Μία στήλη για την ταινία πέρα από το θέαμα. Μεγάλοι σκηνοθέτες, σπουδαίοι ηθοποιοί, βραβεία, ατάκες και παραλειπόμενα. Γιατί ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε στην οθόνη?
Έχοντας τραβήξει την προσοχή κοινού και κριτικών από το 1988 με την κωμωδία «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης», ο Πέδρο Αλμοδόβαρ φτάνει και πάλι στα Όσκαρ -αυτή τη φορά με ένα δράμα-, από τα οποία αποχωρεί με ένα χρυσό αγαλματάκι στις αποσκευές του, έχοντας εδραιώσει τον τίτλο του μεγαλύτερου Ισπανού σκηνοθέτη μετά τον Λουίς Μπουνιουέλ.Η ταινία έχει όλους τους χαρακτήρες ενός ελπιδοφόρου δράματος: φορείς HIV, έναν ασθενή με Αλτσχάιμερ, μια εξαρτημένη από τα ναρκωτικά, τρανσέξουαλ, μια μητέρα που μόλις έχασε το γιο της.
Όλοι αυτοί οι χαρακτήρες ίσως έμοιαζαν παράξενοι και οι καταστάσεις στις οποίες εμπλέκονται, μη ρεαλιστικές σε κάποια άλλη ταινία, όμως, στο σύμπαν του Άλμοδόβαρ όλα φαίνονται να είναι στη θέση τους. Όλα παρουσιάζονται με απόλυτη φυσικότητα και τίποτα δεν φαίνεται υπερβολικό. Ενώ στην επιφάνεια της ταινίας υπάρχουν στοιχεία που ξενίζουν και φαίνονται ψεύτικα, στην ουσία της υπάρχει μόνο ένα πράγμα: το συναίσθημα. Και αυτό είναι πάντα αυθεντικό.
Στο κλασικά γυναικοκρατούμενο σύμπαν του σκηνοθέτη, πέντε γυναίκες έχουν τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Απεικονίζοντας τες δυναμικές και πολυδιάστατες, ο Αλμοδόβαρ αριστοτεχνικά ξετυλίγει το κουβάρι του γυναικείου ψυχισμού και τον ιδιαιτεροτήτων του. Οι άνδρες είναι εμφανώς σε δεύτερο πλάνο. Αδύναμοι και κυρίως πηγή προβλημάτων, αποτυπώνονται με αξιοπρέπεια αλλά σίγουρα όχι με τα συναισθήματα λατρείας που τρέφει ο Ισπανός καλλιτέχνης για τις γυναίκες.
Μετρ στην σκιαγράφηση έντονων καταστάσεων και λεπτών δραματικών συναισθημάτων, ο σκηνοθέτης δημιουργεί ακόμη μια βαθιά ανθρώπινη και συναισθηματική ταινία. Χωρίς να κρίνει και να αποδίδει ευθύνες, φέρεται σε κάθε ήρωα με σεβασμό και φροντίζει να τον παρουσιάζει όπως του αρμόζει, εστιάζοντας πάντα στην ανθρώπινη και εύθραυστη πλευρά του.
Με φόντο το «Λεωφορείο ο Πόθος», τον Λόρκα και το «Όλα για την Εύα», ο Αλμοδόβαρ παρουσιάζει έναν ύμνο στην γυναικεία υπόσταση και στις διάφορες μορφές που μπορεί αυτή να πάρει. Αφιερωμένο, από τον ίδιο το σκηνοθέτη σε όλες τις γυναίκες και σε όλες τις μητέρες.
Σκηνοθέτης: Πέδρο Αλμοδόβαρ (1958-):
Ισπανός σκηνοθέτης. Κορυφαία μορφή του ισπανικού κινηματογράφου, που διαδραμάτισε σπουδαίο ρόλο στην απελευθέρωση της έβδομης τέχνης στην μετά- Φράνκο Ισπανία. Χαρακτηριστικά του στοιχεία είναι τα έντονα χρώματα, οι δυναμικοί γυναίκειοι χαρακτήρες και η μελοδραματική θεματολογία. Γνωστές του ταινίες είναι: «Γυναίκες στα πρόθυρα νευρικής κρίσης» (1988), «Όλα για τη μητέρα μου» (1999), «Μίλα της» (2002), «Γύρνα πίσω» (2006). Το 2002, για την ταινία «Μίλα της», κέρδισε το Όσκαρ Σεναρίου και ήταν υποψήφιος για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Υπόθεση:
Ο Εστεμπάν αναζητά τον πατέρα του, την ταυτότητα του οποίου κρατά κρυφή η μητέρα του Μανουέλα (Σεσίλια Ροθ). Όταν ο Εστεμπάν σκοτώνεται σε αυτοκινητικό ατύχημα, η Μανουέλα αποφασίζει να επιστρέψει στη Βαρκελώνη για να συνεχίσει την αναζήτηση που είχε ξεκινήσει ο γιος της και να απαλύνει τον πόνο της. Κατά την παραμονή της στη Βαρκελώνη, ξανασυναντά την παλιά της φίλη Αγράδο (Αντονία Σαν Χουάν), γνωρίζει μια νεαρή καλόγρια τη Ρόσα (Πενέλοπε Κρουζ), γίνεται βοηθός της Ούμα Ρόχο (Μαρίσα Παρέδες), της αγαπημένης σταρ του γιού της σε ένα ταξίδι γεμάτο θλίψη, πόνο αλλά και αγάπη και στοργή.
Πληροφορίες
Σκηνοθεσία: Πέδρο Αλμοδόβαρ
Σενάριο: Πέδρο Αλμοδόβαρ
Πρωταγωνιστές: Σεσίλια Ροθ, Μαρίσα Παρέδες, Καντέλα Πένια, Πενέλοπε Κρουζ
Έτος Παραγωγής: 1999
Βραβεία
Κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας
Ήταν υποψήφια
για το Χρυσό Φοίνικα
Κέρδισε τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης
Ξενόγλωσσης Ταινίας
Παραλειπόμενα:
• Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ αφιέρωσε την ταινία στις Μπέτι Ντέιβις, Τζίνα Ρόουλαντς, Ρόμι Σναίντερ.
? Ο μονόλογος της Αγράδο είναι βιασμένος σε πραγματικά περιστατικά. Όταν η παράσταση ακυρώθηκε σε ένα θέατρο της Αργεντινής λόγω τεχνικών προβλημάτων, η ηθοποιός που ανέλαβε να ενημερώσει το κοινό, πρότεινε σε όσους ήθελαν να μείνουν και να ακούσουν την ιστορία της ζωής της.
? Η υπόθεση προέρχεται από προηγούμενη ταινία του σκηνοθέτη, το «Μυστικό μου λουλούδι», που εστίαζε σε μια μητέρα που είχε χάσει το παιδί της σε αυτοκινητικό ατύχημα.
? Η ταινία είχε προβληθεί στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
