ΑΦΙΕΡΩΜΑ: ΙΩΝΙΑ
Η Λέβεδος με τις μεγάλες γιορτές υπέρ του θεού Διονύσου!
Άλλη μια σχέση Θρακών-Βοιωτών
Πωλείται πολύ σπάνιο νόμισμά της στο διαδίκτυο
και το υπ. Πολιτισμού κοιμάται όρθιο?
Η Λέβεδος ήταν μια αρχαιοτάτη ελληνική πόλις στην Λυδία, μια των 12 ιωνικών πόλεων αυτής, στην Ιστορία ήδη από τον 11ο αι. π.Χ.! Ήταν κτισμένη στην βόρεια παραλία του Καϋστρίου Κόλπου, μεταξύ Κολοφώνος και Τέω[1], από τις οποίες απείχε 120 στάδια! Αλλά Τέως και Λέβεδος δεν αναπτύχθησαν πολύ, κυρίως λόγω της μικρής ενδοχώρας τους.
Ευρίσκετο στον μυχό της «κολπώσεως της Λεβέδου» (στην Β. ακτή του κόλπου της Εφέσου, μεταξύ του ακρ. Μπογακλή και της νήσου Μάκρης ? νυν Μπουλμές). Εκεί ταπεινούται το όρος Γαλησός (νυν Αλεβάν). Εκεί, όπου εκβάλει ο ποταμός Μαλ-κιζή, σχηματίζονται δυο θαυμάσιοι ψαμμαθώνες, η Άμμος του Ψύλλη και η Άμμος των Κοιμητουριών.
Ήταν κτισμένη σε μια ευφορώτατη χώρα, στην οποία χρωστά και το όνομά της, όπως άλλωστε άλλες ελληνικές πόλεις που ήταν κτισμένες σε λειβάδια (βλ. Λεβάδεια Βοιωτίας, κ.ά.). Μάλιστα η σχέση της βοιωτικής Λεβάδειας με την Λέβεδο δεν είναι άσχετη, αφού οι Ίωνες που την αποίκησαν προέρχονταν από την Βοιωτία και την Β. Πελοπόννησο.[2] Ήταν θαυμαστή για τα σιτηρά, τα ξερά σύκα, τις βελανιδιές, τα ελαιόδενδρα, τα πεπόνια, τις ιαματικές πηγές και το καλό μεταλλικό νερό της. Οι πηγές ήταν στην θέση Εκκλησία ή Καρακότσα και τις επισκέφθηκαν πολλοί επώνυμοι [3]- («λουτρά θερμά πλείστα των επί θαλάττη και ήδιστα»). Αυτές οι θειούχες ιαματικές πηγές ρέουν έως και σήμερα. Υπήρχαν επίσης κοιτάσματα αργύρου (στα Κοιμητούρια και άφθονη πέτρα).
Πρώτοι κάτοικοί της ήσαν οι Κάρες (βλ. Παυσ.), ή οι Λέλεγες (βλ. Φερεκ.). Έπειτα, προ του 1000 π.Χ., ήλθαν Αθηναίοι και Ίωνες, υπό τον Ανδραίμονα του Κόδρου, και την αποίκησαν (βλ. Παυσ.)! Μάλιστα τον τάφο του Ανδραίμονος τον έδειχναν ως ιερό μνημείο στην Λέβεδο! Άλλη παράδοση, αναφέρει ως ιδρυτή της τον Ανδρόπομπο, με το όνομα Άρτις (βλ. Στρ.). Και άλλη τον υιό του Κόδρου, Νηλέα (βλ. Λεξ. ΣΟΥΔΑΣ).
Για όλα τα παραπάνω, η πόλις ήταν σύμμαχος των Αθηναίων. Διεκρίθη στην ναυτιλία και το υπερπόντιο εμπόριο και αποκόμισε πολλά πλούτη. Την πόλη κατέκτησε ο Λυσίμαχος και σχεδόν την κατέστρεψε. Μετεγκατέστησε πλήθος κατοίκων από την Έφεσο.
Στην πόλη εόρταζαν τα Απατούρια προς τιμήν της θεάς Αθηνάς. Αλλά στα ρωμαϊκά χρόνια, η πόλις γίνεται «κέντρο τεχνιτών» του Θρακός θεού Διονύσου. Ενός θιάσου που ήλθε εδώ από την Τέω, την Μυόνησο και την Έφεσο. Έγινε τόπος συναντήσεως όλων των φορέων των Ιώνων της περιοχής. Και κατ? έτος, ετελούνταν σε αυτήν μεγάλες εορτές και πανηγύρεις για τον Βάκχο, με πλήθος καλλιτεχνικών αγώνων και εκδηλώσεων. Αναφέρονται νικητές σε μουσικούς αγώνες. Αναπτύχθηκε η δραματική τέχνη. Υπήρχε και θέατρο, που δεν έχει βρεθεί (ακόμη). Οι θεωροδόκοι, ένα θρησκευτικό αξίωμα, εφρόντιζαν για τις εορτές. Ο ελαιοθέτης, ήταν αξίωμα αρμοδίου για την παροχή λαδιού στο Γυμνάσιο της πόλεως. Υπήρχε και γραμματικός. Δικαστές από την Λέβεδο εκλήθησαν να επιδικάσουν μια συνοριακή διαφορά μεταξύ Μιλήτου και Μυούντος! Αυτό δείχνει ότι έχαιραν εκτιμήσεως.
Στους «ελληνιστικούς» χρόνους μετονομάσθηκε σε Πτολεμαΐδα, ίσως από τον Μακεδόνα βασιλέα της Αιγύπτου, Πτολεμαίο Γ΄ Ευεργέτη (246-221 π.Χ.). Στα τέλη του 1ου αι. π.Χ. ο Οράτιος την μνημονεύει, αλλά σχεδόν έρημο!
Ο πιο επώνυμος πολίτης της ήταν ο Λεώφαντος ο Γορσιάδας[4], ο οποίος εθεωρείτο, από κάποιους, ένας από τους Επτά Σοφούς της Αρχαιότητος (βλ. Διογένης ο Λαέρτιος)!
Τον 6ο αι. μ.Χ. αναφέρεται από τον Ιεροκλή, ως μια των 43 πόλεων της Επαρχίας Ασίας. Στα βυζαντινά χρόνια γίνεται έδρα επισκόπου υπό τον μητροπολίτη Εφέσου (βλ. "Notitiae episcopatum"), έως τον 12ο-13ο αι. Τρεις επίσκοποί της είναι μόνον γνωστοί: Ο Κυριάκος (ο οποίος συμμετείχε στο Συμβούλιο της Εφέσου, 449), ο Ιουλιανός (εκπρόσωπος του μητροπολίτη του στην Χαλκηδόνα, 451), και ο Θεοφάνης ή Θωμάς (ο οποίος παρέστη στην Σύνοδο της Νικαίας, 787). Τον 14ο αι. χάνονται τα ίχνη της πόλεως.
Έρημη την βρίσκουν και οι ξένοι περιηγητές του 17ου αι. ενώ ερείπια της αρχαίας πόλεως εντοπίζουν Άγγλοι και Γάλλοι περιηγητές, και την ταυτίζουν χάρι στις θερμές πηγές της. Κοντά στην θέση της αρχαίας Λεβέδου εκτίσθη το χωριό Υψηλή[5], αν και όχι σε υψηλό σημείο (υψόμετρο 178 μ.). Κατοικήθηκε από Έλληνες και Τούρκους σιτοκαλλιεργητών.
Σήμερα, σημαντικά ερείπιά της, ιδίως τειχών και πύργων, σώζονται στην περιοχή που καλείται Ξύγκι (οι Τούρκοι την λεν Καζίκι/Κασίκ). Κοντά της ευρίσκονται τα τουρκικά χωριά Ürkmez και Doganbeyli.
Από την νομισματοκοπία της, σώζονται ακόμη και ονόματα υπεύθυνων αρχόντων νομισματοκοπίας! Ξέρουμε ότι έκοψε νόμισμα, για πρώτη φορά, τον 4ο αι. π.Χ. Ήταν χάλκινα. Επί Πτολεμαίων εξέδωσε επίσης χάλκινα νομίσματα, με την κεφαλή του Πτολεμαίου ή της Αρσινόης και την επιγραφή ΠΤΟ(Λ). Σώζονται τετράδραχμα του αττικού σταθμού του Αντιόχου (190 π.Χ.). Μετά το 188, έκοψε αργυρά νομίσματα σε αττικό σταθμητικό κανόνα με εμπροσθότυπο την θεά Αθηνά (κεφαλή Αθηνάς ή προτομή ή όρθια) και με επιγραφή ΛΕ ή ΛΕΒΕΔΙΩΝ. Τα νομίσματα της πόλης κυκλοφόρησαν κατά τον 2ο αι. στις αγορές της Κιλικίας και της Συρίας! Την ρωμαϊκή περίοδο έκοψε αυτοκρατορικά νομίσματα κατά την αρχή του Τιβερίου (14 -37), του Βεσπασιανού (69-79), του Αδριανού (117-138), του Μάρκου Αυρηλίου (161-180) και του Γέτα (211-212).
Τι με έπιασε και τα γράφω τώρα όλα αυτά;
Να? είδα στο διαδίκτυο ότι πωλείται/δημοπρατείται μοναδικό και πολύ σπάνιο νόμισμά της, σαν πόρνη να ξεφτιλίζεται στα παζάρια των μαμμωνολατρών του κόσμου, και κανείς να μην κάνει τίποτε? Μήτε από το (κοιμισμένο) ελληνικό, μήτε από το (πιο δραστήριο) τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού?
Για την ιστορία, πρόκειται για ένα τετράδραχμο, που εικονίζει την κεφαλή της θεάς Αθηνάς με τριπλό αποτροπαϊκό σύμβολο πίσω στον σβέρκο, κράνος με κορωνίδα, στεφανωμένη με κλαδί ελιάς και ενώτιο την Νίκη! Ενώ στον οπισθότυπο, εικονίζεται γλαύκα, ανάμεσα σε δυο κέρατα αφθονίας, και σταφύλια!. Υπάρχουν εγκοπές στην περιφέρεια. Γράφει δε την καταγωγή του: «ΛΕΒΕΔΙΩΝ ΑΘΗΝΑΙΟΣ» για όποιον δεν το κατάλαβε?
Κατασκευή τουρκικού δημόσιου έργου απειλεί τους αρχαίους ελληνικούς τάφους της Φώκαιας!
Η Φώκαια ήταν η βορειότερη των ιωνικών πόλεων. Συνόρευε με την Αιολίδα. Βρισκόταν κοντά στις εκβολές του ποταμού Έρμου. Ευρίσκεται στην ακτή της χερσονήσου, που χωρίζει τον κόλπο της Κύμης (την μεγαλύτερη από τις αιολικές πόλεις), προς τα βόρεια, και τον κόλπο της Σμύρνης προς νότον. Η Φώκαια είχε δύο φυσικά λιμάνια, σε κοντινή απόσταση από τον οικισμό,! Και μια σειρά από μικρά νησιά. Τα λιμάνια της Φώκαιας της επέτρεψαν να αναπτύξει μια ακμάζουσα ναυτική οικονομία και να γίνει μια μεγάλη ναυτική δύναμη, η οποία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον πολιτισμό της. Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι η πόλις της Φώκαιας ήταν αρκετά μεγάλη κατά την αρχαϊκή περίοδο. Ο Ηρόδοτος δίνει το μέγεθος της Φώκαιας από τις περιγραφές των τειχών της πόλεως, που είχαν μήκος πολλών σταδίων.
Και η Φώκαια όπως και η προρηθείσα Λέβεδος, εκτίσθη υπό των Αθηναίων, που μετέβησαν εκεί μετά του Φιλογένους, κατά τον 11ο π.Χ. αι. Έμεινε στην ιστορια και για τις περίφημες αποικίες της. Τουλάχιστον από το 539 π.Χ. οι κάτοικοί της μετανάστευσαν στην Κύρνο, εκείθεν στην Μασσαλία[6], απ? όπου άλλαξαν τον πολιτισμό της Ευρώπης ολόκληρης!
Γιατί τα γράφω πάλι όλα αυτά;
Μα διότι, η αρχαία Φώκαια, η οποία ευρίσκεται στο νυν παραφρασμένα καλούμενο Eski Foça, έχει υποστεί μεγάλη ζημιά, από ένα δημόσιο έργο υδρεύσεως και αποχετεύσεως, που γίνεται από την Γενική Διεύθυνση Νερού και Αποχετευτικών Έργων Σμύρνης (İZSU)! Συγκεκριμένα απειλείται το νεκροταφείο της αρχαίας πόλεως της Φώκαιας!
Η İZSU αποφάσισε να ολοκληρώσει το 85% του έργου, μέχρι το 2011, και να συνεχίζει και να τελειώσει το υπόλοιπο, το οποίο όμως ευρίσκετο σε μια περιοχή που είναι επίσημος αρχαιολογικός χώρος! Το έργο τότε εσκόνταψε σε μια απαγόρευση, όταν απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Προστασίας της Σμύρνης (2011). Στο σκεπτικό του, το διοικητικό συμβούλιο είπε ότι το έργο θα βλάψει σοβαρά τον αρχαιολογικό χώρο. Ωστόσο, το 2014, το ίδιο Συμβούλιο ενέκρινε το έργο, παρά το γεγονός ότι δεν έγιναν αλλαγές στα σχέδια![7] Σε μια άλλη ειρωνεία της τύχης, πολλοί αρχαίοι τάφοι χιλιάδων χρόνων ευρέθησαν μετά που το έργο άρχισε! Οι ειδικοί και οι υπέυθυνοι της Τουρκίας, ωστόσο, «κλείνουν τα μάτια τους» στις πιθανές ζημιές και? ξαναθάβουν τους αρχαίους ελληνικούς τάφους με ένα? ύφασμα!
Το Επιμελητήριο Σμύρνης κατέθεσε καταγγελία, απαιτώντας μια αρχαιολογική ανασκαφή της περιοχής. Εν συνεχεία, το Διοικητικό Δικαστήριο Σμύρνης αποφάσισε επί τέλους να ακούσει την γνώμη εμπειρογνώμονα σχετικά με το θέμα! Ήλθαν? τρεις «εμπειρογνώμονες» και με εκθέσεις τους είπαν ότι η αρχαιολογική περιοχή θα μπορούσε πράγματι, να καλυφθεί (δηλ. να ξανα-θαφτεί) με? ύφασμα!
Έχει απεκαλύφη ότι και αρχαία ιστορικά αντικείμενα και κειμήλια έχουν ήδη καταστραφεί από την παράνομη εκσκαφή, για να κτισθούν κανάλια λυμάτων και νερού!
Πηγή: DHA, Hurriyet Daily News, 28.11.2015.
Και στην Ελλάδα, ούτε μια διαμαρτυρία, ούτε καν από τα «μικρασιατικά» σωματεία, που κατά τ? άλλα κλαίνε γοερά, όταν επισκέπτονται τους τόπους των γονιών τους?
Η Λέβεδος με τις μεγάλες γιορτές υπέρ του θεού Διονύσου!
Άλλη μια σχέση Θρακών-Βοιωτών
Πωλείται πολύ σπάνιο νόμισμά της στο διαδίκτυο
και το υπ. Πολιτισμού κοιμάται όρθιο?
Η Λέβεδος ήταν μια αρχαιοτάτη ελληνική πόλις στην Λυδία, μια των 12 ιωνικών πόλεων αυτής, στην Ιστορία ήδη από τον 11ο αι. π.Χ.! Ήταν κτισμένη στην βόρεια παραλία του Καϋστρίου Κόλπου, μεταξύ Κολοφώνος και Τέω[1], από τις οποίες απείχε 120 στάδια! Αλλά Τέως και Λέβεδος δεν αναπτύχθησαν πολύ, κυρίως λόγω της μικρής ενδοχώρας τους.
Ευρίσκετο στον μυχό της «κολπώσεως της Λεβέδου» (στην Β. ακτή του κόλπου της Εφέσου, μεταξύ του ακρ. Μπογακλή και της νήσου Μάκρης ? νυν Μπουλμές). Εκεί ταπεινούται το όρος Γαλησός (νυν Αλεβάν). Εκεί, όπου εκβάλει ο ποταμός Μαλ-κιζή, σχηματίζονται δυο θαυμάσιοι ψαμμαθώνες, η Άμμος του Ψύλλη και η Άμμος των Κοιμητουριών.
Ήταν κτισμένη σε μια ευφορώτατη χώρα, στην οποία χρωστά και το όνομά της, όπως άλλωστε άλλες ελληνικές πόλεις που ήταν κτισμένες σε λειβάδια (βλ. Λεβάδεια Βοιωτίας, κ.ά.). Μάλιστα η σχέση της βοιωτικής Λεβάδειας με την Λέβεδο δεν είναι άσχετη, αφού οι Ίωνες που την αποίκησαν προέρχονταν από την Βοιωτία και την Β. Πελοπόννησο.[2] Ήταν θαυμαστή για τα σιτηρά, τα ξερά σύκα, τις βελανιδιές, τα ελαιόδενδρα, τα πεπόνια, τις ιαματικές πηγές και το καλό μεταλλικό νερό της. Οι πηγές ήταν στην θέση Εκκλησία ή Καρακότσα και τις επισκέφθηκαν πολλοί επώνυμοι [3]- («λουτρά θερμά πλείστα των επί θαλάττη και ήδιστα»). Αυτές οι θειούχες ιαματικές πηγές ρέουν έως και σήμερα. Υπήρχαν επίσης κοιτάσματα αργύρου (στα Κοιμητούρια και άφθονη πέτρα).
Πρώτοι κάτοικοί της ήσαν οι Κάρες (βλ. Παυσ.), ή οι Λέλεγες (βλ. Φερεκ.). Έπειτα, προ του 1000 π.Χ., ήλθαν Αθηναίοι και Ίωνες, υπό τον Ανδραίμονα του Κόδρου, και την αποίκησαν (βλ. Παυσ.)! Μάλιστα τον τάφο του Ανδραίμονος τον έδειχναν ως ιερό μνημείο στην Λέβεδο! Άλλη παράδοση, αναφέρει ως ιδρυτή της τον Ανδρόπομπο, με το όνομα Άρτις (βλ. Στρ.). Και άλλη τον υιό του Κόδρου, Νηλέα (βλ. Λεξ. ΣΟΥΔΑΣ).
Για όλα τα παραπάνω, η πόλις ήταν σύμμαχος των Αθηναίων. Διεκρίθη στην ναυτιλία και το υπερπόντιο εμπόριο και αποκόμισε πολλά πλούτη. Την πόλη κατέκτησε ο Λυσίμαχος και σχεδόν την κατέστρεψε. Μετεγκατέστησε πλήθος κατοίκων από την Έφεσο.
Στην πόλη εόρταζαν τα Απατούρια προς τιμήν της θεάς Αθηνάς. Αλλά στα ρωμαϊκά χρόνια, η πόλις γίνεται «κέντρο τεχνιτών» του Θρακός θεού Διονύσου. Ενός θιάσου που ήλθε εδώ από την Τέω, την Μυόνησο και την Έφεσο. Έγινε τόπος συναντήσεως όλων των φορέων των Ιώνων της περιοχής. Και κατ? έτος, ετελούνταν σε αυτήν μεγάλες εορτές και πανηγύρεις για τον Βάκχο, με πλήθος καλλιτεχνικών αγώνων και εκδηλώσεων. Αναφέρονται νικητές σε μουσικούς αγώνες. Αναπτύχθηκε η δραματική τέχνη. Υπήρχε και θέατρο, που δεν έχει βρεθεί (ακόμη). Οι θεωροδόκοι, ένα θρησκευτικό αξίωμα, εφρόντιζαν για τις εορτές. Ο ελαιοθέτης, ήταν αξίωμα αρμοδίου για την παροχή λαδιού στο Γυμνάσιο της πόλεως. Υπήρχε και γραμματικός. Δικαστές από την Λέβεδο εκλήθησαν να επιδικάσουν μια συνοριακή διαφορά μεταξύ Μιλήτου και Μυούντος! Αυτό δείχνει ότι έχαιραν εκτιμήσεως.
Στους «ελληνιστικούς» χρόνους μετονομάσθηκε σε Πτολεμαΐδα, ίσως από τον Μακεδόνα βασιλέα της Αιγύπτου, Πτολεμαίο Γ΄ Ευεργέτη (246-221 π.Χ.). Στα τέλη του 1ου αι. π.Χ. ο Οράτιος την μνημονεύει, αλλά σχεδόν έρημο!
Ο πιο επώνυμος πολίτης της ήταν ο Λεώφαντος ο Γορσιάδας[4], ο οποίος εθεωρείτο, από κάποιους, ένας από τους Επτά Σοφούς της Αρχαιότητος (βλ. Διογένης ο Λαέρτιος)!
Τον 6ο αι. μ.Χ. αναφέρεται από τον Ιεροκλή, ως μια των 43 πόλεων της Επαρχίας Ασίας. Στα βυζαντινά χρόνια γίνεται έδρα επισκόπου υπό τον μητροπολίτη Εφέσου (βλ. "Notitiae episcopatum"), έως τον 12ο-13ο αι. Τρεις επίσκοποί της είναι μόνον γνωστοί: Ο Κυριάκος (ο οποίος συμμετείχε στο Συμβούλιο της Εφέσου, 449), ο Ιουλιανός (εκπρόσωπος του μητροπολίτη του στην Χαλκηδόνα, 451), και ο Θεοφάνης ή Θωμάς (ο οποίος παρέστη στην Σύνοδο της Νικαίας, 787). Τον 14ο αι. χάνονται τα ίχνη της πόλεως.
Έρημη την βρίσκουν και οι ξένοι περιηγητές του 17ου αι. ενώ ερείπια της αρχαίας πόλεως εντοπίζουν Άγγλοι και Γάλλοι περιηγητές, και την ταυτίζουν χάρι στις θερμές πηγές της. Κοντά στην θέση της αρχαίας Λεβέδου εκτίσθη το χωριό Υψηλή[5], αν και όχι σε υψηλό σημείο (υψόμετρο 178 μ.). Κατοικήθηκε από Έλληνες και Τούρκους σιτοκαλλιεργητών.
Σήμερα, σημαντικά ερείπιά της, ιδίως τειχών και πύργων, σώζονται στην περιοχή που καλείται Ξύγκι (οι Τούρκοι την λεν Καζίκι/Κασίκ). Κοντά της ευρίσκονται τα τουρκικά χωριά Ürkmez και Doganbeyli.
Από την νομισματοκοπία της, σώζονται ακόμη και ονόματα υπεύθυνων αρχόντων νομισματοκοπίας! Ξέρουμε ότι έκοψε νόμισμα, για πρώτη φορά, τον 4ο αι. π.Χ. Ήταν χάλκινα. Επί Πτολεμαίων εξέδωσε επίσης χάλκινα νομίσματα, με την κεφαλή του Πτολεμαίου ή της Αρσινόης και την επιγραφή ΠΤΟ(Λ). Σώζονται τετράδραχμα του αττικού σταθμού του Αντιόχου (190 π.Χ.). Μετά το 188, έκοψε αργυρά νομίσματα σε αττικό σταθμητικό κανόνα με εμπροσθότυπο την θεά Αθηνά (κεφαλή Αθηνάς ή προτομή ή όρθια) και με επιγραφή ΛΕ ή ΛΕΒΕΔΙΩΝ. Τα νομίσματα της πόλης κυκλοφόρησαν κατά τον 2ο αι. στις αγορές της Κιλικίας και της Συρίας! Την ρωμαϊκή περίοδο έκοψε αυτοκρατορικά νομίσματα κατά την αρχή του Τιβερίου (14 -37), του Βεσπασιανού (69-79), του Αδριανού (117-138), του Μάρκου Αυρηλίου (161-180) και του Γέτα (211-212).
Τι με έπιασε και τα γράφω τώρα όλα αυτά;
Να? είδα στο διαδίκτυο ότι πωλείται/δημοπρατείται μοναδικό και πολύ σπάνιο νόμισμά της, σαν πόρνη να ξεφτιλίζεται στα παζάρια των μαμμωνολατρών του κόσμου, και κανείς να μην κάνει τίποτε? Μήτε από το (κοιμισμένο) ελληνικό, μήτε από το (πιο δραστήριο) τουρκικό υπουργείο Πολιτισμού?
Για την ιστορία, πρόκειται για ένα τετράδραχμο, που εικονίζει την κεφαλή της θεάς Αθηνάς με τριπλό αποτροπαϊκό σύμβολο πίσω στον σβέρκο, κράνος με κορωνίδα, στεφανωμένη με κλαδί ελιάς και ενώτιο την Νίκη! Ενώ στον οπισθότυπο, εικονίζεται γλαύκα, ανάμεσα σε δυο κέρατα αφθονίας, και σταφύλια!. Υπάρχουν εγκοπές στην περιφέρεια. Γράφει δε την καταγωγή του: «ΛΕΒΕΔΙΩΝ ΑΘΗΝΑΙΟΣ» για όποιον δεν το κατάλαβε?
Κατασκευή τουρκικού δημόσιου έργου απειλεί τους αρχαίους ελληνικούς τάφους της Φώκαιας!
Η Φώκαια ήταν η βορειότερη των ιωνικών πόλεων. Συνόρευε με την Αιολίδα. Βρισκόταν κοντά στις εκβολές του ποταμού Έρμου. Ευρίσκεται στην ακτή της χερσονήσου, που χωρίζει τον κόλπο της Κύμης (την μεγαλύτερη από τις αιολικές πόλεις), προς τα βόρεια, και τον κόλπο της Σμύρνης προς νότον. Η Φώκαια είχε δύο φυσικά λιμάνια, σε κοντινή απόσταση από τον οικισμό,! Και μια σειρά από μικρά νησιά. Τα λιμάνια της Φώκαιας της επέτρεψαν να αναπτύξει μια ακμάζουσα ναυτική οικονομία και να γίνει μια μεγάλη ναυτική δύναμη, η οποία επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τον πολιτισμό της. Πρόσφατες αρχαιολογικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι η πόλις της Φώκαιας ήταν αρκετά μεγάλη κατά την αρχαϊκή περίοδο. Ο Ηρόδοτος δίνει το μέγεθος της Φώκαιας από τις περιγραφές των τειχών της πόλεως, που είχαν μήκος πολλών σταδίων.
Και η Φώκαια όπως και η προρηθείσα Λέβεδος, εκτίσθη υπό των Αθηναίων, που μετέβησαν εκεί μετά του Φιλογένους, κατά τον 11ο π.Χ. αι. Έμεινε στην ιστορια και για τις περίφημες αποικίες της. Τουλάχιστον από το 539 π.Χ. οι κάτοικοί της μετανάστευσαν στην Κύρνο, εκείθεν στην Μασσαλία[6], απ? όπου άλλαξαν τον πολιτισμό της Ευρώπης ολόκληρης!
Γιατί τα γράφω πάλι όλα αυτά;
Μα διότι, η αρχαία Φώκαια, η οποία ευρίσκεται στο νυν παραφρασμένα καλούμενο Eski Foça, έχει υποστεί μεγάλη ζημιά, από ένα δημόσιο έργο υδρεύσεως και αποχετεύσεως, που γίνεται από την Γενική Διεύθυνση Νερού και Αποχετευτικών Έργων Σμύρνης (İZSU)! Συγκεκριμένα απειλείται το νεκροταφείο της αρχαίας πόλεως της Φώκαιας!
Η İZSU αποφάσισε να ολοκληρώσει το 85% του έργου, μέχρι το 2011, και να συνεχίζει και να τελειώσει το υπόλοιπο, το οποίο όμως ευρίσκετο σε μια περιοχή που είναι επίσημος αρχαιολογικός χώρος! Το έργο τότε εσκόνταψε σε μια απαγόρευση, όταν απορρίφθηκε από το Συμβούλιο Προστασίας της Σμύρνης (2011). Στο σκεπτικό του, το διοικητικό συμβούλιο είπε ότι το έργο θα βλάψει σοβαρά τον αρχαιολογικό χώρο. Ωστόσο, το 2014, το ίδιο Συμβούλιο ενέκρινε το έργο, παρά το γεγονός ότι δεν έγιναν αλλαγές στα σχέδια![7] Σε μια άλλη ειρωνεία της τύχης, πολλοί αρχαίοι τάφοι χιλιάδων χρόνων ευρέθησαν μετά που το έργο άρχισε! Οι ειδικοί και οι υπέυθυνοι της Τουρκίας, ωστόσο, «κλείνουν τα μάτια τους» στις πιθανές ζημιές και? ξαναθάβουν τους αρχαίους ελληνικούς τάφους με ένα? ύφασμα!
Το Επιμελητήριο Σμύρνης κατέθεσε καταγγελία, απαιτώντας μια αρχαιολογική ανασκαφή της περιοχής. Εν συνεχεία, το Διοικητικό Δικαστήριο Σμύρνης αποφάσισε επί τέλους να ακούσει την γνώμη εμπειρογνώμονα σχετικά με το θέμα! Ήλθαν? τρεις «εμπειρογνώμονες» και με εκθέσεις τους είπαν ότι η αρχαιολογική περιοχή θα μπορούσε πράγματι, να καλυφθεί (δηλ. να ξανα-θαφτεί) με? ύφασμα!
Έχει απεκαλύφη ότι και αρχαία ιστορικά αντικείμενα και κειμήλια έχουν ήδη καταστραφεί από την παράνομη εκσκαφή, για να κτισθούν κανάλια λυμάτων και νερού!
Πηγή: DHA, Hurriyet Daily News, 28.11.2015.
Και στην Ελλάδα, ούτε μια διαμαρτυρία, ούτε καν από τα «μικρασιατικά» σωματεία, που κατά τ? άλλα κλαίνε γοερά, όταν επισκέπτονται τους τόπους των γονιών τους?
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
