Μία στήλη για την ταινία πέρα από το θέαμα. Μεγάλοι σκηνοθέτες, σπουδαίοι ηθοποιοί, βραβεία, ατάκες και παραλειπόμενα. Γιατί ο κινηματογράφος δεν είναι μόνο ό,τι βλέπουμε στην οθόνη?
Ένας από τους λόγους, που ο αυστρο-ούγγρος Όττο Πρέμινγκερ θεωρείται ένας από τους κορυφαίους σκηνοθέτες, είναι πως πέτυχε σε ένα βαθιά πουριτανικό Χόλλυγουντ την κυκλοφορία ταινιών με αμφιλεγόμενα θέματα.
Από το 1930 μέχρι το 1968 ο Κώδικας Χέιζ όριζε τι πρέπει ή δεν πρέπει να περιλαμβάνουν οι ταινίες για να εγκρίνεται η κυκλοφορία τους στις αίθουσες από την MPAA, την επιτροπή που αξιολογούσε την ταινία ως κατάλληλη ή ακατάλληλη. Ο κατάλογος των απαγορευμένων ήταν μακρύς και όπως είναι αναμενόμενο περιλάμβανε και την αποτύπωση χρήσης ή εξάρτησης από τα ναρκωτικά.
Ο Πρέμινγκερ ήταν από τους πιο φανατικούς πολέμιους του Κώδικα, με τρεις ταινίες του να έρχονται σε ευθεία αντιπαράθεση με τα οριζόμενα σε αυτόν. Η επιτυχία, όμως, των ταινιών αυτών ήταν ένα βήμα για την εγκατάλειψη του και την υιοθέτηση συστήματος κατάταξης των ταινιών που ισχύει με ορισμένες αλλαγές μέχρι σήμερα. Η ταινία έχει σαν κεντρικό ήρωα τον Φράνκι που γυρνά από τη φυλακή στο σπίτι του απαλλαγμένος από τον εθισμό του στα ναρκωτικά, αλλά τελικά ξανακυλάει εξαιτίας των συνθηκών και των προβλημάτων που βιώνει.
Στο πρώτο μισό, παρακολουθούμε το κοινωνικό του περιβάλλον που δεν τον αφήνει να ξεφύγει από την εξάρτηση του αλλά σιγά σιγά τον τραβάει πάλι πίσω στα ναρκωτικά. Αποφασισμένος να φύγει από αυτούς που του κάνουν κακό και να γίνει μουσικός, βρίσκεται τελικά αντιμέτωπος με τα οικονομικά προβλήματα και τη φροντίδα της ανάπηρης συζύγου του. Οι πιέσεις έρχονται από παντού και ανήμπορος καταφεύγει και πάλι στις παλιές του συνήθειες.
Στο δεύτερο μισό, παρουσιάζεται η σωματοποίηση της εξάρτησης του και τα στερητικά από την έλλειψη ηρωίνης. Ο Φρανκ Σινάτρα παραδίδει μια από τις καλύτερες ερμηνείες του, αποτυπώνοντας με μεγάλη πειστικότητα και ακρίβεια το σύνδρομο στέρησης.
Παρά τις πιέσεις της επιτροπής λογοκρισίας να αλλαχθεί το σενάριο για να λάβει έγκριση, ο σκηνοθέτης υποστήριξε την ταινία του και ζήτησε από την εταιρία του να προβεί στην κυκλοφορία χωρίς την πολυπόθητη σφραγίδα. Η ταινία κυκλοφόρησε με επιτυχία και δικαίωσε τη μάχη του σκηνοθέτη της να προστατέψει το τολμηρό και καλαίσθητο δημιούργημά του από τα νύχια της λογοκρισίας.
Σκηνοθέτης:
Όττο Πρέμινγκερ (1905-1986): Αυστρο-ούγγρος σκηνοθέτης. Ξεκίνησε την καριέρα του στο θέατρο στη γενέτειρα του Αυστρία. Από τη Βιέννη και το θέατρο σύντομα μετακινήθηκε στη Νέα Υόρκη και τον κινηματογράφο. Στην κινηματογραφική του καριέρα που εκτείνεται σε πέντε δεκαετίες σκηνοθέτησε περισσότερες από 35 ταινίες μεγάλου μήκους μέσα από τις οποίες δεν δίστασε να προβάλλει θέματα ταμπού για την εποχή, όπως η εξάρτηση από τα ναρκωτικά, ο βιασμός, η ομοφυλοφιλία. Κάποιες από τις καλύτερες ταινίες του είναι: «Λόρα» (1944), «Άγγελοι στο βούρκο» (1945), «Ανατομία ενός εγκλήματος»(1959), Ήταν υποψήφιος για δύο Όσκαρ Σκηνοθεσίας.
Υπόθεση:
Ο Φράνκι Μασίν (Φρανκ Σινάτρα) βγαίνει από τη φυλακή, έχοντας ξεπεράσει με τη βοήθεια των γιατρών την εξάρτηση του στα ναρκωτικά. Συμβουλή του γιατρού του είναι να φύγει μακριά από την πόλη που τον οδήγησε στον εθισμό και του προτείνει να γίνει μουσικός. Επιστρέφοντας πίσω είναι αποφασισμένος να μείνει καθαρός. Όμως, οι παλιές γνωριμίες με τον υπόκοσμο, οι ενοχές για την αναπηρία της γυναίκας του και τα οικονομικά προβλήματα δεν τον αφήνουν σε ησυχία. Σταδιακά, «ο άνθρωπος με το χρυσό χέρι», ο καλύτερος ντίλερ της πόλης, επιστρέφει στις παλιές του συνήθειες και ενδίδει ξανά στην ηρωίνη. Μόνη σύμμαχος του στην προσπάθεια να αφήσει πίσω του τα ναρκωτικά είναι η πρώην ερωμένη του Μόλι (Κιμ Νόβακ), που είναι διατεθειμένη να τον βοηθήσει με κάθε τρόπο.
Πληροφορίες:
Σκηνοθεσία: Όττο Πρέμινγκερ
Σενάριο: Γουόλτερ Νιούμαν, Λιούις Μέλτσερ
Πρωταγωνιστές:Φρανκ Σινάτρα, Κιμ Νόβακ, Έλενορ Πάρκερ
Έτος Παραγωγής: 1955
Βραβεία:
Ήταν υποψήφιο για 3 Όσκαρ:
• Ά Ανδρικού Ρόλου
? Καλύτερης Μουσικής
? Καλλιτεχνικής Διεύθυνσης
Παραλειπόμενα:
? Ο Φρανκ Σινάτρα για να πετύχει τη ρεαλιστική αποτύπωση του ρόλου του, πέρασε αρκετό καιρό σε κλινικές αποτοξίνωσης, παρακολουθώντας τους εξαρτημένους που ακολουθούσαν στεγνή αποτοξίνωση («cold turkey»).
? Το σενάριο δόθηκε παράλληλα στον Φρανκ Σινάτρα και στον Μάρλον Μπράντο. Ο Σίνάτρα, θέλοντας να αποτρέψει να του πάρει για ακόμη μια φορά το ρόλο ο Μπράντο μέσα από τα χέρια, όπως είχε συμβεί με την ταινία «Το λιμάνι της αγωνίας», δέχτηκε να παίξει πριν ακόμα διαβάσει ολόκληρο το σενάριο.
? Οι τίτλοι αρχής τη ταινίας είναι από τους πιο γνωστούς και επιδραστικούς της ιστορίας του κινηματογράφου. Για πρώτη φορά, οι τίτλοι δεν είναι μια απλή συνέχεια από ονόματα, αλλά τοποθετούν το θεατή στο κλίμα της ταινίας.
? Η ταινία, λόγω του ταμπού θέματος της είχε προβλήματα λογοκρισίας. Αρχικά κυκλοφόρησε χωρίς τη σφραγίδα έγκρισης της MPPA (επιτροπής αξιολόγησης των ταινιών), γεγονός που πυροδότησε αλλαγές σχετικά με τα θέματα που επιτρέπεται να παρουσιάζονται σε ταινίες, και τελικά έλαβε αριθμό έγκρισης 17011.
Ακολουθήστε το xronos.gr στο Google News
