Η πιο κλασσική teen movie, που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό το είδος των νεανικών ταινιών και χάραξε ένα δρόμο πάνω στον οποίο πατούν οι περισσότερες μεταγενέστερες. Περνώντας απαρατήρητο από όλες τις διοργανώσεις βραβείων, εκτιμήθηκε εκ των υστέρων και βρήκε μια θέση στις λίστες με τις καλύτερες ταινίες που γυρίστηκαν ποτέ. Στην πραγματικότητα, η απουσία βραβείων δεν ξενίζει, καθώς αποτελεί τυπικό παράδειγμα ταινίας που δεν κερδίζει τους κριτικούς της εποχής, όμως, η ανταπόκριση του κοινού και η επίδραση που ασκεί μακροπρόθεσμα, την καθιστούν κλασική κι αγαπημένη.
Με μια απλή σχετικά θεματολογία –πέντε έφηβους με προβλήματα και ανησυχίες- καταφέρνει να αγγίξει τους νεαρούς θεατές, καθώς όλοι βρίσκουν κάτι από τον εαυτό τους σε έναν από του ήρωες.
Προβλήματα με τους γονείς, προβλήματα με τους καθηγητές. Πέντε εκ διαμέτρου αντίθετοι μαθητές, που στην αρχή φαίνεται πως δεν έχουν και δεν θα μπορούσαν να έχουν τίποτα κοινό. Όσο, όμως, η ώρα περνάει και είναι αναγκασμένοι να βρίσκονται μαζί και να ανέχονται ο ένας τον άλλον, συνειδητοποιούν πως αυτά που τους χωρίζουν είναι ασήμαντα και όσα τους δένουν είναι πιο σημαντικά. Στην επιφάνεια είναι διαφορετικοί, όμως, βαθιά μέσα τους αντιμετωπίζουν παρόμοια προβλήματα, που έχουν σίγουρα την ίδια πηγή: το χάσμα τους με τους μεγαλύτερους- φορείς εξουσίας και επιρροής επάνω τους. Η εξωτερική εντύπωση που δίνουν είναι απλώς το μέσο με το οποίο ο καθένας τους επιλέγει να κρύψει όσα τον ταλαιπωρούν και να ξεφύγει από αυτά.
Άλλο ένα γοητευτικό στοιχείο της ταινίας, είναι το γεγονός ότι ενσωματώνει όλο το πνεύμα των 80’. Το σάουντρακ ?με κυρίαρχο το τραγούδι των τίτλων αρχής «Don?t you forget about me» των Simple Minds- οι στιλιστικές επιλογές, οι ατάκες, οι χαρακτήρες, ο τρόπος γραφής, όλα, γεμίζουν την οθόνη με εικόνες από την αγαπημένη για πολλούς δεκαετία.
Σύμβολο μιας εποχής, παραμένει είκοσι επτά χρόνια μετά, αληθινή και απευθύνεται στο νεαρό κοινό με μεγαλύτερη επιτυχία από ότι πιο σύγχρονες ταινίες. Για όσο οι έφηβοι βρίσκονται σε πάλη με το ασφυκτικό περιβάλλον τους, το «Breakfast Club» θα μένει αναλλοίωτο. Δηλαδή, μάλλον για πάντα…
Τζον Χιούζ (1950-2009):
Αμερικάνος σκηνοθέτης. Έγινε κυρίως γνωστός από τα σενάρια του για κωμωδίες και παιδικά (όπως «Μόνος στο σπίτι», «Μπετόβεν», «Ντένις ο τρομερός», «Τα 101 σκυλιά της Δαλματίας») τις δεκαετίες 80? και 90?. Το σκηνοθετικό του ντεμπούτο έγινε το 1984 με την ρομαντική κομεντί «Δεκαέξι κεριά», αλλά η καλύτερη του δουλειά ήταν η επόμενη του ταινία «The Breakfast Club» (1985). Το 2009 ο αιφνίδιος θάνατός του από καρδιακή προσβολή σόκαρε και προκάλεσε κύμα αφιερωμάτων. Σε αυτό το πνεύμα κινήθηκε και η 82η Τελετή Απονομής των βραβείων Όσκαρ, που περιλάμβανε αφιέρωμα στο σκηνοθέτη, όπου προβλήθηκαν αποσπάσματα από το έργο του και γνωστοί συντελεστές των ταινιών του μαζεύτηκαν στη σκηνή για να ποτίσουν φόρο τιμής στη συμβολή του στην κινηματογραφική βιομηχανία.
Υπόθεση:
Πέντε έφηβοι, άγνωστοι μεταξύ τους, τιμωρούνται για διαφορετικούς λόγους να περάσουν το Σάββατο τους στο σχολείο, κλεισμένοι σε μια αίθουσα γράφοντας μια έκθεση για το ποιοι νομίζουν πως είναι. Ο έξυπνος, η όμορφη, ο αθλητής, ο επαναστάτης, η απομονωμένη, φαίνονται τελείως διαφορετικοί. Αναγκασμένοι να περάσουν χρόνο μαζί, χωρίς να μπορούν να κάνουν κάτι άλλο, γνωρίζονται καλύτερα. Καθώς, η ώρα περνά, ο καθένας αποκαλύπτει σταδιακά πτυχές του εαυτού του και τελικά αντιλαμβάνονται πως αυτά που τους ενώνουν είναι περισσότερα από αυτά που τους χωρίζουν.
Πληροφορίες
Σκηνοθεσία: Τζον Χιούζ
Σενάριο: Τζον Χιούζ
Πρωταγωνιστές: Εμίλιο Εστέβεζ, Τζαντ Νέλσον, Μόλι Ρίνγκγουολντ, Πολ Γκλισον, Αλι Σίντι, Άντονι Μάικλ Χολ
Έτος Παραγωγής: 1985
• Ο τίτλος της ταινίας προέρχεται από το παρατσούκλι για την τιμωρία, που επινόησαν μαθητές και προσωπικό, στο σχολείο του γιου του σκηνοθέτη. Έτσι, όσοι τιμωρούνταν ήταν μέλη του Breakfast Club.
? Ο Τζον Χιούζ παραλίγο να απολύσει τον Τζαντ Νέλσον (Τζον Μπέντερ), εξαιτίας της κακής του συμπεριφοράς απέναντι στην Μολι Ρίνγκγουόλτ (Κλερ Στάντις). Ο Πόλ Γκλίσον (Ρίτσαρντ Βέρνον) ήταν αυτός που έπεισε το σκηνοθέτη ότι η συμπεριφορά αυτή ήταν στα πλαίσια της ταύτισης με το ρόλο.
? Οι στίχοι που εμφανίζονται στην αρχή της ταινίας προέρχονται από το τραγούδι «Changes» του Ντέιβιντ Μπάουι από το άλμπουμ του «Hunky Dory» που κυκλοφόρησε το 1971.
? Στη σκηνή, όπου οι χαρακτήρες κάθονται σε κύκλο, λένε ιστορίες και τους λόγους που είναι τιμωρημένοι, οι ηθοποιοί αυτοσχεδίασαν κατόπιν προτροπής του σκηνοθέτη.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
