινωνίας θα έχει ώς συνέπεια τη δημογραφική και αναπτυξιακή απαξίωση της χώρας.
Πολιτικά τέλος ιδανική εξέλιξη για όλους δεν υπάρχει γιατί είναι θέμα οπτικής.
Εδώ αγαπητοί μου επισημαίνω ότι ο πολίτης δεν είναι ανεύθυνος.
Καθορίζει με τις επιλογές του τα πολιτικά πρόσωπα και την πολιτική.
Ευτυχώς ζούμε σε μια χώρα με ισχυρό δημοκρατικό κεκτημένο.
Τα τελευταία χρόνια διεξήχθησαν διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις και δημοψήφισμα στην χώρα μας. Δικαιούται κανείς μας να ισχυριστεί ότι δεν κατάλαβε κάτι ή ότι παραπλανήθηκε σε κάτι όταν σε σύντομα χρονικά διαστήματα επικύρωσε πράγματα και νομιμοποίησε πολιτικούς και πολιτικές;
Σύμφωνα λοιπόν και με το γνωστό διαφημιστικό μήνυμα «προσέχουμε για να έχουμε».
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News